Εφ’ όλης της ύλης συνάντηση Επί 3,5 ώρες συζητούσαν στο Λονδίνο οι κ. Δρούτσας και Nταβούτογλου

Από την Καθημερινή

Εφ’ όλης της ύλης ανασκόπηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων είχαν την ευκαιρία να κάνουν ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών κ. Δημήτρης Δρούτσας και ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας κ. Αχμέτ Νταβούτογλου στο διάρκειας 3,5 ωρών δείπνο τους, αργά το βράδυ της Πέμπτης, στο Λονδίνο. Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκαν, όπως ήταν αναμενόμενο, οι επιστολές που αντήλλαξαν οι πρωθυπουργοί των δύο χωρών κ. Γιώργος Παπανδρέου και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Παράλληλα, συζητήθηκε ο τρόπος με τον οποίο θα υλοποιηθεί η εντατικοποίηση των επαφών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Νέος ορίζοντας
Ο κ. Νταβούτογλου, που διέκρινε, σύμφωνα με δηλώσεις του, «νέο ορίζοντα» στις διμερείς σχέσεις, κάλεσε τον κ. Δρούτσα στην Αγκυρα, ο αναπληρωτής ΥΠΕΞ αποδέχθηκε την πρόταση και η επίσκεψη θα λειτουργήσει ως προετοιμασία της έλευσης Ερντογάν στην Αθήνα. Η ελληνική πλευρά προσπαθεί να χαλιναγωγήσει τους ρυθμούς που επιθυμεί η Αγκυρα να λάβουν αυτές οι επισκέψεις. Ετσι, ενώ από τουρκικής πλευράς είχε εκφρασθεί η επιθυμία εντός των επόμενων δύο μηνών να έχουν γίνει και οι δύο επισκέψεις, πηγές του ελληνικού ΥΠΕΞ αναφέρουν ότι η Αθήνα βλέπει στο διάστημα αυτό να πραγματοποιείται η επίσκεψη Δρούτσα στην Τουρκία και η επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα να πραγματοποιηθεί προς τις αρχές καλοκαιριού.

Ο κ. Δρούτσας, σε συνέντευξή του στο ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ, δήλωσε ότι θα μεταβεί στην Αγκυρα έπειτα από σοβαρή προετοιμασία. Οπως επισημαίνουν διπλωματικές πηγές, στην προχθεσινή συνάντηση στο Λονδίνο η τουρκική πλευρά συναίνεσε στην εντατικοποίηση των διερευνητικών επαφών για το θέμα της υφαλοκρηπίδας. Ετσι, συμφωνήθηκε να αξιολογηθεί άμεσα από μια κοινή επιτροπή το πόσο έχουν έως τώρα προχωρήσει οι διερευνητικές και σε ποια σημεία θα πρέπει να δοθεί βαρύτητα. Ακολούθως, θα γίνει μια συνάντηση των εκπροσώπων των δύο χωρών, στο πλαίσιο των διερευνητικών επαφών και μετά ο κ. Δρούτσας θα μεταβεί στην Τουρκία. Η τουρκική πλευρά, πάντως, αποφεύγει, προς το παρόν, να απαντήσει στο αίτημα του κ. Παπανδρέου για δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα και, εφόσον δεν υπάρξει συμφωνία, από κοινού παραπομπή στη Χάγη.

Οι κ. Δρούτσας και Νταβούτογλου συζήτησαν, επίσης, τους τομείς στους οποίους οι δύο χώρες μπορούν να συνεργασθούν σε παγκόσμιο επίπεδο, όπως η κλιματική αλλαγή, σε περιφερειακό επίπεδο, όπως η Μέση Ανατολή, αλλά και σε διμερές, όπως η οικονομία, ο πολιτισμός, ο τουρισμός. Ετέθη και το θέμα της μετανάστευσης, με την ελληνική πλευρά να επιμένει στην εφαρμογή του διμερούς πρωτοκόλλου επανεισδοχής που έχει υπογραφεί.

Οι δύο υπουργοί δείπνησαν μόνοι, χωρίς την παρουσία αντιπροσωπειών και η Αθήνα κάνει λόγο για πολύ χρήσιμη συνάντηση, καθώς οι κ. Δρούτσας και Νταβούτογλου θα σηκώσουν το βάρος υλοποίησης των αποφάσεων των πρωθυπουργών των δύο χωρών για αλλαγή στο κλίμα των διμερών σχέσεων.

Έντονος προβληματισμός για Ελληνοτουρκικά

Ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνης Σαμαράς, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Έντονο προβληματισμό προκαλεί η απόκρυψη του συνολικού περιεχομένου των επιστολών που αντάλλαξαν οι Πρωθυπουργοί Ελλάδος και Τουρκίας, επικείμενης μάλιστα της συνάντησης των δύο στο Νταβός και της προγραμματισμένης επίσκεψης του κ. Ερντογάν στην Αθήνα.

Ενισχύεται έτσι η εντύπωση, που από καιρό είχα επισημάνει, ότι η χώρα μας διολισθαίνει σε διμερή διάλογο με την Τουρκία, εφ’ όλης της ύλης και μάλιστα κεκλεισμένων των θυρών.

Και τούτο, την ώρα που η Τουρκία σαφέστατα προσθέτει ολοένα και περισσότερα ‘’προβλήματα και διεκδικήσεις’’ στην ατζέντα των Ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Ζητούμε, επομένως, τη δημοσίευση των επιστολών αυτών, προκειμένου να ενημερωθεί για το περιεχόμενό τους η πολιτική ηγεσία της χώρας, ώστε να τοποθετηθεί υπεύθυνα για την πορεία των Ελληνοτουρκικών σχέσεων».

Ηγέτης: η σημασία και ενδείξεις

Από την Καθημερινή (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_10/01/2010_386227)

Tου Χρηστου Γιανναρα

Ενας ηγέτης (κάθε ηγέτης) κρίνεται χωρίς προθεσμίες – από την πρώτη στιγμή που αναλαμβάνει ηγετικές ευθύνες. Το αίτημα «να του δώσουμε χρόνο» (να μην βιαστούμε στις κρίσεις μας), όταν εμφανίζεται, είναι προγνωστικό σημάδι εγγυημένης ηγετικής ανικανότητας.

Το ηγετικό χάρισμα δεν γεννιέται με την εκλογή στο ηγετικό υπούργημα ούτε το αποκτά κανείς με τον καιρό, «μαθαίνοντας» να ασκεί ηγεσία. Ο ηγέτης είναι ηγέτης προτού τον εκλέξουν για ηγέτη. Είναι έτοιμος να ηγηθεί επειδή έχει στόχους, πιστεύει στους στόχους του με μαχητική αποφασιστικότητα. Τόσο οι στόχοι του (το διαγνωστικό του χάρισμα σφυρηλατημένο στο αμόνι επίπονης σπουδής) όσο και το πείσμα για την επίτευξή τους, είναι δεδομένα αμέσως ευδιάκριτα στον λόγο του ηγέτη: Δεν υπάρχει λέξη περιττή ή συμβατική όταν μιλάει, ούτε παραμικρή έκφραση που να αποβλέπει στον εντυπωσιασμό και όχι στην ουσία.

Αυτά από την πρώτη στιγμή, όταν ακόμα ευχαριστεί τους εκλέκτορες για την εκλογή του. Η λιτότητα λόγων, χειρονομιών, συναισθηματικών διαχύσεων εγγυάται το ηγετικό χάρισμα. Οπως και η ικανότητα αξιολόγησης της ανθρώπινης ποιότητας: Ποιοι είναι οι άμεσοι συνεργάτες του ηγέτη, οι επιτελείς του, ποιοι τον πλαισιώνουν στις δημόσιες εμφανίσεις του – αν απαιτεί από τους επιτελείς του να τον κρίνουν αδυσώπητα, να ελέγχουν απροκατάληπτα και να μεταφέρουν με συνέπεια στην πράξη τη στρατηγική του.

Ο συμβιβασμός με τη μετριότητα, με ασήμαντα αναστήματα ανθρώπων που (προφανώς υστερόβουλα) συνέργησαν στην εκλογή του ηγέτη, είναι τεκμήριο απουσίας ηγετικού χαρίσματος. Το ίδιο και ο συμβιβασμός με σκοπιμότητες για την εξασφάλιση «ισορροπιών» στο εσωτερικό της όποιας κουζίνας ή καμαρίλας: κομματικής, κυβερνητικής, αρχιεπισκοπικής – οποιασδήποτε. Οσα προσόντα κι αν θρυλείται ότι διαθέτει ένας καινούργιος ηγέτης, ακυρώνονται κυριολεκτικά όταν διανείμει θώκους ή ανεχθεί να παραμείνουν σε θώκους ασημαντότητες, μόνο για να ξεπληρώσει υποχρεώσεις, να εξοφλήσει εκδουλεύσεις υποστηρικτών του, να χρυσώσει το χάπι σε αποτυχημένους ανταγωνιστές του. Η ανοχή της μετριότητας προεξοφλεί με αδήριτη νομοτέλεια το Βατερλώ του ηγέτη.

Ο ηγέτης δεν σταματάει ποτέ στο σύμπτωμα, δεν περισπάται στην περιπτωσιολογία. Αφορμάται από το σύμπτωμα για να καταδείξει τα πραγματικά αίτια που πρέπει να αντιμετωπιστούν για να εκλείψει το αρνητικό σύμπτωμα ή να εδραιωθεί το θετικό. Δεν έχει πρωτεύουσα σημασία το άλφα ή το βήτα πρόσωπο με ανόητους ή μηδενιστικούς δογματισμούς, που του ανατίθενται καίριες ευθύνες στο υπουργείο Παιδείας. Σημασία έχει πώς θα εξασφαλιστεί η τήρηση του Συντάγματος που καθορίζει τους σκοπούς της Παιδείας, ώστε να μην μπορεί ο κάθε άσχετος, τυχάρπαστος ή εξαρτημένος από «ξένα κέντρα αποφάσεων», υπουργός να διορίζει τον οποιοδήποτε συμπλεγματικό «αποδομιστή» υπεύθυνο των εκπαιδευτικών προγραμμάτων.

Ούτε σταματάει ο ηγέτης στη δυσφορία ή στην αμηχανία που βιώνει η ελλαδική κοινωνία από τη σχεδόν ανεξέλεγκτη εισβολή τεράστιου (για τα πληθυσμιακά δεδομένα της χώρας) αριθμού οικονομικών μεταναστών. Το πρόβλημα για τον ηγέτη είναι η τρομακτική υποβάθμιση τής κατά κεφαλήν καλλιέργειας των Ελλήνων, επομένως η ανικανότητά τους να αφομοιώσουν τέτοιο πλήθος αλλοδαπών. Η πείρα της Ιστορίας βεβαιώνει ότι, στην περίπτωση μείξης λαών, φυλών, εθνοτήτων, ο πολιτιστικά υπέτερος (με υψηλότερη κατά κεφαλήν καλλιέργεια) αφομοιώνει τον πολιτιστικά υποδεέστερο – χάρη σε αυτή την αρχή ο Ελληνισμός, από την υποταγή του στους Ρωμαίους (146 π.Χ.) ώς το 1821, κατόρθωσε να εξελληνίσει και αφομοιώσει δεκαεφτά (17) διαφορετικές πληθυσμικές ομάδες που κατά περιόδους εισέβαλαν και εγκαταστάθηκαν στις κυρίως ελληνικές περιοχές.

Για τους σημερινούς Μετα-έλληνες, πολιτιστική υπεροχή είναι η μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας – έχουμε ίδια εκδοχή και αξιολόγηση του «πολιτισμού» με τους τριτοκοσμικούς μετανάστες. Μοιάζουμε και πιο λιμασμένοι από αυτούς στην απληστία μας, διολισθαίνουμε όλο και περισσότερο στον πρωτογονισμό της ιδιοτέλειας, της εγωκεντρικής βουλιμίας. Βαρβαρωδέστατα άγλωσσοι, με μανιώδη «προοδευτική» υστερία να «απομηθεύσουμε» την Ιστορία μας, να αποποιηθούμε κάθε πολιτιστικό κληροδότημα: σε ποια ελληνική ταυτότητα να προσλάβουμε άξεστους τριτοκοσσμικούς μετανάστες; Ενας μπροστάρης με ηγετικό χάρισμα ξέρει ότι το κοινωνικό πρόβλημα που δημιουργούν οι δύσμοιροι αλλοδαποί δεν αντιμετωπίζεται με ελέγχους αστυνομικούς ή με παροχές δικαιωμάτων ψήφου. Το πρόβλημα απαιτεί άλλη πολιτική στελέχωση του υπουργείου Παιδείας, άλλη οργάνωση των σχολείων, ριζική αλλαγή των πανεπιστημιακών τμημάτων που ετοιμάζουν εκπαιδευτικούς. Χρειάζονται μέτρα αναβάθμισης της συλλογικής αυτοσυνειδησίας και αξιοπρέπειας, για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της εισβολής των μεταναστών.

Πίσω από την απειλή, ο ηγέτης θα διαβλέψει την ευκαιρία: Ο Ελληνισμός φθίνει πληθυσμικά με ρυθμούς που εγγυώνται εγγύτατη την ιστορική του εξαφάνιση. Η απειλή κατάλυσης της κοινωνικής συνοχής από την ανεξέλεγκτη εισροή αλλοδαπών στη χώρα μπορεί, πολιτικά, να μετατραπεί σε ευκαιρία με την αφομοίωση των επήλυδων. Γι’ αυτό και η εκπαιδευτική πολιτική, όπως και ο κοινωνικός έλεγχος των ΜΜΕ (το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο), μαζί με οικονομική ενίσχυση (όχι δημεύσεις) του κοινωνικού έργου των εκκλησιαστικών ενοριών, είναι τα πρωτεύοντα μέτρα για να νιώσουν οι μετανάστες την Ελλάδα καινούργια πατρίδα τους, επιθυμητή και σεβαστή.

Με σπιθαμιαίους ηγέτες, δεκαετίες τώρα, το υπουργείο Παιδείας και τα ασυνείδητης κερδοσκοπίας ΜΜΕ απεργάζονται μεθοδικά τον αφελληνισμό των Ελλήνων, όχι τον εξελληνισμό των επήλυδων. Τυχάρπαστες μετριότητες, σε ρόλους πρακτορίσκων ξένων συμφερόντων και υπηρεσιών, προωθούνται σε καίριες για την Παιδεία και την Ενημέρωση θέσεις. Και αν καταγγελθεί η αυθαιρεσία, εξεγείρεται αστραπιαία η συντονισμένη με απίστευτη ομοτροπία (σαν από ντουντούκα) ομάδα των «προοδευτικών» εθνομηδενιστών, από τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά ώς την «ανανεωτική» τάχα Αριστερά, για να παραμείνουν αμετακίνητοι οι τριτοκλασάτοι πρακτορίσκοι στα πόστα τους.

Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα αποκλείει να εμφανιστεί ηγέτης με στόφα ηγέτη. Τα κόμματα έχουν αποδειχθεί επαγγελματικές συντεχνίες, μαφίες διαπλεκόμενων συμφερόντων, όπου «σταδιοδρομεί» κανείς ξεκινώντας από τον συνδικαλισμό ή τις κομματικές νεολαίες, δηλαδή μόνο πειθήνια υποταγμένος στους όρους του συστήματος. Οσες προθεσμίες κι αν δώσουμε στους κατά συνθήκη ηγέτες, τόλμη ριζικών θεσμικών μεταρρυθμίσεων για κοινωνική ανάταξη δεν μπορεί να υπάρξει. Ο δημόσιος λόγος που ζητάει, δεκαετίες τώρα, πολιτική αλλαγή, θα παραμείνει εξωπραγματικό ευχολόγιο.

Ο Ελληνισμός δεν είναι φυλετική ιδιότητα, είναι πολιτισμός. Αν η οικονομική μας κρίση επιταθεί και αρχίσουν οι επιθέσεις και λεηλασίες στα σούπερ μάρκετ, θα είναι ανύπαρκτη η διαφορά των αφελληνισμένων Ελλήνων από τους μη εξελληνισμένους αλλοδαπούς.

Για να καταστεί η πράσινη ανάπτυξη πλεονασμός...

Δημοσιεύεται στην έκδοση η Ελλάδα το 2010 που κυκλοφορεί μαζί με τον Κόσμο το 2010 του Economist, από τις Ειδικές Εκδόσεις - Καθημερινή

Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής απαιτεί τη συστράτευση όλων των κρατών. Για το σκοπό αυτό στις αρχές Νοεμβρίου 2009 η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε, μιλώντας ενώπιον των δύο Σωμάτων της αμερικανικής Γερουσίας, ότι «Δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο στη μάχη κατά της κλιματικής αλλαγής», προτρέποντας τους διεθνείς παράγοντες να καταλήξουν σε μία συμφωνία το Δεκέμβριο στην Κοπεγχάγη.

Σε εθνικό επίπεδο συζητώντας ή καλύτερα γράφοντας για την Ελλάδα το 2010, αλλά έχοντας πάντα κατά νου το 2020, όπως κάνει και η παρούσα έκδοση, θα πρότεινα στον τομέα των πράσινων επενδύσεων ή γενικότερα της πράσινης ανάπτυξης να βάλουμε ως κοινωνία δύο στόχους. Ο πρώτος απαιτεί εφαρμογή και υλοποίηση εντός του 2010, ενώ ο δεύτερος θα είναι ο απότερος στόχος των πολιτικών στον εν λόγω τομέα.

Ο πρώτος, λοιπόν, στόχος είναι να γίνει μία συζήτηση για το κόστος των πράσινων επενδύσεων και γενικά της πράσινης ανάπτυξης. Μία συζήτηση η οποία πρέπει να ξεκινήσει από τον ορισμό της για τη χώρα μας. Και αυτό γιατί, παρότι τελευταία γίνεται πολλή συζήτηση από όλους μας για αυτήν, θεωρώ ότι λίγοι κατανοούν το ακριβές περιεχόμενο της έννοιας και την επίπτωση της εφαρμογής της στην καθημερινότητά τους. Αυτό το έλλειμμα πληροφόρησης αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για την ουσιαστική εφαρμογή της πράσινης ανάπτυξης.

Για το «καλό» της λοιπόν, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να γίνει κατανοητή ως έννοια και να καθορισθούν τα πεδία εφαρμογής της στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. «Αρχή της επιστήμης η των ονομάτων επίσκεψις», λοιπόν, και στην περίπτωση της πράσινης ανάπτυξης. Σε δεύτερη φάση απαιτείται η περιγραφή του περιεχομένου της για τη χώρα μας. Η Ελλάδα είναι κατ’ εξοχήν μια χώρα που παράγει το μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ της στον τομέα των υπηρεσιών, με τη ναυτιλία και τον τουρισμό να κατέχουν τα πρωτεία και τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες να ακολουθούν. Γι αυτούς τους σημαντικούς τομείς της ελληνικής οικονομίας, τί σημαίνει πράσινη ανάπτυξη; Και επιπλέον τί σημαίνει πράσινη ανάπτυξη για τον αγροτικό τομέα ή τον κατασκευαστικό κλάδο που απασχολούν πολυάριθμο εργατικό δυναμικό σε όλη τη χώρα;

Η συζήτηση αυτή πρέπει να γίνει άμεσα και να αναλύσει τα κόστη και τα οφέλη από την πράσινη στροφή της οικονομίας για σειρά επαγγελμάτων και κλάδων. Μόνον τότε θα πεισθούν όλοι για το περιεχόμενο και, κυρίως, για την ωφελιμότητα της πράσινης ανάπτυξης. Το σίγουρο είναι ότι για κάποιους κλάδους η στροφή στην πράσινη ανάπτυξη θα έχει τουλάχιστον βραχυπρόθεσμο κόστος. Αυτό το κόστος χρειάζεται να γίνει σαφές και να μετατραπεί σε μελλοντικό όφελος, με τις κατάλληλες πολιτικές. Άλλωστε το κόστος της αδράνειας θα πλήξει βαρύτατα την παγκόσμια οικονομία μειώνοντας κατά 5% έως 20% το παγκόσμιο ΑΕΠ, σύμφωνα με την έκθεση Stern[1].

Στον τομέα λοιπόν της πράσινης ανάπτυξης, η προσέγγιση μας ως χώρα, με ορίζοντα και το 2020, πρέπει να κινείται στα ευρωπαϊκά πλαίσια και τις σχετικές δεσμεύσεις για μείωση των αερίων του θερμοκηπίου κατά τουλάχιστον 20% και για αύξηση του μεριδίου των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στο 20% της συνολικής ενεργειακής κατανάλωσης έως το 2020. Προς αυτή την κατεύθυνση πρόκειται να συμβάλει αποφασιστικά, σε επίπεδο χρηματοδότησης, η αξιοποίηση του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Περιβάλλον και Αειφόρος Ανάπτυξη» με συνολικό προϋπολογισμό 2,25 δισ. € και γενικούς στόχους 1^ον την αειφορική διαχείριση των περιβαλλοντικών μέσων, του φυσικού αποθέματος και των Αστικών Κέντρων και 2^ον τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας της Δημόσιας Διοίκησης στο σχεδιασμό και την εφαρμογή περιβαλλοντικής πολιτικής και τη βελτίωση της απόκρισης της Κοινωνίας και των Πολιτών σε θέματα Περιβαλλοντικής Προστασίας.

Για την ταχύτερη και καλύτερη συμμόρφωση της χώρας μας με τις ανωτέρω δεσμεύσεις χρειάζεται να τεθεί ένας ευρύτερος μακροπρόθεσμος στόχος, όπως αναφέραμε στην αρχή. Ο στόχος αυτός είναι ταυτόχρονα και ένα μεγάλο στοίχημα για την ελληνική κοινωνία: Μέχρι το 2020 ο όρος πράσινη ανάπτυξη να καταστεί πλεονασμός. Δηλαδή, η ανάπτυξη στην Ελλάδα να είναι, μέχρι το 2020, συνώνυμη της προστασίας του περιβάλλοντος, αλλά και των διαθέσιμων πόρων. Αυτός ο στόχος είναι κοινός και απαιτεί τη συμμετοχή όλων: της πολιτείας, των επιχειρήσεων, των μη κυβερνητικών οργανώσεων, των πολιτών.

---

[1] Υπουργείο Οικονομικών του Ηνωμένου Βασιλείου, επισκόπηση Stern σχετικά με τα οικονομικά μεγέθη της κλιματικής αλλαγής, 2006, http://www.hm-treasury.gov.uk/independent_reviews/stern_review_economics_climate_change/stern_review_report.cfm

Η Ελλάδα το 2010

Μία εξαιρετική έκδοση, απαραίτητη για το νέο έτος και τις προκλήσεις του, που κυκλοφορεί μαζί με τον Κόσμο του 2010 (του Economist).

http://www.forumagoraideon.gr

Αν κατάλαβα καλά......(1)

Με αφορμή και την είδηση που δημοσιεύεσαν χθες οι Financial Times και παραθέτουμε παρακάτω, κάναμε έναν απλό συλλογισμό:

Αν κατάλαβα καλά.......

.....μόλις κατάρευσε η Lehman Brothers (η οποία παρά την κατάρευση συνέχισε να δίνει bonus σε στελέχη της), και η πιστωτική κρίση πέρασε για τα καλά και στην πραγματική οικονομία, τα κράτη βάλαν πλάτη σε όλα σχεδόν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που αντιμετώπιζαν πρόβλημα ώστε να μην πτωχεύσουν και παρασύρουν την παγκόσμια οικονομία σε μία ατελείωτη κρίση. Ωστόσο όταν άρχισαν να αντιμετωπίζουν πρόβλημα τα κράτη (π.χ. Ελλάδα, Ισλανδία, Ιρλανδία) εξ αιτίας της κρίσης που οφείλεται εν πολλοίς στην απληστία των μεγάλων παικτών της αγοράς, τότε oi "άπληστοι" των αγορών αυξάνουν τα spread δανεισμού των κρατών, που βαζαν πλάτη πριν, και κάνουν συστάσεις για τα δημόσια οικονομικά τους. Είναι που λέει η παροιμία στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί.

Άρα όταν οι "μάγκες της αγοράς" λόγω της απληστίας τους είδαν τα δύσκολα τρέξαν στα κράτη. Όταν όμως τα κράτη άρχισαν να αντιμετωπίζουν τα δύσκολα λόγω της κρίσης που δημιουργήσαν οι "μάγκες της αγοράς", τότε αυτοί όχι μόνο δεν βάζουν πλάτη αλλά δανείζουν με πανωτόκι. Ρε τί μου θυμίζει αυτή η πρακτική;......






Η είδηση ααπό τους FT:


Collapsed Lehman pays out big bonuses

Published: December 21 2009 23:31 | Last updated: December 21 2009 23:31

Lehman Brothers, the collapsed Wall Street investment bank, is hiring bankers and paying generous bonuses in London to stop employees defecting.

Lehman’s European business is recruiting middle and back office staff to help administrators PwC wade through the millions of transactions that must be reconciled with clients and trading partners to determine what is owed or can be claimed.

A judge overseeing Lehman’s US bankruptcy in New York last week approved an extra $50m (€35m) in bonus pay-outs to some 230 derivatives traders working to unwind the dead bank’s $10bn portfolio. The pay-outs come as bankers in the US and Europe face public anger over probable multimillion-dollar bonuses at the end of this year and, in Britain and France, additional taxes on the pay-outs

Ομιλία του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας

Ομιλία του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας
κ. Αντώνη Σαμαρά
Στο Συνέδριο του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου

Κυρίες και κύριοι,

Ένας πολιτικός οφείλει να εμπνέει εμπιστοσύνη και προοπτική. Αυτό ισχύει πάντα...

Ιδιαίτερα σε κρίσιμες ώρες, οφείλει να δίνει κουράγιο και να εμπνέει Ελπίδα.

Όχι να πουλάει ψεύτικες ελπίδες. Να δείχνει τα διέξοδο από τα δύσκολα. Να ψάχνει ακτίνες φωτός μέσα από το σκοτάδι.

Να εξηγεί με τρόπο κατανοητό σε όλους, όχι γιατί θα χαθούμε, αλλά τρόπους για να σωθούμε!

Όχι γιατί και ποιός φταίει που αποτύχαμε. Αλλά πώς θα γυρίσουμε τα πράγματα και θα κερδίσουμε από δω και στο εξής...

Αυτό θα προσπαθήσω να κάνω, απόψε...

Είναι αλήθεια ότι η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας είναι πολύ σοβαρή.

Αυτό δεν σημαίνει, ασφαλώς, ότι είμαστε «ένα βήμα από τη χρεοκοπία». Άλλωστε ήδη η Κομισιόν διακήρυξε ότι είναι αδιανόητο κράτη μέλη της ευρωζώνης να χρεοκοπήσουν.

Από κεί και ύστερα, ασφαλώς δεν πρέπει να εφησυχάζουμε: Πιο συγκεκριμένα, σε περιόδους κρίσης, υπάρχουν δύο αντίθετα σφάλματα – ολέθρια σφάλματα – που πρέπει να αποφύγουμε:

Ο πανικός, και ο εφησυχασμός.

* Ξέρω ότι αυτή τη στιγμή αναρωτιέστε: Υπάρχει τρόπος να ξεπεράσουμε την κρίση; Κι αν ναι, ποιός;

Πριν σας πώς τι πρέπει να κάνουμε, ας ξεκαθαρίσουμε τι δεν πρέπει να κάνουμε:

Δεν πρέπει να εξαπολύσουμε φοροεπιδρομή στα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις.

Γιατί υπάρχουν πολλοί – επιχειρήσεις και νοικοκυριά – που βρίσκονται ήδη στο όριο. Κι αν τους πιέσουμε κι άλλο, θα βρεθούν κάτω από το νερό. Και μια τέτοια πίεση δεν θα φέρει περισσότερα έσοδα, θα φέρει περισσότερα «λουκέτα» επιχειρήσεων, θα φέρει περισσότερη ανεργία, θα φέρει κρίση ρευστότητας στην αγορά, άρα απώλεια εσόδων κλπ. Τελικά μια τέτοια πίεση στην αγορά και στην κοινωνία σε συνθήκες κρίσης, θα προκαλέσει μείωση δημοσίων εσόδων και αύξηση κυκλικών δαπανών. Άρα διόγκωση των ελλειμμάτων.

Μια φοροεπιδρομή σήμερα μπορεί να διογκώσει τα ελλείμματα, όχι να τα περιορίσει…

Αυτή είναι μια πρώτη προειδοποίηση για την Κυβέρνηση. Καλό είναι αυτή την προειδοποίηση να την πάρουν πολύ σοβαρά. Όχι μόνο γιατί την εννοούμε και θα μας βρούν απέναντι. Αλλά και γιατί ο κίνδυνος που προσπαθούμε να αποτρέψουμε είναι σοβαρός. Πολύ σοβαρός...

Βεβαίως, υπάρχουν πηγές φορολογικών εσόδων από τις οποίες μπορούμε να αντλήσουμε. Όπως για παράδειγμα, η περιστολή της φοροδιαφυγής με τη μέθοδο των «τεκμηρίων κατανάλωσης». Μιλάμε για τις κραυγαλέες περιπτώσεις, όπου φορολογούμενοι που διάγουν πολυτελή διαβίωση, δηλώνουν, παρ’ όλα αυτά, εισοδήματα φτώχειας!

Εδώ πράγματι, μπορεί να υπάρξει σύλληψη φορολογητέας ύλης που διαφεύγει. Κι αυτό να είναι απολύτως ωφέλιμο για τα δημόσια έσοδα και απολύτως σύμφωνο με τις αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης – στην περίπτωσή μας της φορολογικής δικαιοσύνης – και της οικονομικής αποτελεσματικότητας.

Θα πουν κάποιοι ότι με τέτοια μέτρα δεν θα περιορίσουν δραστικά τα ελλείμματα. Άρα πρέπει να κάνουμε πολύ περισσότερα…

Κι έχουν δίκιο. Αυτά όλα θα τα πούμε στη συζήτηση για τον Προϋπολογισμό σε τρείς εβδομάδες. Δεν πρόκειται σήμερα να σας κουράσω με νούμερα και αριθμούς, με υποθέσεις εργασίας και «εναλλακτικά σενάρια», με «φορολογικές ελαστικότητες» και «αποτελέσματα υποκατάστασης», με όλες εκείνες τις τεχνικές λεπτομέρειες σύνθεσης ενός προϋπολογισμού, που συνήθως λίγοι μπορούν να τις παρακολουθήσουν κι ακόμα λιγότεροι να τις καταλάβουν...

Ωστόσο, όταν μιλάμε για Οικονομία, αναφερόμαστε «στο βασίλειο του συγκεκριμένου». Τα προβλήματα είναι συγκεκριμένα. Και οι λύσεις υπάρχουν κι είναι συγκεκριμένες κι αυτές. Ας γίνουμε λοιπόν, πιο συγκεκριμένοι:

* Σε ό,τι αφορά τον πιο μεσοπρόθεσμο ορίζοντα να θυμόμαστε ένα πράγμα: Δεν είναι μόνο η διεθνή κρίση, που μας γονάτισε, όπως γονάτισε όλες τις οικονομίες. Είναι κι ένα ολόκληρο οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης που χρεοκόπησε. Κι αυτό πρέπει να το αλλάξουμε κατά προτεραιότητα.

Όμως δεν θα ξεπεράσουμε την δημοσιονομική κρίση για να αλλάξουμε το μοντέλο ανάπτυξης. Ακριβώς το αντίστροφο: Θα αρχίσουμε να αλλάζουμε το μοντέλο ανάπτυξης, για να ξεπεράσουμε τη δημοσιονομική κρίση και στη συνέχεια να πραγματοποιήσουμε άλματα ανάπτυξης.

Ξέρω ότι κάποιοι θα σκεφτείτε, ότι αυτά είναι, ίσως, «ωραία λόγια». Αλλά δίχως πολιτικό αντίκρισμα. Είναι «εύκολες κουβέντες», που μπορεί να τις λέει κανείς ανώδυνα και ακίνδυνα, όταν βρίσκεται στην αντιπολίτευση, αλλά όταν βρίσκεται στο τιμόνι, δεν σημαίνουν τίποτε και δεν οδηγούν πουθενά...

Θα προσπαθήσω να σας αποδείξω το αντίθετο:

Τι μπορεί, λοιπόν, να κάνει το κράτος, άμεσα για να μειώσει τα ελλείμματα και να απελευθερώσει το δυναμισμό της οικονομίας;

Να τα βάλει όλα στο μικροσκόπιο:

* Στο μικροσκόπιο τον ισολογισμό των επιχειρήσεων, όλων των επιχειρήσεων, αλλά κατά μείζονα λόγο των μικρομεσαίων.

* Στο μικροσκόπιο τις στρεβλώσεις των αγορών.

* Στο μικροσκόπιο τις δημόσιες δαπάνες.

Αλλά και πρέπει να από-ενοχοποιήσουμε την επιχειρηματικότητα. Που σημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι πρέπει ο επιχειρηματίας, ο σωστός επιχειρηματίας, να βλέπει το κράτος ως «αρωγό» στην αναπτυξιακή προσπάθεια. Όχι ως εχθρό...

* Εξηγούμαι: Να βάλουμε τον ισολογισμό της επιχείρησης στο μικροσκόπιο και να εξετάσουμε το «εξωγενές κόστος» της. Δηλαδή, εκείνο το τμήμα του κόστους, που δεν έχει σχέση με την οικονομική λειτουργία της, αλλά της το επιβάλλει το ίδιο το κράτος:

Τη φορολογία της, άμεση και έμμεση, τις εργοδοτικές εισφορές της, τις εισφορές υπέρ τρίτων, πάσης φύσεων τέλη, επιβαρύνσεις, πνευματικά δικαιώματα, κάθε λογής «χαράτσια» που πληρώνουν...

Όλες αυτά τα τμήματα του επιχειρηματικού κόστους τα καθορίζει το κράτος. Άρα μπορεί να τα ελαφρύνει το κράτος.

Όχι μόνο για να επιβιώσουν οι επιχειρήσεις στη δύσκολη συγκυρία της κρίσης. Αλλά για να γίνουν πιο ανταγωνιστικές μετά την κρίση. Να στηρίξουμε την ανταγωνιστικότητά τους.

Η ελληνική οικονομία έχει έλλειμμα ανταγωνιστικότητας.

Δεν μπορεί να ξεπεράσει την κρίση - τη δημοσιονομική και όχι μόνο - αν δεν αναβαθμίσει την ανταγωνιστικότητά της. Και το κράτος μπορεί να βοηθήσει την επιχείρηση να γίνει πιο ανταγωνιστική. Αυτό δεν θα αρχίσει από αύριο. Πρέπει να αρχίσει υποχρεωτικά από σήμερα. Αλλιώς δεν θα αρχίζει ποτέ...

Η στήριξη της επιχείρησης σήμερα, η βοήθεια προς την επιχείρηση να γίνει πιο ανταγωνιστική, οφείλει να είναι κυρίαρχη συνιστώσα και ύψιστη προτεραιότητα της οικονομικής πολιτικής.

* Το δεύτερο που πρέπει να βάλουμε στο μικροσκόπιο, είναι οι στρεβλώσεις των αγορών: Όταν ανεβαίνει το κόστος ανεβαίνουν και οι τιμές. Όμως, όταν πέφτει το κόστος, δεν υποχωρούν οι τιμές. Συνέβη με το πετρέλαιο και με τα επιτόκια, δηλαδή με τις δόσεις των δανείων, καταναλωτικών, επιχειρηματικών και στεγαστικών. Αυτό, μεταξύ πολλών άλλων, σημαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα στρεβλώσεων στις αγορές μας. Αλλού το πρόβλημα είναι μονοπώλια, αλλού ολιγοπωλιακές πρακτικές, αλλού καταχρήσεις «δεσπόζουσας θέσης», αλλού καρτέλ, κι αλλού εμπόδια εισόδου νέων επιχειρήσεων.

Στρεβλώσεις θεωρώ ακόμα κι εκείνες τις επιβαρύνσεις της επιχείρησης που δεν τις προκαλεί το κράτος, αλλά η απουσία του: Όπως το παρά-εμπόριο: όταν βλέπει ο καταστηματάρχης παράνομους πλανόδιους να πουλάνε έξω από τη βιτρίνα του ίδια προϊόντα με τα δικά του, ή απομιμήσεις τους, σε πολύ χαμηλότερο κόστος. Αυτό αποτελεί αθέμιτο ανταγωνισμό που σκοτώνει το εμπόριο και την οικονομία γενικότερα.

Ή όταν μια κινητοποίηση μερικών δεκάδων ατόμων κλείνει τους δρόμους και παραλύει ένα ολόκληρο εμπορικό κέντρο. Κι αυτό δεν συμβαίνει πλέον κάποιες μέρες, συμβαίνει καθημερινά. Κι αυτό είναι στρέβλωση που σκοτώνει το εμπόριο και την οικονομία.

Όλες τις στρεβλώσεις που περιλαμβάνει η βιβλιογραφία τις έχουμε στην Ελλάδα! Και πρέπει να αρχίσουμε να τις εξαλείφουμε, γιατί μόνο έτσι θα απελευθερώσουμε το δυναμισμό της ελληνικής οικονομίας.

Γιατί εξάλειψη των στρεβλώσεων σημαίνει περισσότερος ανταγωνισμός: Δέστε, για παράδειγμα, πόσο ωφελείται το κοινό, όταν στη θέση ενός κρατικού μονοπωλίου δημιουργούνται δύο ανταγωνιστικές επιχειρήσεις. Ας πούμε, δύο αεροπορικές εταιρίες, που έχουν καλύτερη εξυπηρέτηση, νεώτερα αεροσκάφη και χαμηλότερες τιμές…

Εξάλειψη των στρεβλώσεων σημαίνει καλύτερες τιμές και για τον παραγωγό και για τον καταναλωτή: Φανταστείτε τι θα σήμαινε να εξαλείψουμε τις τεράστιες διαφορές τιμών ανάμεσα στο χωράφι και το ράφι. Στην Ευρώπη αυτή η απόκλιση είναι 35-60% ενώ στην Ελλάδα φτάνει μέχρι 700%! Αν κατέβαινε σε πιο «φυσιολογικά επίπεδα», θα μπορούσε ο παραγωγός να απολαμβάνει πολύ υψηλότερο εισόδημα και ο καταναλωτής πολύ καλύτερη τιμή.

Εξάλειψη των στρεβλώσεων σημαίνει ακόμα, ότι θα μπορούν μικρές ή μεσαίες επιχειρήσεις να μεγαλώσουν και να ανταγωνιστούν ακόμα και στην παγκόσμια αγορά. Αναλογιστείτε: πόσες ελληνικές επιχειρήσεις είδατε να μεγαλώνουν τα τελευταία χρόνια. Και γιατί στην Ελλάδα δεν μπορέσαμε να δημιουργήσουμε μια ΝΟΚΙΑ, όπως η Φιλανδία, μια άλλη χώρα της Ευρώπης ίδιας τάξης μεγέθους σε πληθυσμό, όπως η Ελλάδα;

Μόνο αν απελευθερώσουμε το δυναμισμό της ελληνικής οικονομίας από τις στρεβλώσεις των αγορών, θα αρχίσουμε να παράγουμε υγιή δημόσια έσοδα, τα οποία, με τη σειρά τους, θα αρχίσουν να «απορροφούν» τα ελλείμματα.

Μ’ άλλα λόγια, σε τελευταία ανάλυση, η υγιής ανάπτυξη θα μας βγάλει από τα ελλείμματα και τα χρέη. Αντίθετα, η συμπίεση της οικονομίας, η παρατεταμένη ασφυξία της αγοράς, θα μας βυθίσει σε ακόμα μεγαλύτερα ελλείμματα και ακόμα πιο δυσβάστακτα χρέη...

Βέβαια, την καταπολέμηση των στρεβλώσεων θα έπρεπε να την κάνει η μάλλον ράθυμη Επιτροπή Ανταγωνισμού. Μόνο που το θεσμικό πλαίσιο είναι προφανώς ανεπαρκές. Γιατί και εκεί δεν έγιναν πολλά. Ούτε προχθές, ούτε χθες, ούτε σήμερα…

Γιατί, τάχα, πρέπει να περιμένουμε κι άλλο για να αρχίσουμε να εξαλείφουμε τις στρεβλώσεις των αγορών; Γιατί να μην αρχίσουμε από τώρα; Είναι κάτι που θα έχει άμεσα αισθητά αποτελέσματα. Και πολύ μεγαλύτερα μακροχρόνια αποτελέσματα. Και που δεν στοιχίζει τίποτε.

Η Κυβέρνηση Καραμανλή έκανε σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές: Ενδεικτικά αναφέρω τις ΣΔΙΤ, το ασφαλιστικό, την πώληση της Ολυμπιακής, το νόμο για τις ΔΕΚΟ, τον εκσυγχρονισμό της νομοθεσίας περί ανωνύμων εταιριών, ή την αναμόρφωση του θεσμικού πλαισίου για την προστασία του Καταναλωτή.

Ασφαλώς μένουν ακόμα να γίνουν πολλά…

* Το τρίτο που πρέπει να βάλουμε στο μικροσκόπιο είναι τις δαπάνες του προϋπολογισμού: Και να τις αξιολογήσουμε με δύο κριτήρια: Τον πολλαπλασιαστή τους και την απόδοσή τους.

-- Τον πολλαπλασιαστή τους, δηλαδή τη δυνατότητά τους να υποκινούν περισσότερο οικονομικό δυναμισμό στην αγορά, άρα να παράγουν περισσότερη ενεργό ζήτηση, περισσότερη ανάπτυξη, τζίρους και άμεσα φορολογικά έσοδα.

-- Και την απόδοσή τους, δηλαδή τη δυνατότητά τους να υποκινούν αυξήσεις εισοδήματος στο μέλλον.

Δαπάνες που είτε έχουν υψηλό πολλαπλασιαστή είτε έχουν υψηλές αποδόσεις, αξίζει τον κόπο να τις αυξήσουμε. Και πάντως δεν πρέπει να τις μειώσουμε. Τις υπόλοιπες, που πολύ συχνά είναι σπατάλες, οφείλουμε να τις περικόψουμε κατά προτεραιότητα.

-- Δαπάνες με υψηλό πολλαπλασιαστή είναι εκείνες που καλύπτουν ανάγκες, τις οποίες δεν μπορεί να καλύψει άλλος πέρα από το κράτος. Και εκείνες που αφορούν την εισοδηματική ενίσχυση των χαμηλών στρωμάτων, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης. Διότι αυτά τα στρώματα σπεύδουν και ξοδεύουν όσα εισπράττουν.

-- Δαπάνες με υψηλή απόδοση, είναι εκείνες που αφορούν επενδύσεις ειδικά σε τομείς κρίσιμους: Υποδομές, μεταφορές, Ενέργεια και Έρευνα.

Προσοχή, λοιπόν, η μείωση των δημοσίων δαπανών, πρέπει να αφορά τις σπατάλες, όχι τις δαπάνες με υψηλό πολλαπλασιαστή υψηλή κοινωνική ανταποδοτικότητα, και υψηλές αποδόσεις. Αυτές οι τελευταίες πρέπει να αυξηθούν. Και θα δώσουν τελικά περισσότερα οφέλη σήμερα κι αύριο απ’ ότι κοστίζουν τώρα.

Ανέφερα ήδη, λοιπόν, ότι πρέπει να βάλουμε στο μικροσκόπιο:

-- το εξωγενές κόστος της επιχείρησης, για να το μειώσουμε.

-- τις στρεβλώσεις των αγορών, για να τις εξαλείψουμε.

-- τις δημόσιες δαπάνες, για να περικόψουμε όσες έχουν χαμηλά δευτερογενή αποτελέσματα, δηλαδή χαμηλό πολλαπλασιαστή και χαμηλές αποδόσεις, κι όχι να κόψουμε ότι συντηρεί και αυξάνει το δυναμισμό της ελληνικής οικονομίας.

Δεν θα πνίξουμε την αγορά για να «σώσουμε» τα δημόσια οικονομικά .

Η Λογική: «πονάει μάτι... κόβει κεφάλι» δεν είναι οικονομική στρατηγικη. Είναι λογιστική αντιμετώπιση. Και μάλιστα κακή λογιστική αντιμετώπιση…

* Μαντεύω κι ένα τελευταίο ερώτημα:

Μα πώς μπορούμε να μειώσουμε το εξωγενές κόστος των επιχειρήσεων, χωρίς να χάσουμε έσοδα;

Μήπως αυτό οδηγήσει σε μεγαλύτερα ελλείμματα;

Μήπως για να δώσουμε μεγαλύτερα «ώθηση» αύριο, παράγουμε μεγαλύτερα ελλείμματα σήμερα;

Η απάντηση στο εύλογο αυτό ερώτημα είναι η εξής:

Υπό ορισμένες ρεαλιστικές υποθέσεις, η μείωση φορολογικών συντελεστών μπορεί να παράγει μεγαλύτερα φορολογικά έσοδα. Κι αυτό οφείλεται στη διεύρυνση της φορολογικής βάσης. Η μάλλον, εξαρτάται από το αν επιτύχουμε διεύρυνση της φορολογικής βάσης...

Αν παίρνετε λίγα από πολλούς μπορείτε να μαζεύετε πολύ περισσότερα, αντί να προσπαθείτε να πάρετε πολλά από όλο και πιο λίγους...

Αντίστοιχα, η αύξηση των φορολογικών συντελεστών δεν οδηγεί κατ’ ανάγκην σε περισσότερα έσοδα, μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερα «λουκέτα», περισσότερη ανεργία, περισσότερη διαφθορά περισσότερη γκρίζα οικονομία.

Το ίδιο ισχύει και με τις εργοδοτικές εισφορές. Στην Ελλάδα έχουμε ίσως τον υψηλότερο συντελεστή συνολικού εργοδοτικού κόστους σε σχέση με τα καθαρό εισόδημα τους εργαζόμενου. Πράγμα που σημαίνει ότι τα χρήματα που στοιχίζει κάθε εργαζόμενος στον εργοδότη είναι δυσανάλογα περισσότερα απο εκείνα που εισπράττει τελικά ο εργαζόμενος.

Κι αυτό δεν ανακουφίζει τα ασφαλιστικά ταμεία. Αντίθετα αποθαρρύνει τις προσλήψεις, μεγαλώνει την ανεργία, μειώνει τελικά τα έσοδα των ταμείων. Ενώ αν μειώσουμε τους συντελεστές εργοδοτικών εισφορών, μπορεί να δείτε να προσλαμβάνονται περισσότεροι, να δηλώνονται περισσότεροι (που σήμερα απασχολούνται στη «μαύρη εργασία») και τελικώς να εισρέουν περισσότερα χρήματα στα ασφαλιστικά ταμεία.

Όλα αυτά πρέπει να τα εξετάσουμε πολύ προσεκτικά. Κυριολεκτικά να τα βάλουμε στο μικροσκόπιο...

Και να ανακαλύψουμε πολλούς αφανείς τρόπους, να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, τη δημιουργικότητα και το δαιμόνιο του Έλληνα, που θριαμβεύει παντού αλλού, και μαραζώνει μόνο στην πατρίδα του.

Άλλωστε, τη μείωση των φορολογικών και άλλων επιβαρύνσεων της επιχείρησης είμαστε υποχρεωμένοι να την κάνουμε. Διότι όλες οι γειτονικές μας χώρες ρίχνουν τους φορολογικούς συντελεστές. Εμείς πως θα προσελκύσουμε ξένες επενδύσεις, αν αυξήσουμε τους φόρους μας; Γιατί να έρθει ο ξένος επενδυτής να βάλει τα λεφτά του στην Ελλάδα;

Ταυτόχρονα πρέπει να εξαντλήσουμε όλους τους τρόπους να αυξήσουμε τα έσοδα μεγιστοποιώντας το δυναμισμό της Οικονομίας και την απόδοση των περιουσιακών μας στοιχείων, όχι πιέζοντας ακόμα περισσότερο μιαν οικονομία που βρίσκεται ήδη στα όρια της ασφυξίας.

Θα βγούμε από την κρίση με ανάπτυξη όχι με συμπίεση.

Αυτή είναι η οικονομική λύση. Γιατί η Οικονομική επιστήμη προσπαθεί να μεγιστοποιήσει αποδόσεις και οφέλη.

Δεν είναι η λογιστική λύση. Γιατί ο λογιστής εξισορροπεί έσοδα κι έξοδα χωρίς να ενδιαφέρεται για το δυναμισμό, δηλαδή την οικονομική συμπεριφορά των αντιστοίχων μεγεθών.

Αυτή είναι ταυτόχρονα και η πολιτική λύση. Διότι ο πολιτικός οφείλει να λύνει τα προβλήματα του σήμερα, χωρίς να δημιουργεί χειρότερα προβλήματα αύριο.

-- Όποιος δανείζεται σήμερα αδιαφορώντας για το πώς θα ξεπληρωθεί το χρέος αύριο, ασκεί κακή πολιτική.

-- Κι όποιος πνίγει την οικονομία με δυσβάστακτους φόρους σήμερα προκειμένου να εξισορροπήσει το έλλειμμα, αδιαφορώντας αν για πολλές επιχειρήσεις και νοικοκυριά δεν θα υπάρξει αύριο, ασκεί ακόμα χειρότερη πολιτική.

Προσπάθησα όσο πιο συνοπτικά μπορούσα να πω ότι υπάρχουν διαστάσεις της οικονομικής μας πολιτικής που δεν έχουμε διερευνήσει. Προτείνω τη διερεύνησή της. Γιατί η αντιπολίτευση οφείλει να προτείνει –όχι μόνο να γενικολογεί- ή να καταγγέλλει.

Η στήριξη της ανταγωνιστικότητας της μικρομεσαίας επιχείρησης είναι μια τέτοια διάσταση. Και πολύ κρίσιμη μάλιστα. Αφού οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις δημιουργούν πάνω από το 70% των θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας.

Η εξάλειψη των στρεβλώσεων είναι μια άλλη τέτοια διάσταση. Στην Ευρώπη δίνουν τεράστια σημασία και απόλυτη προτεραιότητα. Εδώ την έχουμε ξεχάσει...

Επίσης η εξάλειψη των στρεβλώσεων είναι πολύ κρίσιμη, αφού επιτρέπει να υπάρχει διάχυση ευκαιριών και ανάπτυξης – το λεγόμενο spill over effect – και να λειτουργήσουν οι συνέργειες ανάμεσα σε κλάδους και επιχειρήσεις. Έτσι ώστε όταν αναπτύσσεται ο ένας κλάδος να συμπαρασύρει και τους υπόλοιπους. Όχι η επιτυχία κάποιων να απομυζά κάθε ζωτικότητα απ’ όλους τους άλλους.

Κλείνοντας λοιπόν, επανέρχομαι στην αρχική μου παρατήρηση:

Τις πολιτικές ηγεσίες τις θέλουμε για να εμπνεύσουν Ελπίδα και Προοπτική. Όχι για να αφήνουν ανοιχτή την πόρτα του πανικού.

Ένας πολιτικός, ειδικά στις δύσκολες στιγμές, πρέπει να «φτιάχνει» την ψυχολογία της αγοράς. Γιατί η αγορά είναι πάνω απ’ όλα ψυχολογία.

Η Ελλάδα μπορεί να ανακάμψει. Και θα ανακάμψει.

-- Σας μίλησα για την ανταγωνιστικότητα παντού.

--Σας μίλησα για την επιχειρηματικότητα και την από-ενοχοποίησή της.

--Σας μίλησα για την εξάλειψη των στρεβλώσεων των αγορών.

Με άλλα λόγια σας μίλησα ως αληθινός φιλελεύθερος.

Σας μίλησα ακόμα για τα κοινωνικά προτάγματα της ανάπτυξης, για τις ευκαιρίες που πρέπει να διαχέονται παντού, για την κοινωνική δικαιοσύνη, για την προστασία των ασθενέστερων εισοδημάτων και το ρυθμιστικό ρόλο του κράτους. Που πρέπει να αγρυπνά, ώστε να τηρούνται οι κανόνες του υγιούς ανταγωνισμού. Και να τις αποκαθιστά όπου παραβιάζονται.

Μ’ άλλα λόγια σας μίλησα για ένα φιλελευθερισμό που ενδιαφέρεται για την ευημερία των πολλών. Και μάλιστα για μια ευημερία που διαχέεται και αυτοτροφοδοτείται.

Γι αυτό οι φιλελεύθερες ιδέες και η πίστη στην ιδιωτική πρωτοβουλία μπορούν να έχουν κοινωνικά προτάγματα.

Αντίστοιχα, η ανάπτυξη και η κοινωνική δικαιοσύνη, η αγορά και η κοινωνία, παντρεύονται αβίαστα.

Σας μίλησα γι’ αυτό ακριβώς: για τον κοινωνικό φιλελευθερισμό!

Ένα σύστημα ιδεών που κυριαρχούν πια παντού στην Ευρώπη. Καιρός να επικρατήσουν και στην Ελλάδα.

Για να «ξεφορτωθούμε» τις χρόνιες εμμονές μας, τις ιδεολογικές ακαμψίες μας και τις οικονομικές στρεβλώσεις μας.

Ώστε να αναδείξουμε τα ανταγωνιστικά μας πλεονεκτήματα και να απελευθερώσουμε το δυναμισμό του λαού μας...

Νέα Δημοκρατία version 2.0

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Metropolis Weekend στις 16 Οκτωβρίου 2009

Με τη λήξη της προθεσμίας υποβολής υποψηφιoτήτων για την Προεδρία της Νέας Δημοκρατίας (Ν.Δ.) την περασμένη Πέμπτη το βράδυ, ξεκίνησε και επισήμως η κούρσα της διαδοχής στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η απόφαση του τέως Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή να δρομολογήσει τις διαδικασίες για την εκλογή νέου Προέδρου της Ν.Δ., το βράδυ της 4ης Οκτωβρίου, σηματοδότησε το τέλος μιας πορείας και την αρχή μιας νέας για τον κύριο εκφραστή της κεντροδεξιάς στην Ελλάδα. Μέχρι την εκλογή του νέου αρχηγού, το κόμμα της Ν.Δ. θα περάσει μία έντονη περίοδο αντιθέσεων και ζυμώσεων. Ωστόσο, ανήκουμε σε όσους πιστεύουν ότι αυτή η δύσκολη περίοδος αποτελεί μία ευκαιρία για δημιουργικές αλλαγές στην κεντροδεξιά παράταξη. Οι προκλήσεις είναι σίγουρα μεγάλες, όπως και οι δυνατότητες επαναπροσδιορισμού του ρόλου και των προτεραιοτήτων της ελληνικής κεντροδεξιάς. Αυτό είναι το διακύβευμα αυτής της περιόδου, πέρα από τα πρόσωπα που έθεσαν υποψηφιότητα για την αρχηγία της Ν.Δ..

Το σίγουρο είναι ότι η Ν.Δ. έχει ξεκάθαρη ιδεολογία, είναι αυτή που εφαρμόζεται στις περισσότερες χώρες της ΕΕ. Αυτό που χρειάζεται να επισημανθεί αυτή την περίοδο είναι ο καθορισμός των προτεραιοτήτων που τίθενται στο τρέχον πολιτικό τοπίο και οι συγκεκριμένοι τρόποι μεταφοράς και εφαρμογής της ιδεολογίας της παρατάξης στην καθημερινή πρακτική για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι πολίτες, η χώρα, το έθνος. Η απάντηση όμως πρέπει να προχωρήσει και ένα βήμα παραπέρα: είναι κρίσιμο να δίνει όραμα στην παράταξη και τη χώρα για τα επόμενα χρόνια.
Ο δρόμος του προσδιορισμού των προτεραιοτήτων και των τρόπων εφαρμογής της ιδεολογικής πλατφόρμας της Ν.Δ. στα καθημερινά προβλήματα, θα πρέπει να λάβει υπ’ όψη το εσωτερικό πολιτικό τοπίο, και κυρίως τις πολιτικές της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, αλλά και το ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η ευρωπαϊκή κεντροδεξιά. Σε αυτή την αναζήτηση είναι σίγουρα χρήσιμη η εξέταση των κυβερνητικών μοντέλων Σαρκοζί, Μέρκελ, αλλά και αυτού που ευαγγελίζεται ο Κάμερον στην Αγγλία. Ο κ. Σαρκοζί στη Γαλλία, με τη γνωστή έμφασή του σε θέματα δημόσιας ασφάλειας, μιλά ξεκάθαρα για την επιστροφή στην πολιτική και δίνει έμφαση σε μία φιλική προς το κράτος οικονομία της αγοράς (state-friendly market economy). Σύμφωνα με τον Economist. «Στόχος του Προέδρου είναι να καθησυχάσει το εκλογικό σώμα ότι η κεντροδεξιά κυβέρνηση μπορεί να περιορίσει τα αρνητικά αποτελέσματα της παγκόσμιας κρίσης στη γαλλική οικονομία. Επιπλέον, στο βιβλίο του «Κατάθεση» γράφει: «ο καθένας πρέπει να έχει τη βεβαιότητα ότι, αν αξίζει, ο δρόμος της κοινωνικής του ανόδου είναι ανοιχτός». Για την κυρία Μέρκελ, η οποία πρόσφατα κέρδισε για δεύτερη φορά τις εκλογές στη Γερμανία, παρότι όπως σημειώνει ο Economist δεν έχει ως δυνατό της σημείο την ιδεολογία, προέταξε ξεκάθαρα δύο προτεραιότητες στην πρώτη της θητεία ως καγκελάριος: την κλιματική αλλαγή και το δημογραφικό πρόβλημα, επιβεβαιώνοντας παράλληλα την έμφαση που δίνει στην κοινωνική οικονομία της αγοράς (social-market economy). Τέλος, ο κ. Κάμερον, το κόμμα του οποίου προηγείται των Εργατικών του κ. Μπράουν στις δημοσκοπήσεις με περισσότερες από 10 ποσοστιαίες μονάδες, προτάσσει τη μείωση των κρατικών δαπανών, παρά τις εσωκομματικές πιέσεις για μείωση των φόρων.
«Βλέπω μια χώρα όπου περισσότερα παιδιά μεγαλώνουν με ασφάλεια και αγάπη, επειδή η οικογενειακή ζωή έρχεται πρώτα. Βλέπω μια χώρα όπου επιλέγετε τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή: το σχολείο που πηγαίνει το παιδί σας και την υγειονομική περίθαλψη που λαμβάνετε. Βλέπω μια χώρα όπου οι κοινότητες κυβερνώνται ανεξάρτητες από την Κυβέρνηση: οργανώνοντας μόνες τις τοπικές υπηρεσίες. Βλέπω μια χώρα με τους επιχειρηματίες παντού, που φέρνουν τις ιδέες τους στη ζωή μας. Βλέπω μια χώρα όπου δεν δίνει έμφαση μόνο στα χρήματα, αλλά και στην ποιότητα ζωής. Βλέπω μια χώρα όπου δεν είστε φοβισμένοι να περπατήσετε πίσω στο σπίτι σας, όπου είστε ασφαλείς γνωρίζοντας ότι το σωστό και το λάθος αποκαθίσταται στο νόμο και την τάξη. Βλέπω μια χώρα όπου τα φτωχότερα παιδιά πηγαίνουν στα καλύτερα σχολεία, όπου η γέννα δεν αποτελεί εμπόδιο.»
Ποιος είπε ότι τα οράματα στην πολιτική πέθαναν; Το παραπάνω απόσπασμα είναι από την ομιλία του Ντέιβιντ Κάμερον στο πρόσφατο Συνέδριο των Συντηρητικών. Το κλείσιμο της ομιλίας του περιλαμβάνει και τις βασικές του προτεραιότητες: «Τι μπορούμε να υποσχεθούμε: Οικογένεια, κοινότητα, χώρα. Μειώνουμε το μεγάλο κράτος και κινούμε την κοινωνία μπροστά. Χτίζουμε ξανά την εμπιστοσύνη, ώστε να σηκώσουμε πάλι ψηλά τη χώρα.»
Σε αυτό το ευρωπαϊκό τοπίο, κρίσιμος παράγοντας για την ελληνική κεντροδεξιά είναι ο νέος ηγέτης της παράταξης να ακολουθήσει το κατάλληλο μίγμα πολιτικής. Ένα μίγμα πλιτικής που λαμβάνει τα μηνύματα των καιρών σε ευρωπαϊκό επίπεδο και προτείνει αξιόπιστες και εφαρμόσιμες λύσεις στα προβλήματα της Ελλάδας. Και κάνοντας ένα απαραίτητο βήμα παραπέρα, πρέπει να δώσει προοπτική στην παράταξη και τη χώρα. Να καθορίσει ένα νέο παραταξιακό και εθνικό στόχο. Να απαντήσει στο ερώτημα που θέλουμε να βρίσκεται η Ελλάδα σε 15-20 χρόνια από σήμερα, αλλά και το πως θα βρεθεί σε αυτή τη θέση.
Για να το κατορθώσει αυτό ο νέος αρχηγός της Ν.Δ. θα πρέπει να ενδυναμώσει την επαφή του κόμματος με την κοινωνία, να ενισχύσει και να μπολιάσει το ιδεολογικό οπλοστάσιο του κόμματος με τις νέες ευρωπαϊκές τάσεις και να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου. Η Ν.Δ. πρέπει να γίνει ένας σύγχρονος, ανοιχτός οργανισμός. Ο νέος ηγέτης της οφείλει να παρουσιάσει ένα πειστικό και ελπιδοφόρο σχέδιο για την οργανωτική επανίδρυση του κόμματος και να πείσει ότι μπορεί να το εφαρμόσει. Το σίγουρο είναι ότι αυτή η προσπάθεια δεν τελειώνει με την επιλογή του αρχηγού, θα λέγαμε αντίθετα ότι τότε θα ξεκινήσει. Είναι χρυσή ευκαιρία αυτή η κρίση να λειτουργήσει προς όφελος της κεντροδεξιάς παράταξης και του πολιτικού συστήματος της χώρας. Να δημιουργήσει μία νέα εποχή στις σχέσεις της κεντροδεξιάς παράταξης με την κοινωνία.

Σκόπια: Ποτέ δεν εγκαταλείψαμε τη θέση περί διπλής ονομασίας

Από τη Ναυτεμπορική

«Η "Δημοκρατία της Μακεδονίας" δεν εγκατέλειψε ποτέ τη θέση περί διπλής ονομασίας. Υπήρξαν μόνο κάποιες ερμηνείες σχετικά με τη θέση αυτή. Ανέκαθεν λέγαμε ότι συζητούμε για το θέμα της ονομασίας στο πλαίσιο του ψηφίσματος 817 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, από το 1993».

Τα παραπάνω δήλωσε ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ, Γκιόρκι Ιβάνοφ, μετά τις συναντήσεις που είχε χθες το βράδυ στη Νέα Υόρκη, με το γ.γ του ΝΑΤΟ, Άντερς Φογκ Ράσμουσεν και τον πρωθυπουργό της Ολλανδίας, Γιαν Πέτερ Μπελκενέντεν, στο περιθώριο των εργασιών της της 64ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

Ο κ. Ιβάνοφ πρόσθεσε ότι ένα από τα κυριότερα σημεία των συνομιλιών αυτών αφορούσε το ζήτημα της ονομασίας και οι κ.κ Ράσμουσεν και Μπελκεντένεν εξέφρασαν ενδιαφέρον για την πορεία των διαπραγματεύσεων που διεξάγονται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ για την εκκρεμότητα της ονομασίας και για τη θέση της ΠΓΔΜ.

Ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ ανέφερε ακόμη ότι ενημέρωσε τον γγ του ΝΑΤΟ και τον πρωθυπουργό της Ολλανδίας για τη συμβολή της χώρας του στην αποστολή ISAF, στο Αφγανιστάν και για τη συμφωνία της ΠΓΔΜ με την πολιτεία του Βέρμοντ των ΗΠΑ, για την επιπλέον αποστολή 70 στρατιώτων από την ΠΓΔΜ στο Αφγανιστάν, από το 2010, ώστε να εκπαιδεύσουν, μαζί με την Εθνική Φρουρά του Βέρμοντ, τις δυνάμεις ασφαλείας του Αφγανιστάν.

Ο κ. Ιβάνοφ θα συναντηθεί, στις 24 Σεπτεμβρίου και με τον μεσολαβητή του ΟΗΕ για το θέμα της ονομασίας, Μάθιου Νίμιτς, ενώ μία μέρα αργότερα θα μιλήσει στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σ.σ.: Αλήθεια τι προέκυψε και αλλάζουν στάση; Μυριστήκαν αλλαγή στάσης από την πλευρά μας, μετά τις εκλογές;

Ενώνουν τις δυνάμεις τους για το περιβάλλον Starbucks και Dell

Από τη Ναυτεμπορική

Με όπλο το διαδίκτυο επιχειρεί να σώσει τα τροπικά δάση μια ομάδα ακτιβιστών για το περιβάλλον, η οποία έχει καταφέρει να στρατολογήσει μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, όπως η Starbucks Corp και η Dell Inc.

Σήμερα πρόκειται να ανακοινωθεί από τους ακτιβιστές η σύσταση του «Team Earth», ενός κοινωνικού δικτύου το οποίο θα απαρτίζεται από επιχειρήσεις, μη κυβερνητικές οργανώσεις, φοιτητές και πολιτικούς που ενώνουν τις δυνάμεις τους ενάντια στην αποψίλωση των τροπικών δασών.

Η λειτουργία του Team Earth θα ξεκινήσει το Νοέμβριο, ωστόσο, οι διοργανωτές του σπεύδουν να αξιοποιήσουν την ευκαιρία της διεθνούς συνόδου των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη ώστε οι προσπάθειά τους να λάβει τις μεγαλύτερες δυνατές διαστάσεις.

Ο διευθύνων σύμβουλος της Starbucks, Χάουαρντ Σκαλτς δήλωσε ότι ο λόγος για τον οποίο αποφάσισε να εισχωρήσει στην ομάδα Conservation International είναι η πεποίθησή του ότι οι «αποκλίνουσες προσπάθειες διαφόρων φορέων –ΜΚΟ, εταιρειών, πολιτικών και ατόμων– να αντιδράσουν θα ήταν πιο αποτελεσματικές εάν βρίσκονταν κάτω από την ίδια ομπρέλα.

«Ήρθε η στιγμή να αναλάβουν δράση οι παγκόσμιοι ηγέτες. Δεν μπορούμε να ανεχτούμε να μην κάνουν τίποτα οι εκπρόσωποί μας, και για το λόγο αυτό θέλουμε να κινητοποιήσουμε το κοινό», επισήμανε ο Πίτερ Σέλιγκμαν, διευθύνων σύμβουλος της Conservation International που έχει αναλάβει τη διεύρυνση της προσπάθειας.

The 2009 TIME 100

Η άλλη Ελλάδα....

Nicholas Christakis

By Dan Ariely

Social scientists used to have a straightforward, if tongue-in-cheek, answer to the question of how to become happy: Surround yourself with people who are uglier, poorer and shorter than you are — and who are unhappily married and have annoying kids. You will compare yourself with these people, and the contrast will cheer you up.

Nicholas Christakis, 47, a physician and sociologist at Harvard University, challenges this idea. Using data from a study that tracked about 5,000 people over 20 years, he suggests that happiness, like the flu, can spread from person to person. When people who are close to us, both in terms of social ties (friends or relatives) and physical proximity, become happier, we do too. For example, when a person who lives within a mile of a good friend becomes happier, the probability that this person's good friend will also become happier increases 15%. More surprising is that the effect can transcend direct links and reach a third degree of separation: when a friend of a friend becomes happier, we become happier, even when we don't know that third person directly.

This means that surrounding ourselves with happier people will make us happier, make the people close to us happier — and make the people close to them happier. But social networks don't transmit only the good things in life.

Christakis found that smoking and obesity can be socially infectious too. If his thesis proves out, then the saying that you can judge a person by his or her friends might carry more weight than we thought.

Ariely is the James B. Duke professor of behavioral science at Duke University and the author of the best seller Predictably Irrational

Fast Fact: Smokers have been pushed from the center of their social webs, Christakis found

Τι μέλλον έχει η ανάπτυξη;

Spence Michael

Επίτιμος καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Stanford, κάτοχος του Νόμπελ Οικονομίας 2001 και Πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικής Μεγέθυνσης και Ανάπτυξης


Τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, την ώρα που η παγκόσμια οικονομία φαίνεται να ξεπερνά την πιο δύσκολη δοκιμασία της εδώ και ένα σχεδόν αιώνα; Μια σύντομη απάντηση είναι «μια νέα ομαλότητα» με κύρια χαρακτηριστικά τη βραδύτερη ανάπτυξη, ένα απαλλαγμένο από κινδύνους και περισσότερο σταθερό χρηματοοικονομικό σύστημα, καθώς και πρόσθετες προκλήσεις (ενέργεια, κλίμα και δημογραφική ανισότητα, για να αναφέρουμε μερικές), με διαφορετικούς χρονικούς ορίζοντες υλοποίησης, οι οποίοι θα δοκιμάσουν τη συλλογική ικανότητα μας να βελτιώσουμε τη διαχείριση και την εποπτεία της παγκόσμιας οικονομίας. Βραδύτερη ανάπτυξη είναι η καλύτερη πρόβλεψη σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα. Φαίνεται πολύ πιθανή, δίχως όμως να μπορεί κάποιος να είναι βέβαιος για αυτό. Η χρηματοοικονομική κρίση, που έλαβε γρήγορα παγκόσμιες διαστάσεις, προήλθε όχι τόσο από την αδυναμία αντίδρασης στην αυξανόμενη αστάθεια, στον κίνδυνο και στις οικονομικές ανισότητες, όσο από τη γενικευμένη προ της κρίσης αδυναμία πρόγνωσης του αυξανόμενου συστηματικού κινδύνου. Τα παραπάνω χαρακτηριστικά θα καθορίσουν τις απαντήσεις και τα αποτελέσματα τα επόμενα χρόνια. Υπάρχουν αλληλοσυγκρουόμενες δυνάμεις. Οι χώρες με υψηλό ρυθμό ανάπτυξης (Κίνα και Ινδία) είναι μεγάλες και γίνονται μεγαλύτερες συγκρινόμενες με τις υπόλοιπες. Αυτό και μόνο θα ενισχύσει την παγκόσμια ανάπτυξη σε σύγκριση με τον κόσμο όπου οι βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες και ειδικότερα οι ΗΠΑ ήταν οι ατμομηχανές της ανάπτυξης. Η πρόσφατη κρίση χαρακτηρίστηκε «ύφεση των ισολογισμών» με παγκόσμιες συνέπειες και τρομακτικές καταστροφικές διαστάσεις, επειδή είχε τις «ρίζες» της στους ισολογισμούς του τομέα χρηματοοικονομικών υπηρεσιών και στέγης. Η ακραία καταστροφή των ισολογισμών ήταν αυτό που την έκανε μοναδική. Στο μέλλον, οι κεντρικές τράπεζες και οι ρυθμιστικές αρχές δεν θα μπορούν να επικεντρώνονται μόνο σε (αγαθά και υπηρεσίες) πληθωρισμό, ανάπτυξη και απασχόληση αφήνοντας ακάλυπτη την περιοχή των ισολογισμών. Σε κάποιο σημείο του συστήματος, θα πρέπει να προσδιορίζεται και να λαμβάνεται ιδιαίτερα σοβαρά η ευθύνη για τη σταθερότητα και τη διατήρηση της αξίας ενεργητικού, μόχλευσης και ισολογισμών. >>

Ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης από την «άλλη Ελλάδα»

Από την Καθημερινή

Του Hλια Mαγκλινη

«Καλωσόρισες. Χαίρομαι ιδιαίτερα που σε γνωρίζω. Γιατί έχω μια αισιοδοξία γι’ αυτόν τον τόπο, για την Ελλάδα. Λέω “η άλλη Ελλάδα είναι πολύ δυνατή”». Με αυτά τα λόγια υποδέχτηκε χθες, στο προεδρικό μέγαρο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας τον 28χρονο καθηγητή πληροφορικής του ΜΙΤ Κωνσταντίνο Δασκαλάκη, ο οποίος συνοδευόταν από τον καθηγητή του στο Μπέρκλεϊ Χρήστο Παπαδημητρίου.

Η διδακτορική διατριβή του Δασκαλάκη απέσπασε το πρώτο βραβείο από την διεθνή Ενωση Επιστημόνων Πληροφορικής. Ο 28χρονος επιστήμονας στη διατριβή του έλυσε τον γρίφο του νομπελίστα μαθηματικού Τζον Νας, στο πεδίο της θεωρίας παιγνίων. Δεν είναι τυχαίο: ο Δασκαλάκης αποφοίτησε με άριστα από το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, και ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή με τον Χρ. Παπαδημητρίου και τώρα στο ΜΙΤ. >>

Απολογισμός εγκαινίων Νέου Μουσείου Ακρόπολης

Δελτίο Τύπου Υπουργού Πολιτισμού.

" Φίλες και Φίλοι,
Κυρίες και κύριοι,

Ακριβώς έναν μήνα πριν από τα επίσημα εγκαίνια στις 20 Μαΐου, σας είχα καλέσει για να σας ενημερώσω για τη φιλοσοφία μας ενόψει της λειτουργίας του νέου Μουσείου της Ακρόπολης.

Και είχα από τότε δηλώσει, ότι τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης δεν τα αντιλαμβάνομαι ως εγκαίνια πυροτεχνημάτων ούτε ως μια εκδήλωση εφήμερη. Γιατί το νέο Μουσείο της Ακρόπολης εκπροσωπεί την πεμπτουσία του κλασικού μας πολιτισμού και επομένως το ύφος των εγκαινίων θα έπρεπε να προκύπτει από τα ίδια τα εκθέματά του.

Αυτόν τον στόχο τον πετύχαμε. Χιλιάδες δημοσιεύματα, ρεπορτάζ και αναφορές στα ηλεκτρονικά ξένα Μέσα, απευθείας μετάδοση της τελετής εγκαινίων σε ολόκληρο τον κόσμο (μέσω του Euronews), εκατοντάδες χιλιάδες χρήστες του διαδικτύου απόλαυσαν την Ελλάδα, τον πολιτισμό της και το νέο μας μουσείο σε ολόκληρο τον κόσμο.
Γίναμε πρωτοσέλιδο επαίνων για τη λιτή, αλλά ταυτόχρονα συμβολική και εντυπωσιακή τελετή των εγκαινίων αλλά και πρωτοσέλιδο για το αίτημα κάθε Έλληνα για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα, που πλέον μετεξελίσσεται σε παγκόσμια πίεση προς το Βρετανικό Μουσείο και τη Βρετανική Κυβέρνηση.



Ενδεικτικά αναφέρω:

-(δημοσκόπηση guardian 95% υπέρ επιστροφής)
– απόφαση 122 Αμερικανικού Κογκρέσου για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα (Βουλευτές Donald Payne – Gus Bilirakis)
-άρθρο Σέρβου ΥΠΠΟ, Νεμπόισα Μπράντιτς, «με τίτλο όταν οι Θεοί βάδιζαν στη γη» όπου μεταξύ άλλων αναφέρει ότι στο νέο μουσείο εκπληρώθηκαν οι προϋποθέσεις για την επανένωση του διασκορπισμένου και διαιρεμένου πολιτιστικού θησαυρού σε έναν ενιαίο και μοναδικό χώρο.
– Οι Αυστραλοί πρώην πρωθυπουργοί Gough Whitlam και Malcolm Fraser, στο πλαίσιο της οργάνωσης «Αυστραλοί υπέρ της επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα» όπου δηλώνουν ότι το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης δίνει στο Βρετανικό Μουσείο την ευκαιρία να διορθώσει ένα από τα μεγάλα σφάλματα της Ιστορίας.
Επίσης ο Αυστραλός αρχηγός των Πρασίνων Bob Brown μαζί με τον αρχηγό του Εθνικού Κόμματος γερουσιαστής Barnabi εισηγήθηκαν στον Πρωθυπουργό της Αυστραλίας να πιέσει τη βρετανική κυβέρνηση να επιστρέψει τα γλυπτά του Παρθενώνα στην Ελλάδα. Εισήγηση που υπερψηφίστηκε.
– κυβέρνηση Σκωτίας (τόπος καταγωγής Έλγιν) Mike Russell, Υπουργός Πολιτισμού της Κυβέρνησης του SNP, του μεγαλύτερου κόμματος της Σκωτίας, όπου δηλώνει ότι είναι προ πολλού θιασώτης της επιστροφής των Γλυπτών στην Ελλάδα
-αλλά κυρίως επισκέπτες του Μουσείου ....."

Eight Reasons: Why the Parthenon Sculptures must be returned to Greece

http://www.americanchronicle.com/articles/view/92096

Η ιστορία επαναλαμβάνεται;

Στην προεκλογική εκστρατεία του ο G.W. Bush ο νεότερος χρησιμοποιούσε ρητορική η οποία τόνιζε το ενδιαφέρον της επικείμενης διακυβέρνησής του σε θέματα εσωτερικής πολιτικής και ασφάλειας. Ωστόσο, σε κάποιους δεν άρεσε αυτό και ένα χρόνο μετά αναγκάστηκε να ασχοληθεί με τα εξωτερικά θέματα, εξαιτίας ενός θλιβερού γεγονότος, και τον αγώνα κατά του άξονα του κακού.

Ο Barack Obama και προεκλογικά, αλλά και στις πρώτες ημέρες της διακυβέρνησής του υπερτόνισε την επιθυμία του να κινηθεί στους άξονες αυτού που γενικά ονομάζεται ήπια ισχύς, έδωσε έναν διαφορετικό- συναινετικό λόγο κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αίγυπτο και ανάγκασε ακόμα και τον πρόεδρο του Ιράν να σαστίσει με αυτά που έλεγε. Μόνο οι στενοί συνοδοιπόροι του Obama Bin Laden τον κατηγόρησαν για υστεροβουλία.

Τα τελευταία γεγονότα στο Ιράν, τα οποία σίγουρα δεν είναι καθόλου τυχαία, αναγκάζουν και τον Obama και τον Ahmadinejad να κινηθούν σε διαφορετικές κατευθύνσεις.

Οι νομικοί λένε ότι όταν αξιολογείς ένα έγκλημα θα πρέπει να εξετάσεις ποιος ωφελήθηκε από την τέλεσή του. Και ο νοών νοείτο.

Ημερίδα "Κλιματική Αλλαγή και Ανθρώπινη Ασφάλεια"

www.ekem.gr

Οι Μεγαλύτεροι Έλληνες όλων των εποχών*

http://greatgreeks.skai.gr/

Ολοκληρώθηκε τη Δευτέρα η σχετική ψηφοφορία που διοργάνωσε ο Σκάι, μια πραγματικά μεγάλη παραγωγή, που κάλυψε ένα μεγάλο κενό και στην τηλεόραση αλλά και στις εκδόσεις στη χώρα μας. Δεν είναι πολύ εύκολο να βρεις στα ελληνικά (στα αγγλικά είναι πολύ πιο εύκολο) βιογραφίες μεγάλων Ελλήνων όπως ο Περικλής, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης κα

Ο * αστερίσκος στον τίτλο αφορά στο γεγονός ότι αυτοί που τελικά ψηφίσθηκαν είναι οι μεγαλύτεροι Έλληνες όλων των εποχών, σύμφωνα όμως με τους Έλληνες του 2009, και αυτό θα πρέπει να το υπογραμμίζουμε.

Η τελική τριάδα λοιπόν είναι σύμφωνη με τα σημερινά δεδομένα και απόψεις:

1ος ο Μέγας Αλέξανδρος, ο ηγέτης που συμπυκνώνει το μεγαλείο: διοικητικό, φιλοσοφικό, πολεμικό, οργανωτικό της Αρχαίας Ελλάδας, κληρονόμος και κληροδότης μιας σπουδαίας παγκόσμιας κληρονομιάς, δάσκαλος για ανθρώπους όλων των επαγγελμάτων και όλων των εθνών της γης.

2ος ο Γιατρός Παπανικολάου, εκπρόσωπος της σύγχρονης ελληνικής επιστημονικής κοινότητας που διαπρέπει διεθνώς. Και είναι πολλοί αυτοί.

3ος ο "Γέρος του Μωριά" ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο χαρακτηριστικότερος ίσως εκπρόσωπος της γενιάς της απελευθέρωσης της Ελλάδας από τον τουρκικό ζυγό.

Θεωρούμε ότι το τελικό αποτέλεσμα της ψηφοφορίας είναι δίκαιο και αντιπροσωπευτικό της χρονικής "στιγμής".

Ημερίδα για την Καινοτομία και την Ανταγωνιστικότητα

Σχετικά Δελτία Τύπου από:


Υπουργείο Ανάπτυξης

Ειδική Γραμματεία για την Ανταγωνιστικότητα

Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων

Κέρδος on-line

Capital.gr

Energia.gr

Η δημιουργίκη σκέψη στον αγώνα ενάντια των τροχαίων ατυχημάτων

Η αξιοπιστία της πληροφορίας ελέγχεται δεδομένου ότι το λάβαμε με e-mail.......

Στη Λετονία, μια δημιουργική, τολμηρή αλλά και αρκετά αμφιλεγόμενη
διαφημιστική εκστρατεία κατάφερε, σε αρκετά μεγάλο βαθμό, να πετύχει
αυτό που όλοι συμφωνούν ότι πρέπει να γίνει, αλλά και όλοι ξέρουν πόσο
δύσκολο είναι: Να αλλάξουμε νοοτροπία. Ή, πιο ωμά ακόμα: Νά αλλάξουμε
μυαλά!

Η ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ εταιρεία Mooz!, έπεισε με την δική της τολμηρή προσέγγιση
στο θέμα των τροχαίων, την κυβέρνηση, να της αναθέσει τη συγκεκριμένη
καμπάνια.

Βασικός «στόχος», ήταν οι οδηγοί, κυρίως άνδρες, ηλικίας 20-35
ετών, που ανήκουν, σύμφωνα με έρευνες, στην ομάδα «άμεσου κινδύνου», με
τις υπερβολικές ταχύτητες που αναπτύσσουν, την επιθετική συμπεριφορά που
αναπτύσσουν στο οδήγημα, και την αλαζονεία που έχουν για τις ικανότητές
τους, αφού τα περισσότερα θανατηφόρα τροχαία προκαλούνται με ευθύνη
ανθρώπων που πίστευαν ότι είναι οι καλύτεροι οδηγοί στον κόσμο,
εννοώντας με αυτό, ότι ήταν ... περίπου Σουμάχερ.

Η ΔΙΑΦHΜIΣΗ που βγήκε τελικά, και που προκάλεσε αρκετές συζητήσεις, δεν
ήταν από αυτές τις «διδασκαλικού τύπου», όπου πάντα κάποιος σου κουνάει
επιδεικτικά το δάχτυλο και σου λέει «μή τρέχεις». Η Mooz!, εκτός από την
υπερβολική ταχύτητα, επικέντρωσε την προσοχή της και σε ένα άλλο θέμα:
την σοβαρή έλλειψη οργάνων για μεταμοσχεύσεις. Και τι έκανε, λοιπόν;
Αντί κάποιου ενημερωτικού εντύπου, δημιουργήθηκε ένα Πιστοποιητικό
Δωρεάς Οργάνων το οποίο λάμβαναν οι οδηγοί κατευθείαν από την αστυνομία.

ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, όσοι υπερέβαιναν το όριο ταχύτητας (και κανονικά θα έπρεπε
να λάβουν κλήση), αναγκάζονταν από την αστυνομία να υπογράψουν το
πιστοποιητικό με το οποίο δήλωναν διατεθειμένοι να γίνουν δωρητές
οργάνων! Το αποτέλεσμα ήταν ο αριθμός των θυμάτων από τροχαία, μέσα σε
έναν χρόνο, να μειωθεί κατά 29%, και ταυτόχρονα να σημειωθεί και
σημαντική αύξηση, κατά 39% στην, έστω και δι' αυτού του τρόπου, δωρεά
οργάνων. Μπορεί, λοιπόν, οι οδηγοί να μην θυμόνταν ένα οποιοδήποτε
διαφημιστικό, όμως δεν θα μπορούσαν να ξεχάσουν ποτέ την ημέρα που,
άθελά τους, έγιναν δωρητές οργάνων...



Το Συμβόλαιο

Η ΗΜΕΡΑ εκείνη, είναι όταν, έπειτα από κάποια σοβαρή παράβασή τους,
υποχρεούνται να υπογράψουν το παρακάτω Πιστοποιητικό Δωρητή Οργάνων:

«Υπάρχουν άνθρωποι που θα έδιναν τα πάντα για να βρίσκονται στη θέση
μου, και εάν βρίσκονταν, δεν θα έπαιζαν ποτέ με τη ζωή τους.

Εγώ ο/η , ____ _________________, εφόσον έχω την τάση να υπερβαίνω το
όριο ταχύτητας στο δρόμο και/ή να οδηγώ επιθετικά, με το παρόν δηλώνω
ότι η ζωή μου δεν είναι πρώτης προτεραιότητας για μένα και ευχαρίστως θα
την αποχωριζόμουν.

Έχοντας σώας τας φρένας, κατανοώ ότι αργά ή γρήγορα
θα εμπλακώ σε ατύχημα και αφού αυτό συμβεί, αφήνω την καρδιά μου, τα
νεφρά μου και όποια άλλα όργανα του σώματός μου δεν καταστραφούν από το
ατύχημα, σε εκείνους που τα χρειάζονται πραγματικά.

Επίσης, ζητώ εκ των προτέρων να με συγχωρέσουν οι άνθρωποι και τα
αγαπημένα πρόσωπα εκείνων για τους οποίους θα είμαι εγώ υπεύθυνος για το
θάνατο ή την αναπηρία τους, εξαιτίας ατυχήματος

__, _______, 200_

Υπογραφή΄