Απριλίου 01, 2010
Μαρτίου 12, 2010
Edito 293
Στο site της εφημερίδας ένας αναγνώστης μού απαντάει: Τι νόημα έχει ο πληθυντικός; Δεν κλέψαμε όλοι, δεν λαφυραγωγήσαμε όλοι το κράτος, δεν είμαστε εμείς οι υπεύθυνοι για τη χρεοκοπία. Έχει δίκιο, πράγματι μιλάω πάντα στον πληθυντικό, προσέχω να βάζω και τον εαυτό μου μέσα, λέω έτσι που τα ’κανε η γενιά μου. Επίτηδες το κάνω. Γιατί αυτοί που δεν θέλουν ν’ αλλάξει τίποτα, βρίσκουν πάντα έναν τρίτο φταίχτη. Αυτή είναι η λειτουργία του λαϊκισμού, αντί να αναζητάει τις αιτίες και τις λύσεις των προβλημάτων, βρίσκει έναν ένοχο. Τη Μέρκελ, τους κερδοσκόπους, τους Γερμανούς, τα «κοράκια των Βρυξελλών», την παγκοσμιοποίηση. Ενισχύει τη θυματοποίηση, κολακεύει, μεταθέτει τις ευθύνες, πετάει με άλλα λόγια την μπάλα έξω απ’ το γήπεδο. Ώστε τα πράγματα να μένουν πάντα ίδια, να μην αλλάζει τίποτα. Ο δήθεν ριζοσπαστισμός κρύβει την υποστήριξη της ακινησίας. Δεν φταίμε εμείς, φταίει κάποιος άλλος, έξω από μας. Δηλαδή κανένας. Έχουμε εφεύρει σ’ αυτή τη χώρα τον άγνωστο οικοπεδοφάγο, τον άγνωστο κερδοσκόπο, τον άγνωστο μεσάζοντα, τον άγνωστο κουκουλοφόρο. Θα τους στήσουμε μνημείο δίπλα στον άγνωστο στρατιώτη.
Μαρτίου 06, 2010
Αν κατάλαβα καλά ...(3)
Μαρτίου 04, 2010
Ηρθε η ώρα να γίνει το ναυάγιο ευκαιρία;
Η αλλαγή νοοτροπίας, κράτους και πολιτών, αποτελεί το πιο κρίσιμο εθνικό μας διακύβευμα για την επιδιωκόμενη ανάκαμψη
Του Στελιου Pαμφου
Γράφω υπό την πίεσι της ομόθυμης παραδοχής ότι το τρέχον δημοσιονομικό ναυάγιο απηχεί μια γενικώτερη χρεοκοπία του κοινωνικού, θεσμικού, πολιτικού και πνευματικού μας οικοδομήματος, η οποία καταγράφεται διεθνώς ως κρίσι αξιοπιστίας της χώρας. Τα υλικά πράγματα κόστισαν ηθικά κι ακούμε σε όλους τους τόνους κι απ’ όλες τις πλευρές σαν σταθερή επωδή ότι αν δεν αλλάξουμε ως λαός νοοτροπία δεν μπορεί να μας σώση τίποτε. Επιτέλους γνωρίζομε τα στοιχεία για το μέγεθος της δημοσιονομικής εκτροπής, το έλλειμμα παραγωγικότητος και ανταγωνιστικότητος, την επελαύνουσα οικονομική ύφεσι στην αριθμητική τους τουλάχιστον εκδοχή, την οποία η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία παραποιούσε συστηματικά για να παραπλανήση τους «κουτόφραγκους».
Δεν είμαι βέβαιος ότι κατανοούμε ακριβώς τι σημαίνει να είσαι αναξιόπιστος και τι θα πη «ν’ αλλάξουμε νοοτροπία», ώστε να πράξουμε τα δέοντα. Επαναλαμβάνουμε αρειμανίως το περίφημο «να κάνουμε νέα αρχή», χωρίς να εξηγούμε τους βαθύτερους λόγους του «τέλους» και ποιου «τέλους». Η λαλίστατη αμηχανία που μας κατέλαβε δεν δείχνει απλώς παροξυσμό της κρίσεως μέσα μας, αλλά προειδοποιεί ότι κινδυνεύουμε να βουλιάξουμε για τα καλά, νομίζοντας πως αλλάζουμε. Ηρθε η ώρα να αφήσουμε την χιμαιρική Ελλάδα της γενιάς του ’30 και να αναγνωρίσουμε με την ίδια αγάπη την πραγματική. Ισως έτσι να γίνη το ναυάγιο ευκαιρία.
Συμβατικοί κανόνες
Χαρακτηριστικό της επικοινωνιακής μας εποχής είναι η διάχυσι των πληροφοριών με ηθική προϋπόθεσι και προέκτασι την εμπιστοσύνη. Το περιβάλλον υπάρχει μέσα μας και υπάρχουμε εντός του, ενώ το νόημα των μηνυμάτων και των πληροφοριών δεν ανάγεται μόνο στο άμεσό τους περιεχόμενο, αλλά και στα συμφραζόμενα. Ετσι αποφασιστικός παράγων της κοινωνητικής σχέσεως παύει να είναι απλά η συμφωνία των μερών σε τυπικό επίπεδο και γίνεται επί πλέον μια αρμονία με συμβολικό υπόβαθρο την ειλικρίνεια. Τους συμβατικούς κανόνες ενεργοποιούν νοηματικά τα σύμβολα σαν οιονεί μυθικά πλαίσια που πρέπει διαρκώς να εμπλουτίζουμε προς όφελος του συνόλου και όχι να παραβιάζουμε ιδιοτελώς. Εξαπατώντας με παραποιημένα στοιχεία την Ε. Ε. υπονομεύουμε ηθικά τον συνεκτικό της συμβολισμό, η σταθερότης του οποίου συνυφαίνεται με διαρκές βάθαιμα της συνυπάρξεως των μελών της. Η ανειλικρίνεια και ο ανατολίτικος πλαγιασμός υποθάλπουν πρακτικά την ανισότητα.
Ακρογωνιαία ηθική αρχή κάθε βιώσιμης ενώσεως είναι η εμπιστοσύνη. Αξίζει την εμπιστοσύνη μας όποιος υπηρετεί την καλύτερη δυνατή συνεργασία· δεν την αξίζει όποιος κοιτάζει μόνο την δική του ωφέλεια και υπολογίζει απλώς προσχηματικά τους άλλους. Εμπιστευόμαστε τον κύριο του εαυτού του και του λόγου του, αναγνωρίζοντάς του θετικότητα παρά τις όποιες αδυναμίες έχει. Εξαπατήσαμε και γι’ αυτό το ηθικό κεφάλαιο της εμπιστοσύνης των Ευρωπαίων εταίρων απέναντί μας εξανεμίσθηκε – εκεί κυρίως πτωχεύσαμε!
Προς το ελληνικό κράτος δεν δυσπιστούν μόνο οι Ευρωπαίοι αλλά και οι πολίτες του. Από την πλευρά του το κράτος μας προσπαθεί να επανακτήση την εμπιστοσύνη των εταίρων καταδιώκοντας τους φοροφυγάδες (υπό μία έννοια πολίτες εξεγερμένους εναντίον του), αφού προηγουμένως τους φορτώσει τις ευθύνες του και συγκαλύψει τις δικές του παρανομίες. Η αντίδραση στην δική του αναξιοπιστία, αναλγησία και διαφθορά καλλιέργησε εν πολλοίς την φορο-εισφοροδιαφυγή και την παραοικονομία που επιχειρεί σήμερα να συμμαζέψη. Αλλά με ποιον τρόπο και τι όρους; Διότι και οι λήσταρχοι του 19ου αιώνος επανεντάχθηκαν στην νεοελληνική κοινωνία κι εν τούτοις συνέχισαν την δουλειά τους νομίμως στα πλαίσια του συμπλέγματος κράτους και πολιτικού συστήματος. Το κρίσιμο θέμα δεν είναι οι φοροφυγάδες· είναι ότι οι πολίτες απαντούν στην απάτη του κράτους με δική τους απάτη. Και το άθροισμα των δύο απατών δίνει νοοτροπία.
Φεβρουαρίου 14, 2010
Χωρίς λόγια.....
Η οικονομία, θύμα των κομματικών εγκλημάτων
Tου Χρηστου Γιανναρα
Αμβλυνση και στρέβλωση της δημοκρατικής συνείδησης, σύγχυση για το τι σημαίνει (ή δεν σημαίνει) «δημοκρατία»: Είναι το δραματικό επακόλουθο, ο καρπός ο «εις θάνατον», από την εγκατάλειψη της Παιδείας στον έλεγχο του συντεχνιακού «αποδομισμού» τα τελευταία τριάντα έξι χρόνια.
Πρόκειται για έμπρακτη καθολικευμένη ανοχή του ολοκληρωτισμού: Η ελλαδική κοινωνία όχι απλώς δεν αντιδρά, δεν οργίζεται, δεν ανησυχεί, αλλά θεωρεί πια αυτονόητες τις μεθόδους και πρακτικές της παρανομίας και αυθαιρεσίας, αυτονόητη τη βία που ασκούν τα οργανωμένα συμφέροντα.
Το μεγάλο κατόρθωμα των πιο μεγάλων από τα μεγάλα συμφέροντα είναι ότι έχουν εξασφαλίσει την αποκλειστικότητα σφετερισμού των σφραγίδων και των θυρεών της Αριστεράς, έτσι ώστε να μπορούν να λανσάρουν ωμό φασισμό σε «προοδευτική» συσκευασία χωρίς καμιά κοινωνική αντίδραση. Αφιόνισαν τη μεταπολιτευτική ελλαδική κοινωνία με την αυτονόητη βεβαιότητα ότι η απειλή του ολοκληρωτισμού έρχεται μόνο σαν επανάληψη του παρελθόντος, μόνο από μια πατριδοκάπηλη Δεξιά, αποκλείεται ο φασισμός να παραμονεύει στη βουλιμική ιδιοτέλεια των καπήλων της Αριστεράς.
Μπορεί λοιπόν να αγανακτούσαν οι έμποροι, οι μεταφορείς και οι ξενοδόχοι με τις φάλαγγες τεθωρακισμένων του εγχώριου «στρατού κατοχής» που κρατούσαν σε ομηρεία, για τόσες μέρες, τη χώρα. Αλλά τα κόμματα, ο Τύπος, τα κανάλια ούτε που διενοούντο να ψελλίσουν τη λέξη «φασισμός». Μάλλον έδιναν δίκιο στους ιδιοκτήτες των πανάκριβων τρακτέρ, μάλλον θεωρούσαν αυτονόητο δικαίωμα των διαμαρτυρομένων να καταργούν σαν κουρελόχαρτο το Σύνταγμα, να βάζουν ατιμώρητα τη χώρα στον «γύψο». Σύσσωμη η υπερευαίσθητη στην προάσπιση των «δημοκρατικών ελευθεριών», διανόηση δικαίωνε τον γκανγκστερικό εκβιασμό σαν μορφή «πάλης» – όπως εξωράισε και την ποδηγετημένη κτηνωδία του «Δεκέμβρη των κρυστάλλων», πέρυσι, σαν εκπληκτική αποκάλυψη της «ωριμότητας» των νέων.
Η ηδονή να καταστρέφεις οτιδήποτε ανήκει σε άλλον, προκειμένου να εκδικηθείς που δεν είναι όλα υποταγμένα στο εγώ σου, γεννιέται σαν σαδιστική απαίτηση όταν η συλλογικότητα, συνειδητά ή ανεπίγνωστα, έχει υιοθετήσει την αλογία στον καταμερισμό του κοινωνικού πλούτου. Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία (συνύπαρξη ως άθλημα σχέσεων κοινωνίας), αν δεν μπορεί ο πολίτης να έχει προφανή την απάντηση στο ερώτημα: γιατί ο άλλος και όχι εγώ. Σε αυτή την απάντηση στοχεύουν οι προσπάθειες (όπου και όταν αναλαμβάνονται) για αξιοκρατία, έλεγχο της ποιότητας, καταξίωση της άμιλλας.
Στην Ελλάδα τη μεταπολιτευτική, οι πολιτικοί μας άρχοντες έχουν επίσημα υιοθετήσει την άρνηση των προϋποθέσεων της δημοκρατίας: την αλογία στην κατανομή του πλούτου, την αρχή της επιβολής του ισχυροτέρου. Ισχυρότερος σήμερα είναι όποιος μπορεί να εκβιάσει τον σύνολο πληθυσμό: Να διαθέτει θηριώδες τρακτέρ, κομματικό μηχανισμό με καλοπληρωμένα επαγγελματικά στελέχη, αδίστακτη συντεχνιακή στρατηγική εκβιασμών.
Η ισχύς δεν ελέγχεται από τη λειτουργία θεσμών, από αρχές «κοινωνικού συμβολαίου». Μετριέται η ισχύς (και ομαδοποιείται για να διαβαθμιστεί) με μέτρο το ατομικό εισόδημα. Και το εισόδημα στο Ελλαδιστάν είναι, κατά κανόνα, άσχετο με την παραγωγικότητα, τη δημιουργική ικανότητα, την εργατικότητα, την ευσυνειδησία – δεν είναι οι απολαβές συνάρτηση των ταλέντων, της καλλιέργειας, της κατακτημένης ποιότητας. Η οικονομική ισχύς εξαρτάται από τη διαπλοκή με κομματικούς μηχανισμούς, την εκμετάλλευση της ψηφοθηρικής ιδιοτέλειας επαγγελματιών της πολιτικής, τη μετοχή σε συνδικάτα υψηλής ικανότητας εκβιασμών.
Ο διεθνής εξευτελισμός που ζούμε αυτές τις ημέρες, η διαπόμπευση της Ελλάδας σε πλανητικό επίπεδο, έχει απλώς αφορμή την οικονομική χρεοκοπία της χώρας, τον παράφρονα επί δεκαετίες υπερδανεισμό που μαγνήτισε τους κερδοσκόπους. Πραγματική αιτία, εξόφθαλμη, είναι η αλογία και ανομία στον δημόσιο βίο, το κοινωνικό μπάχαλο που δημιούργησε το ολοκληρωτικό καθεστώς της κομματοκρατίας, η κατάργηση της δημοκρατίας από τα κόμματα. Στην οικονομική χρεοκοπία (που μοιάζει αυτή τη φορά εντελώς αδιέξοδη) μας οδήγησε η εξάλειψη κάθε αξιοκρατίας, το ανεξέλεγκτο των συμπεριφορών και της ποιότητας, δηλαδή: ο αμοραλισμός των «κομμάτων εξουσίας», ο φασισμός των καπήλων της Αριστεράς.
Τι εξωφρενικότερο θέλουμε να δούμε; Σε μια χώρα όπου το μέγιστο των δημόσιων εσόδων προέρχεται από τη φορολόγηση μισθωτών και συνταξιούχων και το ολίγιστο από τη φορολόγηση επιχειρηματιών και ελεύθερων επαγγελματιών, η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση ξεκινάει την «ανάταξη» της οικονομίας με «πάγωμα» μισθών και συντάξεων, μαζί με αύξηση της έμμεσης φορολογίας! Επιτέλους, για τις φοροαπαλλαγές των οικονομικά ισχυρών μπορούν να επικαλούνται τη λογική της εύνοιας προς τους παραγωγούς πλούτου απαραίτητου για την ανάπτυξη. Αλλά για την ωμή, ιταμή, αδικαιολόγητη ανισότητα αμοιβών στον δημόσιο τομέα ποια λογική μπορούν να επικαλεστούν; Αυτή είναι το κυρίως σκάνδαλο που εξωθεί την κοινωνία να σταθεί ενεργά αντίπαλη σε μέτρα προκλητικής προχειρότητας για «ανάταξη» της οικονομίας.
Οι δεκαέξι (16) κατ’ έτος μισθοί των υπαλλήλων της Βουλής. Οι εξωφρενικές οικονομικές «εξασφαλίσεις» όσων εργάζονταν στην πρώην «Ολυμπιακή». Οι μυθικές μισθολογικές προνομίες των διορισμένων σε οργανισμούς λιμένων και σιδηροδρόμων. Οι ιλιγγιώδεις αποδοχές των κομματικών παρακεντέδων στην ΕΡΤ, στα διοικητικά συμβούλια των αναρίθμητων εταιρειών του Δημοσίου, σε θέσεις «ειδικών συμβούλων» στα υπουργεία. Οι μισθοί των δικαστικών καθορισμένοι ετσιθελικά από τους ίδιους. Οι ληστρικές «προμήθειες» από τις αγορές ιατροφαρμακευτικού υλικού στα νοσοκομεία. Τα αστρονομικά κονδύλια για την ενίσχυση των πολιτικών κομμάτων και των επαγγελματικών ποδοσφαιρικών ομάδων. Και άλλες, πάμπολλες, ανάλογες περιπτώσεις συνιστούν την αλογία και ανομία που αν δεν εξαλειφθούν με συνέπεια, η απαιτούμενη για την οικονομική ανάκαμψη κοινωνική συνοχή θα παραμείνει ανέφικτη.
Αυτή την ώρα, ο αμοραλισμός ή ο φασισμός της κομματικής ιδιοτέλειας είναι το πρώτο και επείγον πρόβλημα. Το φάσμα της απειλής να αρχίσουν οι λεηλασίες καταστημάτων και σπιτιών έρχεται δεύτερο.
Φεβρουαρίου 09, 2010
Αν κατάλαβα καλά......(2)
"RARELY do chickens come home to roost with such precision. George Papandreou, Greece’s Socialist (Pasok) prime minister, is struggling to stop the country “falling over a cliff”, as he put it in a gloomy television address on February 2nd. Yet it was his late father Andreas, a spendthrift Pasok premier, who presided over the origins of Greece’s crisis with a borrowing spree in the 1980s. The younger Mr Papandreou must now act quickly to curb Greece’s “triple deficit”—big budget and current-account deficits, plus a soaring public debt—or risk a humiliating loss of sovereignty to the European Union’s institutions to escape a sovereign default."
Αν κατάλαβα για μία ακόμη φορά "αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα".
Ιανουαρίου 30, 2010
Θηλιά Βρυξελλών για μέτρα-σοκ τώρα
Εντολή για πρόσθετα σκληρά μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας, τα οποία περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τη μείωση των μισθών του ευρύτερου δημόσιου τομέα, την κατάργηση- και όχι απλώς τη μείωση- επιδομάτων, το ψαλίδισμα των μεγαλύτερων συντάξεων και το ολοκληρωτικό πάγωμα των προσλήψεων, δίνει η Κομισιόν στην ελληνική κυβέρνηση.
Μάλιστα- και ενώ φουντώνουν τα σενάρια για ευρωπαϊκή βοήθεια προς τη χώρα μας σε περίπτωση ακόμα χειρότερων εξελίξεων στις αγορές- παρέχει διορία μόλις ενός μήνα για την κοινοποίησή τους στις Βρυξέλλες και δύο μηνών για την εφαρμογή τους. Οι εντολές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα ανακοινωθούν επισήμως την Τετάρτη (3 Φεβρουαρίου) και πρόκειται να υιοθετηθούν από το ΕCΟFΙΝ που θα πραγματοποιηθεί στις 15 του ερχόμενου μήνα, στο πλαίσιο της υπαγωγής της Ελλάδας στο τρίτο στάδιο της επιτήρησης.
Οι Βρυξέλλες με την απόφασή τους- την οποία αποκαλύπτουν «ΤΑ ΝΕΑ»- απορρίπτουν ουσιαστικά το Πρόγραμμα Σταθερότητας που υπέβαλε το οικονομικό επιτελείο ως ανεπαρκές για τη μείωση του ελλείμματος, έστω και κατά 3,5 ποσοστιαίες μονάδες το 2010, αλλά και την επίτευξη του τελικού στόχου για μείωση του ελλείμματος κάτω από το 3% μέχρι το τέλος του 2012.
Αξίζει να σημειωθεί ότι για πρώτη φορά γίνεται ευθεία αναφορά στα προβλήματα που δημιουργεί η δημοσιονομική αδυναμία της Ελλάδας στην ευρωζώνη: γι΄ αυτόν τον λόγο- και καθώς στις Βρυξέλλες υπάρχει πλέον ο φόβος ότι η περίπτωση της χώρας μας θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ντόμινο- τίθεται και χαμηλό πλαφόν στον δανεισμό, στον οποίο επιτρέπεται να προβεί η χώρα για κάθε έτος (2010, 2011 και 2012).
Η Επιτροπή, όπως αναμενόταν άλλωστε μετά και τις σχετικές δηλώσεις τόσο του πρόεδρου της κ. Μπαρόζο όσο και του προέδρου του Γιουρογκρούπ κ. Γιούνκερ, έχει σαφέστατα ξεφύγει με το κείμενό της από τη μορφή των συνήθων συστάσεωνόπως ήταν η περίπτωση στα προηγούμενα στάδια της επιτήρησης για το υπερβολικό έλλειμμα. Έχει πλέον περάσει στο στάδιο των εντολών, χωρίς να αφήνει περιθώρια παρεκτροπής από το ενδιαφερόμενο κράτος-μέλος (στη συγκεκριμένη περίπτωση την Ελλάδα). Δεν γίνεται ωστόσο καμιά αναφορά στο τι θα συμβεί στην περίπτωση που η Ελλάδα δεν συμμορφωθεί- προφανώς, όπως έλεγαν κοινοτικές πηγές, επειδή οι κυρώσεις δεν προβλέπονται ούτε από τη Συνθήκη της Λισαβώνας. Παρ΄ όλα αυτά, γίνονται υπαινιγμοί για τον ρόλο που μπορεί να παίξουν οι διεθνείς αγορές, κάτι που παραπέμπει ευθέως σε τιμωρία της Ελλάδας...
Οι παρενέργειες. Οι εντολές των Βρυξελλών θα έχουν προφανείς πολιτικές συνέπειες. Κατ΄ αρχάς, σε άμεσο χρόνο θα φέρουν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τον Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος- όπως έλεγαν κοινοτικές πηγές- θα προσέλθει στη Σύνοδο Κορυφής της 11ης Φεβρουαρίου περίπου ως ηγέτης υπό επιτροπεία. Δεύτερον, το οικονομικό επιτελείο θα χρεωθεί, εντός κι εκτός κυβέρνησης, την ουσιαστική απόρριψη του Προγράμματος Σταθερότητας, το οποίο υποτίθεται ότι έγινε με τη στενή συνεργασία και καθοδήγηση τεχνοκρατών της Κομισιόν. Το κυριότερο όμως είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση θα βρεθεί μπροστά σε ένα αδυσώπητο δίλημμα και έχοντας ελάχιστο χρόνο να αποφασίσει: ή θα υπακούσει στις εντολές για άνευ προηγουμένου λιτότητα- που ούτε καν η Ιρλανδία δεν έχει εφαρμόσει- και θα αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο γενικευμένης κοινωνικής αναταραχής ή θα αρνηθεί να εφαρμόσει τις εντολές- ή κάποιες από αυτές- και θα τιμωρηθεί από τις αγορές.
«Αιματηρές» περικοπές μέσα σε 60 ημέρες
Μέχρι τις 15 Μαΐου η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να έχει εφαρμόσει μια σειρά πρόσθετων μέτρων κυρίως στον τομέα των δαπανών, αλλά και των εσόδων. Μεταξύ αυτών:
ΑΠΟΘΕΜΑΤΙΚΟ
Δημιουργία αποθεματικού από τις περικοπές των δαπανών του προϋπολογισμού κατά 10% ΜΙΣΘΟΙ
Μείωση του μισθολογικού κόστους μέσω της μείωσης των μέσων μισθών στο Δημόσιο, τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και την αυτοδιοίκηση και εφαρμογή περικοπών στην απασχόληση. Ζητούν να μη γίνει καμιά νέα πρόσληψη το 2010, αλλά και κατάργηση των κενών θέσεων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, περιλαμβανομένων των συμβάσεων ορισμένου χρόνου. Τονίζεται δε, ότι δεν πρέπει να αντικατασταθούν οι μόνιμοι υπάλληλοι που συνταξιοδοτούνται.
ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ
Περικοπή των ειδικών επιδομάτων που καταβάλλονται στους υπαλλήλους (περιλαμβανομένων εκείνων που προέρχονται από λογαριασμούς εκτός προϋπολογισμού) του δημόσιου τομέα.
ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ
Υιοθέτηση περικοπών του ανώτατου ορίου των συντάξεων. Επίσης, μέτρα περιορισμού των επικουρικών συντάξεων, όπως και άλλων πρόσθετων παροχών για τους ασφαλισμένους.
ΦΟΡΟΙ
Εφαρμογή προοδευτικής φορολογικής κλίμακας για όλες τις πηγές εισοδήματος και οριζόντια, ενιαία αντιμετώπιση του εισοδήματος, είτε προέρχεται από εργασία είτε από κεφάλαια- όπως έχει ήδη προαναγγείλει η κυβέρνηση.
ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ
Στη διάρκεια του 2010, η Ελλάδα οφείλει επίσης να προχωρήσει στη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού και συνταξιοδοτικού συστήματος, ώστε αυτό να καταστεί βιώσιμο. Η μεταρρύθμιση θα πρέπει να περιλαμβάνει την προοδευτική αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης τόσο για τους άντρες όσο και για τις γυναίκες και τη μεταβολή του ποσοστού αναπλήρωσης «ώστε να αντικατοπτρίζει καλύτερα τις εισφορές που έχουν καταβληθεί στη διάρκεια του συνόλου της επαγγελματικής ζωής και να βελτιώνει τη δικαιοσύνη μεταξύ των γενεών»- πράγμα που σημαίνει μείωση των συντάξεων. Επίσης, ζητείται η «εκλογίκευση» του συστήματος ειδικών επιδομάτων των χαμηλοσυνταξιούχων (όπως το ΕΚΑΣ).
ΠΡΟΕΙΣΠΡΑΞΗ
Εισαγωγή προείσπραξης φόρου για τους ελεύθερους επαγγελματίες.
ΠΟΤΑ- ΤΣΙΓΑΡΑ
Αύξηση της φορολογίας στα αλκοολούχα ποτά και τα τσιγάρα σε σύγκριση με τον φόρο που ίσχυε στις 31 Δεκεμβρίου 2009- έχει ήδη υιοθετηθεί από την κυβέρνηση.
ΑΚΙΝΗΤΑ
Επιβολή μόνιμων προστίμων και τελών σε όλα τα ακίνητα με πολεοδομικές παραβάσεις και αύξηση της φορολογίας επί του συνόλου των ακινήτων.
ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ
Λεπτομερή ανακοίνωση και εφαρμογή της φορολογικής μεταρρύθμισης μέχρι τα τέλη Μαρτίου.
ΚΑΥΣΙΜΑ- Ι.Χ.
Εφόσον το κρίνει απαραίτητο η Ελλάδα, μπορεί να επιβάλει πρόσθετη φορολογία σε αγαθά πολυτελείας, όπως τα ιδιωτικά αυτοκίνητα και να προχωρήσει στην αύξηση της φορολογίας στα καύσιμα.
ΦΟΡΟΑΠΑΛΛΑΓΕΣ
Κατάργηση όλων των εξαιρέσεων και αυτοτελούς φορολόγησης στο φορολογικό σύστημα- σε αντίθεση με τα όσα έχει ανακοινώσει η κυβέρνηση, όπως για παράδειγμα με τους στρατιωτικούς.
ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ
Η αρχή «προσλαμβάνεται ένας για κάθε πέντε που φεύγουν» θα πρέπει να αρχίσει να εφαρμόζεται ήδη από το 2010, μετά την περίοδο του πλήρους παγώματος των προσλήψεων.
Ασφυκτικές προθεσμίες...
Όπως αναφέρει η απόφαση της Επιτροπής, «η Ελλάδα θα πρέπει να υποβάλει μέχρι τις 16 Μαρτίου μια έκθεση που θα ανακοινώνει τα πρόσθετα μέτρα για τη διασφάλιση των δημοσιονομικών στόχων του 2010». Από εκεί και πέρα, θα υποβάλλονται λεπτομερείς εκθέσεις από τις 15 Μαΐου και μετά, και θα δημοσιοποιούνται. Σε αυτές θα αναφέρεται η πορεία εφαρμογής των μέτρων, αλλά και επακριβώς οι εξελίξεις ακόμη και στα οικονομικά των δημοσίων επιχειρήσεων και την απασχόληση του δημόσιου τομέα. Ανά τρίμηνο η Επιτροπή και το Συμβούλιο θα εκδίδει την «ετυμηγορία» του, για το κατά πόσον η Ελλάδα συμμορφώνεται στις εντολές.
... για άγρια λιτότητα
Oι στόχοι που, σύμφωνα με τις Βρυξέλλες, πρέπει να υλοποιήσει η κυβέρνηση είναι:
1. Η Ελλάδα πρέπει να εξέλθει από τη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος το αργότερο μέχρι τη λήξη του 2012.
2. Η προσαρμογή θα γίνει μέσω της μείωσης τουλάχιστον κατά 3,5 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ το 2010 και το 2011 και τουλάχιστον 2,5% το 2012. 3. Η προσαρμογή για τη διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος θα περιλαμβάνει ετήσια διαρθρωτική προσαρμογή που οδηγεί σε ονομαστικό έλλειμμα που δεν ξεπερνά τα 21,270 δισ. ευρώ το 2010, τα 14,170 δισ. ευρώ το 2011 και τα 7,360 δισ. το 2012.
4. Η προσαρμογή για τη διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος θα περιλαμβάνει διαρθρωτική προσαρμογή που θα οδηγεί σε ετήσια μεταβολή στο συνολικό χρέος που δεν θα υπερβαίνει τα 22,240 δισ. ευρώ το 2010, τα 11,320 δισ. το 2011 και τα 4,510 δισ. το 2012.
Πιο κοντά το ευρω-σωσίβιο
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΕΙΡΗΝΗ ΧΡΥΣΟΛΩΡΑ
Το μήνυμα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα αφήσει την Ελλάδα στην τύχη της, αλλά θα της ρίξει ευρω-σωσίβιο αν χρειαστεί, έγινε χθες σαφές από δηλώσεις αξιωματούχων και δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου. Ωστόσο, η ιδέα δεν έχει πάρει ακόμη οριστική μορφή, ενώ εξακολουθεί να έχει εχθρούς, ιδίως στη Γερμανία.
«Η συζήτηση υπάρχει, αλλά συμφωνία δεν υπάρχει ακόμη», σύμφωνα με υψηλόβαθμη πηγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. «Υπάρχουν παράγοντες που είναι αντίθετοι. Αυτοί υποστηρίζουν ότι για να βάλουν οι Έλληνες μυαλό πρέπει να τους αφήσουμε να πέσουν στον γκρεμό!».
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι στους κύκλους αυτών που είναι αντίθετοι περιλαμβάνονται κυρίως Γερμανοί, μέλη της συντηρητικής κυβέρνησης, αλλά και τραπεζίτες, όπως ο διοικητής της Κεντρικής της Τράπεζας κ. Άξελ Βέμπερ, καθώς και ο οικονομικός σύμβουλος της κυβέρνησης και πρώην μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κ. Ο. Ίσινγκ. Ακόμη και η καγκελάριος κ. Α. Μέρκελ φέρεται να εξακολουθεί να έχει επιφυλάξεις, καθώς δεν εμπιστεύεται ότι η Ελλάδα θα πάρει τα απαραίτητα μέτρα λιτότητας, ενώ η δήλωση του υπουργού Οικονομίας και μέλους του συγκυβερνώντος κόμματος των Ελεύθερων Δημοκρατών κ. Ρ. Μπρόντερλε ότι η Ελλάδα δεν δικαιούται τη συμπάθειά του είναι χαρακτηριστική.
Αντίθετα, στην κυβέρνηση της Γαλλίας, αλλά και στις άλλες χώρες του μεσογειακού Νότου, με πρώτη τη σοσιαλιστική κυβέρνηση της Ισπανίας, βρίσκονται οι υποστηρικτές της ιδέας. «Κανένα κράτος- μέλος δεν είναι μόνο του», είπε χθες η Γαλλίδα υπουργός Οικονομικών κ. Κ. Λαγκάρντ. «Είμαστε από κοινού υπεύθυνοι». «Παρακαλώ», είπε χθες ο κ. Χ. Αλμούνια. «Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει. Στην ευρωζώνη δεν υπάρχει χρεοκοπία, γιατί με το ενιαίο νόμισμα η πιθανότητα να εξασφαλίσεις χρηματοδότηση στο νόμισμά σου είναι πολύ μεγαλύτερη».
Επιφυλάξεις. Σύμφωνα πάντως με την υψηλόβαθμη πηγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ακόμη και οι υποστηρικτές της ιδέας θέλουν να είναι σίγουροι ότι η Ελλάδα «έβαλε μυαλό» και ότι θα πάρει τα σκληρά μέτρα που απαιτούνται.
Ο Γ. Προβόπουλος. Μέτρα τώρα για να καμφθούν οι πιέσεις των αγορών ζήτησε και ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Γ. Προβόπουλος σε δηλώσεις του κατά τη χθεσινή επίσκεψή του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κ. Παπούλια. Μάλιστα, εξέφρασε την αισιοδοξία του για την αποφασιστικότητα του Πρωθυπουργού στο θέμα αυτό. «Οι πιστωτές μας θεωρούν ότι πρέπει να κινηθούμε πολύ πιο γρήγορα, πολύ πιο αποφασιστικά, και αυτό αντανακλάται στα spreads», δήλωσε ο κ. Προβόπουλος.
Αναφερόμενος στην πρόσφατη συνάντησή του με τον Πρωθυπουργό είπε ότι «διατράνωσε την αποφασιστικότητά του να χειριστεί με αμεσότητα το ζήτημα αυτό και αυτό δίνει αισιοδοξία. Πιστεύω ότι τα σύννεφα θα αρχίσουν να διαλύονται σύντομα».
Φαϊνάνσιαλ Τάιμς: «Έσχατη λύση η βοήθεια»
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Για ευρω-σωσίβιο μιλούν και οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Στο χθεσινό πρωτοσέλιδο δημοσίευμά τους με τον τίτλο «Η Ε.Ε. δίνει σήμα ότι θα υποστηρίξει την Ελλάδα ως έσχατη λύση», αναφέρεται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ξεκαθάρισε (προ)χθες πως δεν θα εγκαταλείψει την Ελλάδα. Η βρετανική εφημερίδα κάνει ιδιαίτερη αναφορά στις δηλώσεις του επιτρόπου Μπαρόζο ότι οι οικονομικές πολιτικές δεν αποτελούν μόνο θέμα εθνικής αλλά και ευρωπαϊκής ανησυχίας και επικαλείται (όπως και η «Ιnternational Ηerald Τribune») ανώνυμες υψηλόβαθμες πηγές στους κόλπους της Ε.Ε. πως «η Ελλάδα θα γίνει αποδέκτης έκτακτης βοήθειας με τη συνδρομή κυβερνήσεων της ευρωζώνης και της Κομισιόν αλλά όχι του ΔΝΤ». Πάντως, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, οι χώρες της ευρωζώνης διστάζουν να πουν πως θα βοηθήσουν την Ελλάδα επειδή κάτι τέτοιο «θα μείωνε τις πιέσεις στην Αθήνα και θα τάραζε τις αγορές».
Η Ελλάδα είναι το κύριο θέμα και στην πρώτη σελίδα της χθεσινής «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ». Υπό τον τίτλο «Οι Έλληνες εκλιπαρούν τη βοήθεια των αγορών», η εφημερίδα αναφέρει πως η πίεση επί του ελληνικού χρέους εντάθηκε στις διεθνείς χρηματαγορέςκαι οι χώρες της Ευρώπης αποδύθηκαν σε αγώνα δρόμου για να ανακοινώσουν μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας. Η εφημερίδα φιλοξενεί και συνέντευξη του Γ. Παπακωνσταντίνου από το Νταβός.
Εφ’ όλης της ύλης συνάντηση Επί 3,5 ώρες συζητούσαν στο Λονδίνο οι κ. Δρούτσας και Nταβούτογλου
Εφ’ όλης της ύλης ανασκόπηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων είχαν την ευκαιρία να κάνουν ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών κ. Δημήτρης Δρούτσας και ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας κ. Αχμέτ Νταβούτογλου στο διάρκειας 3,5 ωρών δείπνο τους, αργά το βράδυ της Πέμπτης, στο Λονδίνο. Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκαν, όπως ήταν αναμενόμενο, οι επιστολές που αντήλλαξαν οι πρωθυπουργοί των δύο χωρών κ. Γιώργος Παπανδρέου και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Παράλληλα, συζητήθηκε ο τρόπος με τον οποίο θα υλοποιηθεί η εντατικοποίηση των επαφών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Νέος ορίζοντας
Ο κ. Νταβούτογλου, που διέκρινε, σύμφωνα με δηλώσεις του, «νέο ορίζοντα» στις διμερείς σχέσεις, κάλεσε τον κ. Δρούτσα στην Αγκυρα, ο αναπληρωτής ΥΠΕΞ αποδέχθηκε την πρόταση και η επίσκεψη θα λειτουργήσει ως προετοιμασία της έλευσης Ερντογάν στην Αθήνα. Η ελληνική πλευρά προσπαθεί να χαλιναγωγήσει τους ρυθμούς που επιθυμεί η Αγκυρα να λάβουν αυτές οι επισκέψεις. Ετσι, ενώ από τουρκικής πλευράς είχε εκφρασθεί η επιθυμία εντός των επόμενων δύο μηνών να έχουν γίνει και οι δύο επισκέψεις, πηγές του ελληνικού ΥΠΕΞ αναφέρουν ότι η Αθήνα βλέπει στο διάστημα αυτό να πραγματοποιείται η επίσκεψη Δρούτσα στην Τουρκία και η επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα να πραγματοποιηθεί προς τις αρχές καλοκαιριού.
Ο κ. Δρούτσας, σε συνέντευξή του στο ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ, δήλωσε ότι θα μεταβεί στην Αγκυρα έπειτα από σοβαρή προετοιμασία. Οπως επισημαίνουν διπλωματικές πηγές, στην προχθεσινή συνάντηση στο Λονδίνο η τουρκική πλευρά συναίνεσε στην εντατικοποίηση των διερευνητικών επαφών για το θέμα της υφαλοκρηπίδας. Ετσι, συμφωνήθηκε να αξιολογηθεί άμεσα από μια κοινή επιτροπή το πόσο έχουν έως τώρα προχωρήσει οι διερευνητικές και σε ποια σημεία θα πρέπει να δοθεί βαρύτητα. Ακολούθως, θα γίνει μια συνάντηση των εκπροσώπων των δύο χωρών, στο πλαίσιο των διερευνητικών επαφών και μετά ο κ. Δρούτσας θα μεταβεί στην Τουρκία. Η τουρκική πλευρά, πάντως, αποφεύγει, προς το παρόν, να απαντήσει στο αίτημα του κ. Παπανδρέου για δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα και, εφόσον δεν υπάρξει συμφωνία, από κοινού παραπομπή στη Χάγη.
Οι κ. Δρούτσας και Νταβούτογλου συζήτησαν, επίσης, τους τομείς στους οποίους οι δύο χώρες μπορούν να συνεργασθούν σε παγκόσμιο επίπεδο, όπως η κλιματική αλλαγή, σε περιφερειακό επίπεδο, όπως η Μέση Ανατολή, αλλά και σε διμερές, όπως η οικονομία, ο πολιτισμός, ο τουρισμός. Ετέθη και το θέμα της μετανάστευσης, με την ελληνική πλευρά να επιμένει στην εφαρμογή του διμερούς πρωτοκόλλου επανεισδοχής που έχει υπογραφεί.
Οι δύο υπουργοί δείπνησαν μόνοι, χωρίς την παρουσία αντιπροσωπειών και η Αθήνα κάνει λόγο για πολύ χρήσιμη συνάντηση, καθώς οι κ. Δρούτσας και Νταβούτογλου θα σηκώσουν το βάρος υλοποίησης των αποφάσεων των πρωθυπουργών των δύο χωρών για αλλαγή στο κλίμα των διμερών σχέσεων.
Ιανουαρίου 27, 2010
Έντονος προβληματισμός για Ελληνοτουρκικά
Ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνης Σαμαράς, έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Έντονο προβληματισμό προκαλεί η απόκρυψη του συνολικού περιεχομένου των επιστολών που αντάλλαξαν οι Πρωθυπουργοί Ελλάδος και Τουρκίας, επικείμενης μάλιστα της συνάντησης των δύο στο Νταβός και της προγραμματισμένης επίσκεψης του κ. Ερντογάν στην Αθήνα.
Ενισχύεται έτσι η εντύπωση, που από καιρό είχα επισημάνει, ότι η χώρα μας διολισθαίνει σε διμερή διάλογο με την Τουρκία, εφ’ όλης της ύλης και μάλιστα κεκλεισμένων των θυρών.
Και τούτο, την ώρα που η Τουρκία σαφέστατα προσθέτει ολοένα και περισσότερα ‘’προβλήματα και διεκδικήσεις’’ στην ατζέντα των Ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Ζητούμε, επομένως, τη δημοσίευση των επιστολών αυτών, προκειμένου να ενημερωθεί για το περιεχόμενό τους η πολιτική ηγεσία της χώρας, ώστε να τοποθετηθεί υπεύθυνα για την πορεία των Ελληνοτουρκικών σχέσεων».
Ιανουαρίου 10, 2010
Ηγέτης: η σημασία και ενδείξεις
Tου Χρηστου Γιανναρα
Ενας ηγέτης (κάθε ηγέτης) κρίνεται χωρίς προθεσμίες – από την πρώτη στιγμή που αναλαμβάνει ηγετικές ευθύνες. Το αίτημα «να του δώσουμε χρόνο» (να μην βιαστούμε στις κρίσεις μας), όταν εμφανίζεται, είναι προγνωστικό σημάδι εγγυημένης ηγετικής ανικανότητας.
Το ηγετικό χάρισμα δεν γεννιέται με την εκλογή στο ηγετικό υπούργημα ούτε το αποκτά κανείς με τον καιρό, «μαθαίνοντας» να ασκεί ηγεσία. Ο ηγέτης είναι ηγέτης προτού τον εκλέξουν για ηγέτη. Είναι έτοιμος να ηγηθεί επειδή έχει στόχους, πιστεύει στους στόχους του με μαχητική αποφασιστικότητα. Τόσο οι στόχοι του (το διαγνωστικό του χάρισμα σφυρηλατημένο στο αμόνι επίπονης σπουδής) όσο και το πείσμα για την επίτευξή τους, είναι δεδομένα αμέσως ευδιάκριτα στον λόγο του ηγέτη: Δεν υπάρχει λέξη περιττή ή συμβατική όταν μιλάει, ούτε παραμικρή έκφραση που να αποβλέπει στον εντυπωσιασμό και όχι στην ουσία.
Αυτά από την πρώτη στιγμή, όταν ακόμα ευχαριστεί τους εκλέκτορες για την εκλογή του. Η λιτότητα λόγων, χειρονομιών, συναισθηματικών διαχύσεων εγγυάται το ηγετικό χάρισμα. Οπως και η ικανότητα αξιολόγησης της ανθρώπινης ποιότητας: Ποιοι είναι οι άμεσοι συνεργάτες του ηγέτη, οι επιτελείς του, ποιοι τον πλαισιώνουν στις δημόσιες εμφανίσεις του – αν απαιτεί από τους επιτελείς του να τον κρίνουν αδυσώπητα, να ελέγχουν απροκατάληπτα και να μεταφέρουν με συνέπεια στην πράξη τη στρατηγική του.
Ο συμβιβασμός με τη μετριότητα, με ασήμαντα αναστήματα ανθρώπων που (προφανώς υστερόβουλα) συνέργησαν στην εκλογή του ηγέτη, είναι τεκμήριο απουσίας ηγετικού χαρίσματος. Το ίδιο και ο συμβιβασμός με σκοπιμότητες για την εξασφάλιση «ισορροπιών» στο εσωτερικό της όποιας κουζίνας ή καμαρίλας: κομματικής, κυβερνητικής, αρχιεπισκοπικής – οποιασδήποτε. Οσα προσόντα κι αν θρυλείται ότι διαθέτει ένας καινούργιος ηγέτης, ακυρώνονται κυριολεκτικά όταν διανείμει θώκους ή ανεχθεί να παραμείνουν σε θώκους ασημαντότητες, μόνο για να ξεπληρώσει υποχρεώσεις, να εξοφλήσει εκδουλεύσεις υποστηρικτών του, να χρυσώσει το χάπι σε αποτυχημένους ανταγωνιστές του. Η ανοχή της μετριότητας προεξοφλεί με αδήριτη νομοτέλεια το Βατερλώ του ηγέτη.
Ο ηγέτης δεν σταματάει ποτέ στο σύμπτωμα, δεν περισπάται στην περιπτωσιολογία. Αφορμάται από το σύμπτωμα για να καταδείξει τα πραγματικά αίτια που πρέπει να αντιμετωπιστούν για να εκλείψει το αρνητικό σύμπτωμα ή να εδραιωθεί το θετικό. Δεν έχει πρωτεύουσα σημασία το άλφα ή το βήτα πρόσωπο με ανόητους ή μηδενιστικούς δογματισμούς, που του ανατίθενται καίριες ευθύνες στο υπουργείο Παιδείας. Σημασία έχει πώς θα εξασφαλιστεί η τήρηση του Συντάγματος που καθορίζει τους σκοπούς της Παιδείας, ώστε να μην μπορεί ο κάθε άσχετος, τυχάρπαστος ή εξαρτημένος από «ξένα κέντρα αποφάσεων», υπουργός να διορίζει τον οποιοδήποτε συμπλεγματικό «αποδομιστή» υπεύθυνο των εκπαιδευτικών προγραμμάτων.
Ούτε σταματάει ο ηγέτης στη δυσφορία ή στην αμηχανία που βιώνει η ελλαδική κοινωνία από τη σχεδόν ανεξέλεγκτη εισβολή τεράστιου (για τα πληθυσμιακά δεδομένα της χώρας) αριθμού οικονομικών μεταναστών. Το πρόβλημα για τον ηγέτη είναι η τρομακτική υποβάθμιση τής κατά κεφαλήν καλλιέργειας των Ελλήνων, επομένως η ανικανότητά τους να αφομοιώσουν τέτοιο πλήθος αλλοδαπών. Η πείρα της Ιστορίας βεβαιώνει ότι, στην περίπτωση μείξης λαών, φυλών, εθνοτήτων, ο πολιτιστικά υπέτερος (με υψηλότερη κατά κεφαλήν καλλιέργεια) αφομοιώνει τον πολιτιστικά υποδεέστερο – χάρη σε αυτή την αρχή ο Ελληνισμός, από την υποταγή του στους Ρωμαίους (146 π.Χ.) ώς το 1821, κατόρθωσε να εξελληνίσει και αφομοιώσει δεκαεφτά (17) διαφορετικές πληθυσμικές ομάδες που κατά περιόδους εισέβαλαν και εγκαταστάθηκαν στις κυρίως ελληνικές περιοχές.
Για τους σημερινούς Μετα-έλληνες, πολιτιστική υπεροχή είναι η μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας – έχουμε ίδια εκδοχή και αξιολόγηση του «πολιτισμού» με τους τριτοκοσμικούς μετανάστες. Μοιάζουμε και πιο λιμασμένοι από αυτούς στην απληστία μας, διολισθαίνουμε όλο και περισσότερο στον πρωτογονισμό της ιδιοτέλειας, της εγωκεντρικής βουλιμίας. Βαρβαρωδέστατα άγλωσσοι, με μανιώδη «προοδευτική» υστερία να «απομηθεύσουμε» την Ιστορία μας, να αποποιηθούμε κάθε πολιτιστικό κληροδότημα: σε ποια ελληνική ταυτότητα να προσλάβουμε άξεστους τριτοκοσσμικούς μετανάστες; Ενας μπροστάρης με ηγετικό χάρισμα ξέρει ότι το κοινωνικό πρόβλημα που δημιουργούν οι δύσμοιροι αλλοδαποί δεν αντιμετωπίζεται με ελέγχους αστυνομικούς ή με παροχές δικαιωμάτων ψήφου. Το πρόβλημα απαιτεί άλλη πολιτική στελέχωση του υπουργείου Παιδείας, άλλη οργάνωση των σχολείων, ριζική αλλαγή των πανεπιστημιακών τμημάτων που ετοιμάζουν εκπαιδευτικούς. Χρειάζονται μέτρα αναβάθμισης της συλλογικής αυτοσυνειδησίας και αξιοπρέπειας, για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της εισβολής των μεταναστών.
Πίσω από την απειλή, ο ηγέτης θα διαβλέψει την ευκαιρία: Ο Ελληνισμός φθίνει πληθυσμικά με ρυθμούς που εγγυώνται εγγύτατη την ιστορική του εξαφάνιση. Η απειλή κατάλυσης της κοινωνικής συνοχής από την ανεξέλεγκτη εισροή αλλοδαπών στη χώρα μπορεί, πολιτικά, να μετατραπεί σε ευκαιρία με την αφομοίωση των επήλυδων. Γι’ αυτό και η εκπαιδευτική πολιτική, όπως και ο κοινωνικός έλεγχος των ΜΜΕ (το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο), μαζί με οικονομική ενίσχυση (όχι δημεύσεις) του κοινωνικού έργου των εκκλησιαστικών ενοριών, είναι τα πρωτεύοντα μέτρα για να νιώσουν οι μετανάστες την Ελλάδα καινούργια πατρίδα τους, επιθυμητή και σεβαστή.
Με σπιθαμιαίους ηγέτες, δεκαετίες τώρα, το υπουργείο Παιδείας και τα ασυνείδητης κερδοσκοπίας ΜΜΕ απεργάζονται μεθοδικά τον αφελληνισμό των Ελλήνων, όχι τον εξελληνισμό των επήλυδων. Τυχάρπαστες μετριότητες, σε ρόλους πρακτορίσκων ξένων συμφερόντων και υπηρεσιών, προωθούνται σε καίριες για την Παιδεία και την Ενημέρωση θέσεις. Και αν καταγγελθεί η αυθαιρεσία, εξεγείρεται αστραπιαία η συντονισμένη με απίστευτη ομοτροπία (σαν από ντουντούκα) ομάδα των «προοδευτικών» εθνομηδενιστών, από τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά ώς την «ανανεωτική» τάχα Αριστερά, για να παραμείνουν αμετακίνητοι οι τριτοκλασάτοι πρακτορίσκοι στα πόστα τους.
Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα αποκλείει να εμφανιστεί ηγέτης με στόφα ηγέτη. Τα κόμματα έχουν αποδειχθεί επαγγελματικές συντεχνίες, μαφίες διαπλεκόμενων συμφερόντων, όπου «σταδιοδρομεί» κανείς ξεκινώντας από τον συνδικαλισμό ή τις κομματικές νεολαίες, δηλαδή μόνο πειθήνια υποταγμένος στους όρους του συστήματος. Οσες προθεσμίες κι αν δώσουμε στους κατά συνθήκη ηγέτες, τόλμη ριζικών θεσμικών μεταρρυθμίσεων για κοινωνική ανάταξη δεν μπορεί να υπάρξει. Ο δημόσιος λόγος που ζητάει, δεκαετίες τώρα, πολιτική αλλαγή, θα παραμείνει εξωπραγματικό ευχολόγιο.
Ο Ελληνισμός δεν είναι φυλετική ιδιότητα, είναι πολιτισμός. Αν η οικονομική μας κρίση επιταθεί και αρχίσουν οι επιθέσεις και λεηλασίες στα σούπερ μάρκετ, θα είναι ανύπαρκτη η διαφορά των αφελληνισμένων Ελλήνων από τους μη εξελληνισμένους αλλοδαπούς.
Για να καταστεί η πράσινη ανάπτυξη πλεονασμός...
Δημοσιεύεται στην έκδοση η Ελλάδα το 2010 που κυκλοφορεί μαζί με τον Κόσμο το 2010 του Economist, από τις Ειδικές Εκδόσεις - Καθημερινή
Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής απαιτεί τη συστράτευση όλων των κρατών. Για το σκοπό αυτό στις αρχές Νοεμβρίου 2009 η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε, μιλώντας ενώπιον των δύο Σωμάτων της αμερικανικής Γερουσίας, ότι «Δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο στη μάχη κατά της κλιματικής αλλαγής», προτρέποντας τους διεθνείς παράγοντες να καταλήξουν σε μία συμφωνία το Δεκέμβριο στην Κοπεγχάγη.
Σε εθνικό επίπεδο συζητώντας ή καλύτερα γράφοντας για την Ελλάδα το 2010, αλλά έχοντας πάντα κατά νου το 2020, όπως κάνει και η παρούσα έκδοση, θα πρότεινα στον τομέα των πράσινων επενδύσεων ή γενικότερα της πράσινης ανάπτυξης να βάλουμε ως κοινωνία δύο στόχους. Ο πρώτος απαιτεί εφαρμογή και υλοποίηση εντός του 2010, ενώ ο δεύτερος θα είναι ο απότερος στόχος των πολιτικών στον εν λόγω τομέα.
Ο πρώτος, λοιπόν, στόχος είναι να γίνει μία συζήτηση για το κόστος των πράσινων επενδύσεων και γενικά της πράσινης ανάπτυξης. Μία συζήτηση η οποία πρέπει να ξεκινήσει από τον ορισμό της για τη χώρα μας. Και αυτό γιατί, παρότι τελευταία γίνεται πολλή συζήτηση από όλους μας για αυτήν, θεωρώ ότι λίγοι κατανοούν το ακριβές περιεχόμενο της έννοιας και την επίπτωση της εφαρμογής της στην καθημερινότητά τους. Αυτό το έλλειμμα πληροφόρησης αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για την ουσιαστική εφαρμογή της πράσινης ανάπτυξης.
Για το «καλό» της λοιπόν, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να γίνει κατανοητή ως έννοια και να καθορισθούν τα πεδία εφαρμογής της στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. «Αρχή της επιστήμης η των ονομάτων επίσκεψις», λοιπόν, και στην περίπτωση της πράσινης ανάπτυξης. Σε δεύτερη φάση απαιτείται η περιγραφή του περιεχομένου της για τη χώρα μας. Η Ελλάδα είναι κατ’ εξοχήν μια χώρα που παράγει το μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ της στον τομέα των υπηρεσιών, με τη ναυτιλία και τον τουρισμό να κατέχουν τα πρωτεία και τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες να ακολουθούν. Γι αυτούς τους σημαντικούς τομείς της ελληνικής οικονομίας, τί σημαίνει πράσινη ανάπτυξη; Και επιπλέον τί σημαίνει πράσινη ανάπτυξη για τον αγροτικό τομέα ή τον κατασκευαστικό κλάδο που απασχολούν πολυάριθμο εργατικό δυναμικό σε όλη τη χώρα;
Η συζήτηση αυτή πρέπει να γίνει άμεσα και να αναλύσει τα κόστη και τα οφέλη από την πράσινη στροφή της οικονομίας για σειρά επαγγελμάτων και κλάδων. Μόνον τότε θα πεισθούν όλοι για το περιεχόμενο και, κυρίως, για την ωφελιμότητα της πράσινης ανάπτυξης. Το σίγουρο είναι ότι για κάποιους κλάδους η στροφή στην πράσινη ανάπτυξη θα έχει τουλάχιστον βραχυπρόθεσμο κόστος. Αυτό το κόστος χρειάζεται να γίνει σαφές και να μετατραπεί σε μελλοντικό όφελος, με τις κατάλληλες πολιτικές. Άλλωστε το κόστος της αδράνειας θα πλήξει βαρύτατα την παγκόσμια οικονομία μειώνοντας κατά 5% έως 20% το παγκόσμιο ΑΕΠ, σύμφωνα με την έκθεση Stern[1].
Στον τομέα λοιπόν της πράσινης ανάπτυξης, η προσέγγιση μας ως χώρα, με ορίζοντα και το 2020, πρέπει να κινείται στα ευρωπαϊκά πλαίσια και τις σχετικές δεσμεύσεις για μείωση των αερίων του θερμοκηπίου κατά τουλάχιστον 20% και για αύξηση του μεριδίου των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στο 20% της συνολικής ενεργειακής κατανάλωσης έως το 2020. Προς αυτή την κατεύθυνση πρόκειται να συμβάλει αποφασιστικά, σε επίπεδο χρηματοδότησης, η αξιοποίηση του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Περιβάλλον και Αειφόρος Ανάπτυξη» με συνολικό προϋπολογισμό 2,25 δισ. € και γενικούς στόχους 1ον την αειφορική διαχείριση των περιβαλλοντικών μέσων, του φυσικού αποθέματος και των Αστικών Κέντρων και 2ον τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας της Δημόσιας Διοίκησης στο σχεδιασμό και την εφαρμογή περιβαλλοντικής πολιτικής και τη βελτίωση της απόκρισης της Κοινωνίας και των Πολιτών σε θέματα Περιβαλλοντικής Προστασίας.
Για την ταχύτερη και καλύτερη συμμόρφωση της χώρας μας με τις ανωτέρω δεσμεύσεις χρειάζεται να τεθεί ένας ευρύτερος μακροπρόθεσμος στόχος, όπως αναφέραμε στην αρχή. Ο στόχος αυτός είναι ταυτόχρονα και ένα μεγάλο στοίχημα για την ελληνική κοινωνία: Μέχρι το 2020 ο όρος πράσινη ανάπτυξη να καταστεί πλεονασμός. Δηλαδή, η ανάπτυξη στην Ελλάδα να είναι, μέχρι το 2020, συνώνυμη της προστασίας του περιβάλλοντος, αλλά και των διαθέσιμων πόρων. Αυτός ο στόχος είναι κοινός και απαιτεί τη συμμετοχή όλων: της πολιτείας, των επιχειρήσεων, των μη κυβερνητικών οργανώσεων, των πολιτών.
[1] Υπουργείο Οικονομικών του Ηνωμένου Βασιλείου, επισκόπηση Stern σχετικά με τα οικονομικά μεγέθη της κλιματικής αλλαγής, 2006, http://www.hm-treasury.gov.uk/independent_reviews/stern_review_economics_climate_change/stern_review_report.cfm
Δεκεμβρίου 31, 2009
Η Ελλάδα το 2010
Δεκεμβρίου 22, 2009
Αν κατάλαβα καλά......(1)
Με αφορμή και την είδηση που δημοσιεύεσαν χθες οι Financial Times και παραθέτουμε παρακάτω, κάναμε έναν απλό συλλογισμό:
Αν κατάλαβα καλά.......
.....μόλις κατάρευσε η Lehman Brothers (η οποία παρά την κατάρευση συνέχισε να δίνει bonus σε στελέχη της), και η πιστωτική κρίση πέρασε για τα καλά και στην πραγματική οικονομία, τα κράτη βάλαν πλάτη σε όλα σχεδόν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που αντιμετώπιζαν πρόβλημα ώστε να μην πτωχεύσουν και παρασύρουν την παγκόσμια οικονομία σε μία ατελείωτη κρίση. Ωστόσο όταν άρχισαν να αντιμετωπίζουν πρόβλημα τα κράτη (π.χ. Ελλάδα, Ισλανδία, Ιρλανδία) εξ αιτίας της κρίσης που οφείλεται εν πολλοίς στην απληστία των μεγάλων παικτών της αγοράς, τότε oi "άπληστοι" των αγορών αυξάνουν τα spread δανεισμού των κρατών, που βαζαν πλάτη πριν, και κάνουν συστάσεις για τα δημόσια οικονομικά τους. Είναι που λέει η παροιμία στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί.
Άρα όταν οι "μάγκες της αγοράς" λόγω της απληστίας τους είδαν τα δύσκολα τρέξαν στα κράτη. Όταν όμως τα κράτη άρχισαν να αντιμετωπίζουν τα δύσκολα λόγω της κρίσης που δημιουργήσαν οι "μάγκες της αγοράς", τότε αυτοί όχι μόνο δεν βάζουν πλάτη αλλά δανείζουν με πανωτόκι. Ρε τί μου θυμίζει αυτή η πρακτική;......
Η είδηση ααπό τους FT:
Collapsed Lehman pays out big bonuses
Lehman Brothers, the collapsed Wall Street investment bank, is hiring bankers and paying generous bonuses in London to stop employees defecting.
Lehman’s European business is recruiting middle and back office staff to help administrators PwC wade through the millions of transactions that must be reconciled with clients and trading partners to determine what is owed or can be claimed.
A judge overseeing Lehman’s US bankruptcy in New York last week approved an extra $50m (€35m) in bonus pay-outs to some 230 derivatives traders working to unwind the dead bank’s $10bn portfolio. The pay-outs come as bankers in the US and Europe face public anger over probable multimillion-dollar bonuses at the end of this year and, in Britain and France, additional taxes on the pay-outsΔεκεμβρίου 05, 2009
Ομιλία του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας
Ομιλία του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας
κ. Αντώνη Σαμαρά
Στο Συνέδριο του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου
Κυρίες και κύριοι,
Ένας πολιτικός οφείλει να εμπνέει εμπιστοσύνη και προοπτική. Αυτό ισχύει πάντα...
Ιδιαίτερα σε κρίσιμες ώρες, οφείλει να δίνει κουράγιο και να εμπνέει Ελπίδα.
Όχι να πουλάει ψεύτικες ελπίδες. Να δείχνει τα διέξοδο από τα δύσκολα. Να ψάχνει ακτίνες φωτός μέσα από το σκοτάδι.
Να εξηγεί με τρόπο κατανοητό σε όλους, όχι γιατί θα χαθούμε, αλλά τρόπους για να σωθούμε!
Όχι γιατί και ποιός φταίει που αποτύχαμε. Αλλά πώς θα γυρίσουμε τα πράγματα και θα κερδίσουμε από δω και στο εξής...
Αυτό θα προσπαθήσω να κάνω, απόψε...
Είναι αλήθεια ότι η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας είναι πολύ σοβαρή.
Αυτό δεν σημαίνει, ασφαλώς, ότι είμαστε «ένα βήμα από τη χρεοκοπία». Άλλωστε ήδη η Κομισιόν διακήρυξε ότι είναι αδιανόητο κράτη μέλη της ευρωζώνης να χρεοκοπήσουν.
Από κεί και ύστερα, ασφαλώς δεν πρέπει να εφησυχάζουμε: Πιο συγκεκριμένα, σε περιόδους κρίσης, υπάρχουν δύο αντίθετα σφάλματα – ολέθρια σφάλματα – που πρέπει να αποφύγουμε:
Ο πανικός, και ο εφησυχασμός.
* Ξέρω ότι αυτή τη στιγμή αναρωτιέστε: Υπάρχει τρόπος να ξεπεράσουμε την κρίση; Κι αν ναι, ποιός;
Πριν σας πώς τι πρέπει να κάνουμε, ας ξεκαθαρίσουμε τι δεν πρέπει να κάνουμε:
Δεν πρέπει να εξαπολύσουμε φοροεπιδρομή στα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις.
Γιατί υπάρχουν πολλοί – επιχειρήσεις και νοικοκυριά – που βρίσκονται ήδη στο όριο. Κι αν τους πιέσουμε κι άλλο, θα βρεθούν κάτω από το νερό. Και μια τέτοια πίεση δεν θα φέρει περισσότερα έσοδα, θα φέρει περισσότερα «λουκέτα» επιχειρήσεων, θα φέρει περισσότερη ανεργία, θα φέρει κρίση ρευστότητας στην αγορά, άρα απώλεια εσόδων κλπ. Τελικά μια τέτοια πίεση στην αγορά και στην κοινωνία σε συνθήκες κρίσης, θα προκαλέσει μείωση δημοσίων εσόδων και αύξηση κυκλικών δαπανών. Άρα διόγκωση των ελλειμμάτων.
Μια φοροεπιδρομή σήμερα μπορεί να διογκώσει τα ελλείμματα, όχι να τα περιορίσει…
Αυτή είναι μια πρώτη προειδοποίηση για την Κυβέρνηση. Καλό είναι αυτή την προειδοποίηση να την πάρουν πολύ σοβαρά. Όχι μόνο γιατί την εννοούμε και θα μας βρούν απέναντι. Αλλά και γιατί ο κίνδυνος που προσπαθούμε να αποτρέψουμε είναι σοβαρός. Πολύ σοβαρός...
Βεβαίως, υπάρχουν πηγές φορολογικών εσόδων από τις οποίες μπορούμε να αντλήσουμε. Όπως για παράδειγμα, η περιστολή της φοροδιαφυγής με τη μέθοδο των «τεκμηρίων κατανάλωσης». Μιλάμε για τις κραυγαλέες περιπτώσεις, όπου φορολογούμενοι που διάγουν πολυτελή διαβίωση, δηλώνουν, παρ’ όλα αυτά, εισοδήματα φτώχειας!
Εδώ πράγματι, μπορεί να υπάρξει σύλληψη φορολογητέας ύλης που διαφεύγει. Κι αυτό να είναι απολύτως ωφέλιμο για τα δημόσια έσοδα και απολύτως σύμφωνο με τις αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης – στην περίπτωσή μας της φορολογικής δικαιοσύνης – και της οικονομικής αποτελεσματικότητας.
Θα πουν κάποιοι ότι με τέτοια μέτρα δεν θα περιορίσουν δραστικά τα ελλείμματα. Άρα πρέπει να κάνουμε πολύ περισσότερα…
Κι έχουν δίκιο. Αυτά όλα θα τα πούμε στη συζήτηση για τον Προϋπολογισμό σε τρείς εβδομάδες. Δεν πρόκειται σήμερα να σας κουράσω με νούμερα και αριθμούς, με υποθέσεις εργασίας και «εναλλακτικά σενάρια», με «φορολογικές ελαστικότητες» και «αποτελέσματα υποκατάστασης», με όλες εκείνες τις τεχνικές λεπτομέρειες σύνθεσης ενός προϋπολογισμού, που συνήθως λίγοι μπορούν να τις παρακολουθήσουν κι ακόμα λιγότεροι να τις καταλάβουν...
Ωστόσο, όταν μιλάμε για Οικονομία, αναφερόμαστε «στο βασίλειο του συγκεκριμένου». Τα προβλήματα είναι συγκεκριμένα. Και οι λύσεις υπάρχουν κι είναι συγκεκριμένες κι αυτές. Ας γίνουμε λοιπόν, πιο συγκεκριμένοι:
* Σε ό,τι αφορά τον πιο μεσοπρόθεσμο ορίζοντα να θυμόμαστε ένα πράγμα: Δεν είναι μόνο η διεθνή κρίση, που μας γονάτισε, όπως γονάτισε όλες τις οικονομίες. Είναι κι ένα ολόκληρο οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης που χρεοκόπησε. Κι αυτό πρέπει να το αλλάξουμε κατά προτεραιότητα.
Όμως δεν θα ξεπεράσουμε την δημοσιονομική κρίση για να αλλάξουμε το μοντέλο ανάπτυξης. Ακριβώς το αντίστροφο: Θα αρχίσουμε να αλλάζουμε το μοντέλο ανάπτυξης, για να ξεπεράσουμε τη δημοσιονομική κρίση και στη συνέχεια να πραγματοποιήσουμε άλματα ανάπτυξης.
Ξέρω ότι κάποιοι θα σκεφτείτε, ότι αυτά είναι, ίσως, «ωραία λόγια». Αλλά δίχως πολιτικό αντίκρισμα. Είναι «εύκολες κουβέντες», που μπορεί να τις λέει κανείς ανώδυνα και ακίνδυνα, όταν βρίσκεται στην αντιπολίτευση, αλλά όταν βρίσκεται στο τιμόνι, δεν σημαίνουν τίποτε και δεν οδηγούν πουθενά...
Θα προσπαθήσω να σας αποδείξω το αντίθετο:
Τι μπορεί, λοιπόν, να κάνει το κράτος, άμεσα για να μειώσει τα ελλείμματα και να απελευθερώσει το δυναμισμό της οικονομίας;
Να τα βάλει όλα στο μικροσκόπιο:
* Στο μικροσκόπιο τον ισολογισμό των επιχειρήσεων, όλων των επιχειρήσεων, αλλά κατά μείζονα λόγο των μικρομεσαίων.
* Στο μικροσκόπιο τις στρεβλώσεις των αγορών.
* Στο μικροσκόπιο τις δημόσιες δαπάνες.
Αλλά και πρέπει να από-ενοχοποιήσουμε την επιχειρηματικότητα. Που σημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι πρέπει ο επιχειρηματίας, ο σωστός επιχειρηματίας, να βλέπει το κράτος ως «αρωγό» στην αναπτυξιακή προσπάθεια. Όχι ως εχθρό...
* Εξηγούμαι: Να βάλουμε τον ισολογισμό της επιχείρησης στο μικροσκόπιο και να εξετάσουμε το «εξωγενές κόστος» της. Δηλαδή, εκείνο το τμήμα του κόστους, που δεν έχει σχέση με την οικονομική λειτουργία της, αλλά της το επιβάλλει το ίδιο το κράτος:
Τη φορολογία της, άμεση και έμμεση, τις εργοδοτικές εισφορές της, τις εισφορές υπέρ τρίτων, πάσης φύσεων τέλη, επιβαρύνσεις, πνευματικά δικαιώματα, κάθε λογής «χαράτσια» που πληρώνουν...
Όλες αυτά τα τμήματα του επιχειρηματικού κόστους τα καθορίζει το κράτος. Άρα μπορεί να τα ελαφρύνει το κράτος.
Όχι μόνο για να επιβιώσουν οι επιχειρήσεις στη δύσκολη συγκυρία της κρίσης. Αλλά για να γίνουν πιο ανταγωνιστικές μετά την κρίση. Να στηρίξουμε την ανταγωνιστικότητά τους.
Η ελληνική οικονομία έχει έλλειμμα ανταγωνιστικότητας.
Δεν μπορεί να ξεπεράσει την κρίση - τη δημοσιονομική και όχι μόνο - αν δεν αναβαθμίσει την ανταγωνιστικότητά της. Και το κράτος μπορεί να βοηθήσει την επιχείρηση να γίνει πιο ανταγωνιστική. Αυτό δεν θα αρχίσει από αύριο. Πρέπει να αρχίσει υποχρεωτικά από σήμερα. Αλλιώς δεν θα αρχίζει ποτέ...
Η στήριξη της επιχείρησης σήμερα, η βοήθεια προς την επιχείρηση να γίνει πιο ανταγωνιστική, οφείλει να είναι κυρίαρχη συνιστώσα και ύψιστη προτεραιότητα της οικονομικής πολιτικής.
* Το δεύτερο που πρέπει να βάλουμε στο μικροσκόπιο, είναι οι στρεβλώσεις των αγορών: Όταν ανεβαίνει το κόστος ανεβαίνουν και οι τιμές. Όμως, όταν πέφτει το κόστος, δεν υποχωρούν οι τιμές. Συνέβη με το πετρέλαιο και με τα επιτόκια, δηλαδή με τις δόσεις των δανείων, καταναλωτικών, επιχειρηματικών και στεγαστικών. Αυτό, μεταξύ πολλών άλλων, σημαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα στρεβλώσεων στις αγορές μας. Αλλού το πρόβλημα είναι μονοπώλια, αλλού ολιγοπωλιακές πρακτικές, αλλού καταχρήσεις «δεσπόζουσας θέσης», αλλού καρτέλ, κι αλλού εμπόδια εισόδου νέων επιχειρήσεων.
Στρεβλώσεις θεωρώ ακόμα κι εκείνες τις επιβαρύνσεις της επιχείρησης που δεν τις προκαλεί το κράτος, αλλά η απουσία του: Όπως το παρά-εμπόριο: όταν βλέπει ο καταστηματάρχης παράνομους πλανόδιους να πουλάνε έξω από τη βιτρίνα του ίδια προϊόντα με τα δικά του, ή απομιμήσεις τους, σε πολύ χαμηλότερο κόστος. Αυτό αποτελεί αθέμιτο ανταγωνισμό που σκοτώνει το εμπόριο και την οικονομία γενικότερα.
Ή όταν μια κινητοποίηση μερικών δεκάδων ατόμων κλείνει τους δρόμους και παραλύει ένα ολόκληρο εμπορικό κέντρο. Κι αυτό δεν συμβαίνει πλέον κάποιες μέρες, συμβαίνει καθημερινά. Κι αυτό είναι στρέβλωση που σκοτώνει το εμπόριο και την οικονομία.
Όλες τις στρεβλώσεις που περιλαμβάνει η βιβλιογραφία τις έχουμε στην Ελλάδα! Και πρέπει να αρχίσουμε να τις εξαλείφουμε, γιατί μόνο έτσι θα απελευθερώσουμε το δυναμισμό της ελληνικής οικονομίας.
Γιατί εξάλειψη των στρεβλώσεων σημαίνει περισσότερος ανταγωνισμός: Δέστε, για παράδειγμα, πόσο ωφελείται το κοινό, όταν στη θέση ενός κρατικού μονοπωλίου δημιουργούνται δύο ανταγωνιστικές επιχειρήσεις. Ας πούμε, δύο αεροπορικές εταιρίες, που έχουν καλύτερη εξυπηρέτηση, νεώτερα αεροσκάφη και χαμηλότερες τιμές…
Εξάλειψη των στρεβλώσεων σημαίνει καλύτερες τιμές και για τον παραγωγό και για τον καταναλωτή: Φανταστείτε τι θα σήμαινε να εξαλείψουμε τις τεράστιες διαφορές τιμών ανάμεσα στο χωράφι και το ράφι. Στην Ευρώπη αυτή η απόκλιση είναι 35-60% ενώ στην Ελλάδα φτάνει μέχρι 700%! Αν κατέβαινε σε πιο «φυσιολογικά επίπεδα», θα μπορούσε ο παραγωγός να απολαμβάνει πολύ υψηλότερο εισόδημα και ο καταναλωτής πολύ καλύτερη τιμή.
Εξάλειψη των στρεβλώσεων σημαίνει ακόμα, ότι θα μπορούν μικρές ή μεσαίες επιχειρήσεις να μεγαλώσουν και να ανταγωνιστούν ακόμα και στην παγκόσμια αγορά. Αναλογιστείτε: πόσες ελληνικές επιχειρήσεις είδατε να μεγαλώνουν τα τελευταία χρόνια. Και γιατί στην Ελλάδα δεν μπορέσαμε να δημιουργήσουμε μια ΝΟΚΙΑ, όπως η Φιλανδία, μια άλλη χώρα της Ευρώπης ίδιας τάξης μεγέθους σε πληθυσμό, όπως η Ελλάδα;
Μόνο αν απελευθερώσουμε το δυναμισμό της ελληνικής οικονομίας από τις στρεβλώσεις των αγορών, θα αρχίσουμε να παράγουμε υγιή δημόσια έσοδα, τα οποία, με τη σειρά τους, θα αρχίσουν να «απορροφούν» τα ελλείμματα.
Μ’ άλλα λόγια, σε τελευταία ανάλυση, η υγιής ανάπτυξη θα μας βγάλει από τα ελλείμματα και τα χρέη. Αντίθετα, η συμπίεση της οικονομίας, η παρατεταμένη ασφυξία της αγοράς, θα μας βυθίσει σε ακόμα μεγαλύτερα ελλείμματα και ακόμα πιο δυσβάστακτα χρέη...
Βέβαια, την καταπολέμηση των στρεβλώσεων θα έπρεπε να την κάνει η μάλλον ράθυμη Επιτροπή Ανταγωνισμού. Μόνο που το θεσμικό πλαίσιο είναι προφανώς ανεπαρκές. Γιατί και εκεί δεν έγιναν πολλά. Ούτε προχθές, ούτε χθες, ούτε σήμερα…
Γιατί, τάχα, πρέπει να περιμένουμε κι άλλο για να αρχίσουμε να εξαλείφουμε τις στρεβλώσεις των αγορών; Γιατί να μην αρχίσουμε από τώρα; Είναι κάτι που θα έχει άμεσα αισθητά αποτελέσματα. Και πολύ μεγαλύτερα μακροχρόνια αποτελέσματα. Και που δεν στοιχίζει τίποτε.
Η Κυβέρνηση Καραμανλή έκανε σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές: Ενδεικτικά αναφέρω τις ΣΔΙΤ, το ασφαλιστικό, την πώληση της Ολυμπιακής, το νόμο για τις ΔΕΚΟ, τον εκσυγχρονισμό της νομοθεσίας περί ανωνύμων εταιριών, ή την αναμόρφωση του θεσμικού πλαισίου για την προστασία του Καταναλωτή.
Ασφαλώς μένουν ακόμα να γίνουν πολλά…
* Το τρίτο που πρέπει να βάλουμε στο μικροσκόπιο είναι τις δαπάνες του προϋπολογισμού: Και να τις αξιολογήσουμε με δύο κριτήρια: Τον πολλαπλασιαστή τους και την απόδοσή τους.
-- Τον πολλαπλασιαστή τους, δηλαδή τη δυνατότητά τους να υποκινούν περισσότερο οικονομικό δυναμισμό στην αγορά, άρα να παράγουν περισσότερη ενεργό ζήτηση, περισσότερη ανάπτυξη, τζίρους και άμεσα φορολογικά έσοδα.
-- Και την απόδοσή τους, δηλαδή τη δυνατότητά τους να υποκινούν αυξήσεις εισοδήματος στο μέλλον.
Δαπάνες που είτε έχουν υψηλό πολλαπλασιαστή είτε έχουν υψηλές αποδόσεις, αξίζει τον κόπο να τις αυξήσουμε. Και πάντως δεν πρέπει να τις μειώσουμε. Τις υπόλοιπες, που πολύ συχνά είναι σπατάλες, οφείλουμε να τις περικόψουμε κατά προτεραιότητα.
-- Δαπάνες με υψηλό πολλαπλασιαστή είναι εκείνες που καλύπτουν ανάγκες, τις οποίες δεν μπορεί να καλύψει άλλος πέρα από το κράτος. Και εκείνες που αφορούν την εισοδηματική ενίσχυση των χαμηλών στρωμάτων, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης. Διότι αυτά τα στρώματα σπεύδουν και ξοδεύουν όσα εισπράττουν.
-- Δαπάνες με υψηλή απόδοση, είναι εκείνες που αφορούν επενδύσεις ειδικά σε τομείς κρίσιμους: Υποδομές, μεταφορές, Ενέργεια και Έρευνα.
Προσοχή, λοιπόν, η μείωση των δημοσίων δαπανών, πρέπει να αφορά τις σπατάλες, όχι τις δαπάνες με υψηλό πολλαπλασιαστή υψηλή κοινωνική ανταποδοτικότητα, και υψηλές αποδόσεις. Αυτές οι τελευταίες πρέπει να αυξηθούν. Και θα δώσουν τελικά περισσότερα οφέλη σήμερα κι αύριο απ’ ότι κοστίζουν τώρα.
Ανέφερα ήδη, λοιπόν, ότι πρέπει να βάλουμε στο μικροσκόπιο:
-- το εξωγενές κόστος της επιχείρησης, για να το μειώσουμε.
-- τις στρεβλώσεις των αγορών, για να τις εξαλείψουμε.
-- τις δημόσιες δαπάνες, για να περικόψουμε όσες έχουν χαμηλά δευτερογενή αποτελέσματα, δηλαδή χαμηλό πολλαπλασιαστή και χαμηλές αποδόσεις, κι όχι να κόψουμε ότι συντηρεί και αυξάνει το δυναμισμό της ελληνικής οικονομίας.
Δεν θα πνίξουμε την αγορά για να «σώσουμε» τα δημόσια οικονομικά .
Η Λογική: «πονάει μάτι... κόβει κεφάλι» δεν είναι οικονομική στρατηγικη. Είναι λογιστική αντιμετώπιση. Και μάλιστα κακή λογιστική αντιμετώπιση…
* Μαντεύω κι ένα τελευταίο ερώτημα:
Μα πώς μπορούμε να μειώσουμε το εξωγενές κόστος των επιχειρήσεων, χωρίς να χάσουμε έσοδα;
Μήπως αυτό οδηγήσει σε μεγαλύτερα ελλείμματα;
Μήπως για να δώσουμε μεγαλύτερα «ώθηση» αύριο, παράγουμε μεγαλύτερα ελλείμματα σήμερα;
Η απάντηση στο εύλογο αυτό ερώτημα είναι η εξής:
Υπό ορισμένες ρεαλιστικές υποθέσεις, η μείωση φορολογικών συντελεστών μπορεί να παράγει μεγαλύτερα φορολογικά έσοδα. Κι αυτό οφείλεται στη διεύρυνση της φορολογικής βάσης. Η μάλλον, εξαρτάται από το αν επιτύχουμε διεύρυνση της φορολογικής βάσης...
Αν παίρνετε λίγα από πολλούς μπορείτε να μαζεύετε πολύ περισσότερα, αντί να προσπαθείτε να πάρετε πολλά από όλο και πιο λίγους...
Αντίστοιχα, η αύξηση των φορολογικών συντελεστών δεν οδηγεί κατ’ ανάγκην σε περισσότερα έσοδα, μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερα «λουκέτα», περισσότερη ανεργία, περισσότερη διαφθορά περισσότερη γκρίζα οικονομία.
Το ίδιο ισχύει και με τις εργοδοτικές εισφορές. Στην Ελλάδα έχουμε ίσως τον υψηλότερο συντελεστή συνολικού εργοδοτικού κόστους σε σχέση με τα καθαρό εισόδημα τους εργαζόμενου. Πράγμα που σημαίνει ότι τα χρήματα που στοιχίζει κάθε εργαζόμενος στον εργοδότη είναι δυσανάλογα περισσότερα απο εκείνα που εισπράττει τελικά ο εργαζόμενος.
Κι αυτό δεν ανακουφίζει τα ασφαλιστικά ταμεία. Αντίθετα αποθαρρύνει τις προσλήψεις, μεγαλώνει την ανεργία, μειώνει τελικά τα έσοδα των ταμείων. Ενώ αν μειώσουμε τους συντελεστές εργοδοτικών εισφορών, μπορεί να δείτε να προσλαμβάνονται περισσότεροι, να δηλώνονται περισσότεροι (που σήμερα απασχολούνται στη «μαύρη εργασία») και τελικώς να εισρέουν περισσότερα χρήματα στα ασφαλιστικά ταμεία.
Όλα αυτά πρέπει να τα εξετάσουμε πολύ προσεκτικά. Κυριολεκτικά να τα βάλουμε στο μικροσκόπιο...
Και να ανακαλύψουμε πολλούς αφανείς τρόπους, να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, τη δημιουργικότητα και το δαιμόνιο του Έλληνα, που θριαμβεύει παντού αλλού, και μαραζώνει μόνο στην πατρίδα του.
Άλλωστε, τη μείωση των φορολογικών και άλλων επιβαρύνσεων της επιχείρησης είμαστε υποχρεωμένοι να την κάνουμε. Διότι όλες οι γειτονικές μας χώρες ρίχνουν τους φορολογικούς συντελεστές. Εμείς πως θα προσελκύσουμε ξένες επενδύσεις, αν αυξήσουμε τους φόρους μας; Γιατί να έρθει ο ξένος επενδυτής να βάλει τα λεφτά του στην Ελλάδα;
Ταυτόχρονα πρέπει να εξαντλήσουμε όλους τους τρόπους να αυξήσουμε τα έσοδα μεγιστοποιώντας το δυναμισμό της Οικονομίας και την απόδοση των περιουσιακών μας στοιχείων, όχι πιέζοντας ακόμα περισσότερο μιαν οικονομία που βρίσκεται ήδη στα όρια της ασφυξίας.
Θα βγούμε από την κρίση με ανάπτυξη όχι με συμπίεση.
Αυτή είναι η οικονομική λύση. Γιατί η Οικονομική επιστήμη προσπαθεί να μεγιστοποιήσει αποδόσεις και οφέλη.
Δεν είναι η λογιστική λύση. Γιατί ο λογιστής εξισορροπεί έσοδα κι έξοδα χωρίς να ενδιαφέρεται για το δυναμισμό, δηλαδή την οικονομική συμπεριφορά των αντιστοίχων μεγεθών.
Αυτή είναι ταυτόχρονα και η πολιτική λύση. Διότι ο πολιτικός οφείλει να λύνει τα προβλήματα του σήμερα, χωρίς να δημιουργεί χειρότερα προβλήματα αύριο.
-- Όποιος δανείζεται σήμερα αδιαφορώντας για το πώς θα ξεπληρωθεί το χρέος αύριο, ασκεί κακή πολιτική.
-- Κι όποιος πνίγει την οικονομία με δυσβάστακτους φόρους σήμερα προκειμένου να εξισορροπήσει το έλλειμμα, αδιαφορώντας αν για πολλές επιχειρήσεις και νοικοκυριά δεν θα υπάρξει αύριο, ασκεί ακόμα χειρότερη πολιτική.
Προσπάθησα όσο πιο συνοπτικά μπορούσα να πω ότι υπάρχουν διαστάσεις της οικονομικής μας πολιτικής που δεν έχουμε διερευνήσει. Προτείνω τη διερεύνησή της. Γιατί η αντιπολίτευση οφείλει να προτείνει –όχι μόνο να γενικολογεί- ή να καταγγέλλει.
Η στήριξη της ανταγωνιστικότητας της μικρομεσαίας επιχείρησης είναι μια τέτοια διάσταση. Και πολύ κρίσιμη μάλιστα. Αφού οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις δημιουργούν πάνω από το 70% των θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας.
Η εξάλειψη των στρεβλώσεων είναι μια άλλη τέτοια διάσταση. Στην Ευρώπη δίνουν τεράστια σημασία και απόλυτη προτεραιότητα. Εδώ την έχουμε ξεχάσει...
Επίσης η εξάλειψη των στρεβλώσεων είναι πολύ κρίσιμη, αφού επιτρέπει να υπάρχει διάχυση ευκαιριών και ανάπτυξης – το λεγόμενο spill over effect – και να λειτουργήσουν οι συνέργειες ανάμεσα σε κλάδους και επιχειρήσεις. Έτσι ώστε όταν αναπτύσσεται ο ένας κλάδος να συμπαρασύρει και τους υπόλοιπους. Όχι η επιτυχία κάποιων να απομυζά κάθε ζωτικότητα απ’ όλους τους άλλους.
Κλείνοντας λοιπόν, επανέρχομαι στην αρχική μου παρατήρηση:
Τις πολιτικές ηγεσίες τις θέλουμε για να εμπνεύσουν Ελπίδα και Προοπτική. Όχι για να αφήνουν ανοιχτή την πόρτα του πανικού.
Ένας πολιτικός, ειδικά στις δύσκολες στιγμές, πρέπει να «φτιάχνει» την ψυχολογία της αγοράς. Γιατί η αγορά είναι πάνω απ’ όλα ψυχολογία.
Η Ελλάδα μπορεί να ανακάμψει. Και θα ανακάμψει.
-- Σας μίλησα για την ανταγωνιστικότητα παντού.
--Σας μίλησα για την επιχειρηματικότητα και την από-ενοχοποίησή της.
--Σας μίλησα για την εξάλειψη των στρεβλώσεων των αγορών.
Με άλλα λόγια σας μίλησα ως αληθινός φιλελεύθερος.
Σας μίλησα ακόμα για τα κοινωνικά προτάγματα της ανάπτυξης, για τις ευκαιρίες που πρέπει να διαχέονται παντού, για την κοινωνική δικαιοσύνη, για την προστασία των ασθενέστερων εισοδημάτων και το ρυθμιστικό ρόλο του κράτους. Που πρέπει να αγρυπνά, ώστε να τηρούνται οι κανόνες του υγιούς ανταγωνισμού. Και να τις αποκαθιστά όπου παραβιάζονται.
Μ’ άλλα λόγια σας μίλησα για ένα φιλελευθερισμό που ενδιαφέρεται για την ευημερία των πολλών. Και μάλιστα για μια ευημερία που διαχέεται και αυτοτροφοδοτείται.
Γι αυτό οι φιλελεύθερες ιδέες και η πίστη στην ιδιωτική πρωτοβουλία μπορούν να έχουν κοινωνικά προτάγματα.
Αντίστοιχα, η ανάπτυξη και η κοινωνική δικαιοσύνη, η αγορά και η κοινωνία, παντρεύονται αβίαστα.
Σας μίλησα γι’ αυτό ακριβώς: για τον κοινωνικό φιλελευθερισμό!
Ένα σύστημα ιδεών που κυριαρχούν πια παντού στην Ευρώπη. Καιρός να επικρατήσουν και στην Ελλάδα.
Για να «ξεφορτωθούμε» τις χρόνιες εμμονές μας, τις ιδεολογικές ακαμψίες μας και τις οικονομικές στρεβλώσεις μας.
Ώστε να αναδείξουμε τα ανταγωνιστικά μας πλεονεκτήματα και να απελευθερώσουμε το δυναμισμό του λαού μας...
Οκτωβρίου 20, 2009
Νέα Δημοκρατία version 2.0
Με τη λήξη της προθεσμίας υποβολής υποψηφιoτήτων για την Προεδρία της Νέας Δημοκρατίας (Ν.Δ.) την περασμένη Πέμπτη το βράδυ, ξεκίνησε και επισήμως η κούρσα της διαδοχής στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η απόφαση του τέως Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή να δρομολογήσει τις διαδικασίες για την εκλογή νέου Προέδρου της Ν.Δ., το βράδυ της 4ης Οκτωβρίου, σηματοδότησε το τέλος μιας πορείας και την αρχή μιας νέας για τον κύριο εκφραστή της κεντροδεξιάς στην Ελλάδα. Μέχρι την εκλογή του νέου αρχηγού, το κόμμα της Ν.Δ. θα περάσει μία έντονη περίοδο αντιθέσεων και ζυμώσεων. Ωστόσο, ανήκουμε σε όσους πιστεύουν ότι αυτή η δύσκολη περίοδος αποτελεί μία ευκαιρία για δημιουργικές αλλαγές στην κεντροδεξιά παράταξη. Οι προκλήσεις είναι σίγουρα μεγάλες, όπως και οι δυνατότητες επαναπροσδιορισμού του ρόλου και των προτεραιοτήτων της ελληνικής κεντροδεξιάς. Αυτό είναι το διακύβευμα αυτής της περιόδου, πέρα από τα πρόσωπα που έθεσαν υποψηφιότητα για την αρχηγία της Ν.Δ..
Το σίγουρο είναι ότι η Ν.Δ. έχει ξεκάθαρη ιδεολογία, είναι αυτή που εφαρμόζεται στις περισσότερες χώρες της ΕΕ. Αυτό που χρειάζεται να επισημανθεί αυτή την περίοδο είναι ο καθορισμός των προτεραιοτήτων που τίθενται στο τρέχον πολιτικό τοπίο και οι συγκεκριμένοι τρόποι μεταφοράς και εφαρμογής της ιδεολογίας της παρατάξης στην καθημερινή πρακτική για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι πολίτες, η χώρα, το έθνος. Η απάντηση όμως πρέπει να προχωρήσει και ένα βήμα παραπέρα: είναι κρίσιμο να δίνει όραμα στην παράταξη και τη χώρα για τα επόμενα χρόνια.
Ο δρόμος του προσδιορισμού των προτεραιοτήτων και των τρόπων εφαρμογής της ιδεολογικής πλατφόρμας της Ν.Δ. στα καθημερινά προβλήματα, θα πρέπει να λάβει υπ’ όψη το εσωτερικό πολιτικό τοπίο, και κυρίως τις πολιτικές της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, αλλά και το ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η ευρωπαϊκή κεντροδεξιά. Σε αυτή την αναζήτηση είναι σίγουρα χρήσιμη η εξέταση των κυβερνητικών μοντέλων Σαρκοζί, Μέρκελ, αλλά και αυτού που ευαγγελίζεται ο Κάμερον στην Αγγλία. Ο κ. Σαρκοζί στη Γαλλία, με τη γνωστή έμφασή του σε θέματα δημόσιας ασφάλειας, μιλά ξεκάθαρα για την επιστροφή στην πολιτική και δίνει έμφαση σε μία φιλική προς το κράτος οικονομία της αγοράς (state-friendly market economy). Σύμφωνα με τον Economist. «Στόχος του Προέδρου είναι να καθησυχάσει το εκλογικό σώμα ότι η κεντροδεξιά κυβέρνηση μπορεί να περιορίσει τα αρνητικά αποτελέσματα της παγκόσμιας κρίσης στη γαλλική οικονομία. Επιπλέον, στο βιβλίο του «Κατάθεση» γράφει: «ο καθένας πρέπει να έχει τη βεβαιότητα ότι, αν αξίζει, ο δρόμος της κοινωνικής του ανόδου είναι ανοιχτός». Για την κυρία Μέρκελ, η οποία πρόσφατα κέρδισε για δεύτερη φορά τις εκλογές στη Γερμανία, παρότι όπως σημειώνει ο Economist δεν έχει ως δυνατό της σημείο την ιδεολογία, προέταξε ξεκάθαρα δύο προτεραιότητες στην πρώτη της θητεία ως καγκελάριος: την κλιματική αλλαγή και το δημογραφικό πρόβλημα, επιβεβαιώνοντας παράλληλα την έμφαση που δίνει στην κοινωνική οικονομία της αγοράς (social-market economy). Τέλος, ο κ. Κάμερον, το κόμμα του οποίου προηγείται των Εργατικών του κ. Μπράουν στις δημοσκοπήσεις με περισσότερες από 10 ποσοστιαίες μονάδες, προτάσσει τη μείωση των κρατικών δαπανών, παρά τις εσωκομματικές πιέσεις για μείωση των φόρων.
«Βλέπω μια χώρα όπου περισσότερα παιδιά μεγαλώνουν με ασφάλεια και αγάπη, επειδή η οικογενειακή ζωή έρχεται πρώτα. Βλέπω μια χώρα όπου επιλέγετε τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή: το σχολείο που πηγαίνει το παιδί σας και την υγειονομική περίθαλψη που λαμβάνετε. Βλέπω μια χώρα όπου οι κοινότητες κυβερνώνται ανεξάρτητες από την Κυβέρνηση: οργανώνοντας μόνες τις τοπικές υπηρεσίες. Βλέπω μια χώρα με τους επιχειρηματίες παντού, που φέρνουν τις ιδέες τους στη ζωή μας. Βλέπω μια χώρα όπου δεν δίνει έμφαση μόνο στα χρήματα, αλλά και στην ποιότητα ζωής. Βλέπω μια χώρα όπου δεν είστε φοβισμένοι να περπατήσετε πίσω στο σπίτι σας, όπου είστε ασφαλείς γνωρίζοντας ότι το σωστό και το λάθος αποκαθίσταται στο νόμο και την τάξη. Βλέπω μια χώρα όπου τα φτωχότερα παιδιά πηγαίνουν στα καλύτερα σχολεία, όπου η γέννα δεν αποτελεί εμπόδιο.»
Ποιος είπε ότι τα οράματα στην πολιτική πέθαναν; Το παραπάνω απόσπασμα είναι από την ομιλία του Ντέιβιντ Κάμερον στο πρόσφατο Συνέδριο των Συντηρητικών. Το κλείσιμο της ομιλίας του περιλαμβάνει και τις βασικές του προτεραιότητες: «Τι μπορούμε να υποσχεθούμε: Οικογένεια, κοινότητα, χώρα. Μειώνουμε το μεγάλο κράτος και κινούμε την κοινωνία μπροστά. Χτίζουμε ξανά την εμπιστοσύνη, ώστε να σηκώσουμε πάλι ψηλά τη χώρα.»
Σε αυτό το ευρωπαϊκό τοπίο, κρίσιμος παράγοντας για την ελληνική κεντροδεξιά είναι ο νέος ηγέτης της παράταξης να ακολουθήσει το κατάλληλο μίγμα πολιτικής. Ένα μίγμα πλιτικής που λαμβάνει τα μηνύματα των καιρών σε ευρωπαϊκό επίπεδο και προτείνει αξιόπιστες και εφαρμόσιμες λύσεις στα προβλήματα της Ελλάδας. Και κάνοντας ένα απαραίτητο βήμα παραπέρα, πρέπει να δώσει προοπτική στην παράταξη και τη χώρα. Να καθορίσει ένα νέο παραταξιακό και εθνικό στόχο. Να απαντήσει στο ερώτημα που θέλουμε να βρίσκεται η Ελλάδα σε 15-20 χρόνια από σήμερα, αλλά και το πως θα βρεθεί σε αυτή τη θέση.
Για να το κατορθώσει αυτό ο νέος αρχηγός της Ν.Δ. θα πρέπει να ενδυναμώσει την επαφή του κόμματος με την κοινωνία, να ενισχύσει και να μπολιάσει το ιδεολογικό οπλοστάσιο του κόμματος με τις νέες ευρωπαϊκές τάσεις και να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου. Η Ν.Δ. πρέπει να γίνει ένας σύγχρονος, ανοιχτός οργανισμός. Ο νέος ηγέτης της οφείλει να παρουσιάσει ένα πειστικό και ελπιδοφόρο σχέδιο για την οργανωτική επανίδρυση του κόμματος και να πείσει ότι μπορεί να το εφαρμόσει. Το σίγουρο είναι ότι αυτή η προσπάθεια δεν τελειώνει με την επιλογή του αρχηγού, θα λέγαμε αντίθετα ότι τότε θα ξεκινήσει. Είναι χρυσή ευκαιρία αυτή η κρίση να λειτουργήσει προς όφελος της κεντροδεξιάς παράταξης και του πολιτικού συστήματος της χώρας. Να δημιουργήσει μία νέα εποχή στις σχέσεις της κεντροδεξιάς παράταξης με την κοινωνία.
Σεπτεμβρίου 23, 2009
Σκόπια: Ποτέ δεν εγκαταλείψαμε τη θέση περί διπλής ονομασίας
«Η "Δημοκρατία της Μακεδονίας" δεν εγκατέλειψε ποτέ τη θέση περί διπλής ονομασίας. Υπήρξαν μόνο κάποιες ερμηνείες σχετικά με τη θέση αυτή. Ανέκαθεν λέγαμε ότι συζητούμε για το θέμα της ονομασίας στο πλαίσιο του ψηφίσματος 817 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, από το 1993».
Τα παραπάνω δήλωσε ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ, Γκιόρκι Ιβάνοφ, μετά τις συναντήσεις που είχε χθες το βράδυ στη Νέα Υόρκη, με το γ.γ του ΝΑΤΟ, Άντερς Φογκ Ράσμουσεν και τον πρωθυπουργό της Ολλανδίας, Γιαν Πέτερ Μπελκενέντεν, στο περιθώριο των εργασιών της της 64ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.
Ο κ. Ιβάνοφ πρόσθεσε ότι ένα από τα κυριότερα σημεία των συνομιλιών αυτών αφορούσε το ζήτημα της ονομασίας και οι κ.κ Ράσμουσεν και Μπελκεντένεν εξέφρασαν ενδιαφέρον για την πορεία των διαπραγματεύσεων που διεξάγονται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ για την εκκρεμότητα της ονομασίας και για τη θέση της ΠΓΔΜ.
Ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ ανέφερε ακόμη ότι ενημέρωσε τον γγ του ΝΑΤΟ και τον πρωθυπουργό της Ολλανδίας για τη συμβολή της χώρας του στην αποστολή ISAF, στο Αφγανιστάν και για τη συμφωνία της ΠΓΔΜ με την πολιτεία του Βέρμοντ των ΗΠΑ, για την επιπλέον αποστολή 70 στρατιώτων από την ΠΓΔΜ στο Αφγανιστάν, από το 2010, ώστε να εκπαιδεύσουν, μαζί με την Εθνική Φρουρά του Βέρμοντ, τις δυνάμεις ασφαλείας του Αφγανιστάν.
Ο κ. Ιβάνοφ θα συναντηθεί, στις 24 Σεπτεμβρίου και με τον μεσολαβητή του ΟΗΕ για το θέμα της ονομασίας, Μάθιου Νίμιτς, ενώ μία μέρα αργότερα θα μιλήσει στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Σ.σ.: Αλήθεια τι προέκυψε και αλλάζουν στάση; Μυριστήκαν αλλαγή στάσης από την πλευρά μας, μετά τις εκλογές;