Ευτυχισμένο το νέον έτος!!!

Πολλές ευχές στους αναγνώστες και φίλους του blog για ένα 2008 ειρηνικό, ευτυχισμένο και δημιουργικό.

Ας ελπίσουμε ότι το 2008 θα συμφωνήσουμε ως Έλληνες σε ένα φρέσκο, συνεκτικό και παραγωγικό στόχο (mission statement), κάτι που λείπει από την πορεία μας τα τελευταία χρόνια. Ένα στόχο ο οποίος θα μας διαχωρίζει από τους λοιπούς εταίρους και εχθρούς, αλλά και θα δίνει νόημα στις πράξεις μας και τις καθημερινές μας ενέργειες.

Θα μας ενώνει και θα μας κινητοποιεί. Θα βελτιώνει την καθημερινότητά μας και θα μας αποτρέπει από τη διενέργεια μικροπρεπών και ταπεινών ενεργειών.

Η προστασία του περιβάλλοντος και η καταπολέμηση της μικρής καθημερινής διαφθοράς, μέσω της διαπόμπευσής της, θα μπορούσαν να αποτελέσουν μέρος αυτού του στόχου.

Τα υπόλοιπα με το νέον έτος.

Η δυσαρμονία εκπαιδευτικού συστήματος και πραγματικότητας

Είναι δυνατόν εν έτει 2007 η διαδικασία της μάθησης και εκπαίδευσης στην Ελλάδα να στηρίζεται στην αποστήθιση κειμένων; Και όμως έτσι συμβαίνει.

Σε μια διαδρομή του ηλεκτρικού σηδιρόδρομου, πριν από λίγες ημέρες, η μητέρα που καθόταν ακριβώς δίπλα μου, κάλεσε στο σπίτι το παιδί της, προφανώς, και το ρώτησε: "το έμαθες το μάθημα; όταν έρθω θα μου το πεις."

Και αναρωτήθηκα ακόμη στην "παπαγαλία" στηρίζεται η ελληνική σχολική εκπαίδευση; Είναι δυνατόν; Και όμως ναι, όπως με πληροφόρησαν συνάδελφοι με μεγαλύτερα παιδιά.

Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που στηρίζεται στην "παπαγαλία", σε έναν κόσμο που εξελίσσεται συνεχώς και απαιτεί κυρίως την όξυνση της κρίσης και την ικανότητα συνεχούς σύγκρισης καταστάσεων, την ελεύθερη αναζήτηση των νέων δεδομένων, την ανάλυση και εν τέλει τη σύνθεση.

Το παράδοξο είναι ότι τα παιδιά που αποφοιτούν από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα με αυτή τη "στρατιωτική" νοοτροπία μάθησης - αποστήθισης(π.χ. για να περάσεις μια τάξη θα πρέπει να διαβάσεις και αποστηθίσεις από τη σελίδα 45 μέχρι τη σελίδα 237) έρχονται μετά το σχολείο αντιμέτωπα με ένα χαώδες περιβάλλον αξιολόγησης προσόντων και δυνατοτήτων. Χωρίς τάξη, χωρίς αξιοκρατία και χωρίς συγκεκριμένα βήματα ανέλιξης.

Προετοιμάζει δηλαδή το ελληνικό σχολείο τους νέους του με ένα αποστειρωμένο πρότυπο μάθησης για να εισέλθουν πού; Σε μία κοινωνία που επιβραβεύει ποιους; πάντως όχι τους άριστους και αυτούς που ακολουθούν τους "κανόνες". Για αυτό ίσως οι περισσότεροι μένουν εκτός Ελλάδας μετα τις σπουδές τους και διαπρέπουν σε χώρες που έχουν αυστηρό σύστημα αξιολόγησης......μετά την αποφοίτηση.

Μια σύντομη ανάλυση

Η μεγαλύτερη είδηση που προκύπτει από την απόπειρα αυτοκτονίας του τ. Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού είναι η ίδια η πράξη της αυτοκτονίας.
Άλλωστε, δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που κάποιος προϊστάμενος συνάπτει παράνομη σχέση, με ή χωρίς προεκτάσεις, με υφισταμένη του.
Είναι όμως η πρώτη φορά στην Ελλάδα, τα τελευταία αρκετά χρόνια, που κάποιος κρατικός λειτουργός-πολιτικός προβαίνει σε μία τέτοια πράξη, για λόγους αυτοκάθαρσης, για κάτι που θεωρεί ότι τον ζημίωσε ηθικά.
Ασφαλώς και καταδικάζουμε αυτή του τη σχέση.
Όσο όμως αυτή η παράνομη σχέση δεν επηρεάζει τις πράξεις και τις ενέργειές του ως Γενικού Γραμματέα, κάτι το οποίο μένει να αποδείξει η δικαιοσύνη, μάλλον δεν μας αφορά, όπως δεν μας αφορά η προσωπική-σεξουαλική ζωή κανενός.
Ωστόσο, μπορεί να συνεκτιμηθεί αυτή η αδυναμία του, η σεξουαλική, για να κρίνουμε τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά του. Το σίγουρο είναι ότι η εικόνα των περισσότερων ΜΜΕ, τα οποία αφιερώνουν μία ώρα κάθε βράδυ για να αναλύσουν ένα dvd, το περιεχόμενο του οποίου όλοι υποθέτουν, είναι απογοητευτική και δίνουν το χαρακτήρα μιας κοινωνίας της κλειδαρότρυπας. Επίσης, όσοι λένε τώρα, ως μετά Χριστόν προφήτες, ότι στο υπουργείο γινόντουσαν πράγματα και θάματα τα τελευταία χρόνια, έχουν τεράστιες ευθύνες, αν αποκαλυφθούν οι κατηγορίες τους, για την εως τώρα συγκάλυψή τους.
Πάντως φαίνεται οτι ο τ. Γεν. Γραμματέας έκανε κάτι το οποίο προσέκρουσε στους ηθικούς φραγμούς του και δεν το αντέξε. Αυτό είναι κάτι το αισιόδοξο για την κοινωνία μας, ότι δηλαδή υπάρχουν ακόμη ηθικοί φραγμοί που αναγνωρίζουμε, ακόμη και αν τους παραβιάζουμε.

Συμπεράσματα:


1. Τα περισσότερα ΜΜΕ διψούν για αίμα. Τολμούν αντιπολίτευση ακόμη και πάνω από το κρεβάτι της εντατικής.

2. Όσοι αναλαμβάνουν παρόμοιες θέσεις εξουσίας θα πρέπει να είναι έτοιμοι για κάτι τέτοιο.

Αυτό είναι το σύστημα, αυτό πρέπει να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν όσοι τοποθετούνται σε παρόμοιες θέσεις.

Ίσως να είναι και η είδηση της χρονιάς

Από τη "Ναυτεμπορική":

Παρουσιάστηκε το πρώτο αεροσκάφος κινεζικής κατασκευής

ΤΟ πρώτο αεροσκάφος που έχει κατασκευαστεί εντός των συνόρων της παρουσίασε σήμερα η Κίνα, πλησιάζοντας ακόμη περισσότερο στο στόχο της να αναδειχτεί σε παγκόσμιο κολοσσό της αεροπορίας και να απειλήσει ευθέως την κυριαρχία των Boeing και Airbus.Το νέο αεροσκάφος, με την ονομασία “Ιπτάμενος Φοίνικας” (“Xiang Feng”), παρουσιάστηκε σε κυβερνητικούς αξιωματούχους και στελέχη της βιομηχανίας, στο εργοστάσιο όπου κατασκευάστηκε, στη Σαγκάη.«Είμαστε αυτόπτες μάρτυρες αυτής της αξέχαστης στιγμής με μεγάλη συγκίνηση», δήλωσε ο γενικός διευθυντής της κρατικής κατασκευάστριας εταιρείας AVIC I, Lin Zuoming.

Συγχαρητήρια στους ανθρώπους του Blogger

Η προσπάθειά τους να εξελληνίσουν το Blogger κάνουν ακόμη και εμάς τους Έλληνες να αισθανόμαστε αμήχανα. Τελευταίο παράδειγμα η αλλαγή της λέξης "dashboard" σε "πανόπτης". Αποδεικνύουν ότι αν μη τι άλλο σέβονται τους πελάτες των υπηρεσιών τους, ακόμη και αν προέρχονται από μια ....μικρή χώρα.

Ένας ισχυρός παράγοντας οικονομικής ανάπτυξης

Δημοσιεύθηκε την Πέμπτη 29 Νοεμβρίου 2007 στην ελληνική έκδοση του Economist που κυκλοφορεί με την "Καθημερινή"

Ποιες είναι λοιπόν οι προϋποθέσεις και οι κατάλληλες συνθήκες για τη δημιουργία ή καλύτερα τη μετεξέλιξη μιας πόλης σε διεθνές χρηματοοικονομικό κέντρο, σε μία οικουμενική οικονομική μητρόπολη; Θα μπορούσε η Αθήνα να διαδραματίσει αυτόν το ρόλο στη νέα εποχή;

Προφανώς η απάντηση δεν είναι εύκολη και ασφαλώς δεν είναι μονοδιάστατη. Σίγουρα σημαντικό ρόλο παίζει η γεωγραφική θέση της πόλης. Το ίδιο κρίσιμη είναι και η εγγύτητά της σε μεγάλες αγορές, όπως και η ύπαρξη των απαραίτητων υποδομών: συγκοινωνιακών, μεταφορικών, τηλεπικοινωνιακών. Και βέβαια αυτό που κάνει τις πόλεις οικονομικές μητροπόλεις είναι η απαραίτητη/κρίσιμη μάζα μεγάλων, υγιών και εξωστρεφών επιχειρήσεων.

Ωστόσο, ακόμη και αν όλες οι ανωτέρω προϋποθέσεις ικανοποιούνται, αυτός ο παράγοντας που κινητοποιεί και δίνει ζωή στο ανωτέρω οικονομικό και κοινωνικό σύστημα είναι ο ανθρώπινος παράγοντας. Το υψηλού επιπέδου, καταρτισμένο στελεχιακό δυναμικό, δηλαδή τα άξια και ικανά στελέχη των επιχειρήσεων είναι το στοιχείο-κλειδί. Είναι ο παράγοντας που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα.

Η βέλτιστη αξιοποίηση των στελεχών, είτε αυτά είναι υπάλληλοι επιχειρήσεων, είτε λειτουργοί της δημόσιας διοίκησης, μπορεί να δώσει στα συγκριτικά πλεονεκτήματα μιας πόλης την απαραίτητη ποιότητα, ώστε να μετεξελιχθεί σε οικονομικό κέντρο. Ετσι, δικαιολογείται η αγωνιώδης αναζήτηση των εταιρειών για το ταλέντο, δηλαδή τους ταλαντούχους επιστήμονες-επαγγελματίες σε όλο τον κόσμο.

Tαλέντο και ποιοτική εκπαίδευση
Σύμφωνα με πολλούς αναλυτές διεθνώς, η εύρεση του κατάλληλου προσωπικού αποτελεί το σημαντικότερο κλειδί για την αειφόρο-διατηρήσιμη ανάπτυξη μιας επιχείρησης. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι το κυνήγι του ταλέντου συγκαταλέγεται ήδη στις προτεραιότητες των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, οι οποίες αντιμετωπίζουν την εξεύρεση ταλαντούχων στελεχών ως μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για την ανάπτυξή τους(1).

Αλλά για να μπορείς να έχεις και να αξιοποιείς ταλαντούχους εργαζόμενους θα πρέπει να τους εκπαιδεύσεις κατάλληλα. Συνεπώς, η πρόκληση για τα κράτη, αλλά και τους ιδιωτικούς φορείς βρίσκεται στο επίπεδο της εκπαίδευσης που προσφέρουν στους πολίτες μιας χώρας. Και φυσικά τα χρήματα δεν είναι το παν(2).

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με στοιχεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ-PISA test), η Αυστραλία παρότι έχει σχεδόν τριπλασιάσει τα έξοδα εκπαίδευσης ανά σπουδαστή από το 1970, δεν έχει παρουσιάσει καμία βελτίωση στις επιδόσεις των μαθητών της στο συγκεκριμένο τεστ. Το ίδιο ισχύει και για τις ΗΠΑ, όπου τα έξοδα έχουν σχεδόν διπλασιαστεί από το 1980.

Παράλληλα, σύμφωνα με έρευνα της McKinsey βασισμένη στα αποτελέσματα του PISA test, για να γίνουν καλύτερα τα σχολεία θα πρέπει:

― να προσλάβουν τους καλύτερους δασκάλους,
― να «πάρουν» το καλύτερο από τους δασκάλους, και
― να παρεμβαίνουν όταν αρχίζουν να μένουν πίσω οι μαθητές.

Γιατί όπως αναφέρει και το ανωτέρω άρθρο του Economist, η ποιότητα ενός εκπαιδευτικού συστήματος δεν μπορεί να υπερβεί την ποιότητα των δασκάλων του. Παράλληλα, μελέτες σε πολιτείες των ΗΠΑ (Tennessee και Dallas) έχουν δείξει ότι εάν κάποιος πάρει τους μαθητές μέσων δυνατοτήτων και τους αναθέσει στους top 20% των δασκάλων, τότε οι μαθητές καταλήγουν στο top 10%. Αντιθέτως, εάν τους δώσει στο bottom 20% των δασκάλων καταλήγουν στο κατώτατο σημείο. Φαίνεται, λοιπόν, ότι η ποιότητα των δασκάλων και όχι τα περισσότερα χρήματα, επηρεάζουν την απόδοση των μαθητών και σπουδαστών.

Αυτό ίσως εξηγεί το παράδοξο ότι η μείωση του αριθμού των μαθητών σε μία τάξη δεν παράγει καλύτερο αποτέλεσμα. Διατηρώντας τις υπόλοιπες μεταβλητές σταθερές, οι μικρότερες τάξεις σημαίνουν περισσότερους δασκάλους για τον ίδιο συνολικό προϋπολογισμό. Συνεπώς, με χαμηλότερους μισθούς προσελκύεις χαμηλότερης ποιότητας καθηγητές και επιτυγχάνεις έτσι χαμηλότερης ποιότητας διδακτικό αποτέλεσμα.

Επιπλέον, η McKinsey υποστηρίζει ότι τα καλά εκπαιδευτικά συστήματα προσελκύουν τους καλύτερους μαθητές και καθηγητές. Στη Φινλανδία όλοι οι νέοι δάσκαλοι πρέπει να κατέχουν μεταπτυχιακό. Στη Νότια Κορέα επιλέγουν τους δασκάλους του δημοτικού από το top 5% των αποφοίτων των πανεπιστημίων.

Η δημιουργία λοιπόν ενός ανταγωνιστικού εκπαιδευτικού συστήματος -στοιχείου καθοριστικού για τη δημιουργία μιας οικονομικής μητρόπολης- δεν είναι θέμα χρημάτων, αλλά θέμα αξιοποίησης των υπάρχοντων διαθέσιμων πόρων και φυσικά κυρίως θέμα ποιότητας. Το κατάλληλο εκπαιδευτικό σύστημα παράγει εκείνα τα στελέχη που μπορούν να αποτελέσουν την κρίσιμη μάζα για τη δημιουργία μιας ισχυρής οικονομίας, ώστε να αναπτυχθεί στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης και στο πνεύμα της Στρατηγικής της Λισσαβόνας, η οποία στοχεύει στη μετατροπή της Ευρώπης και των κρατών-μελών της σε «καλύτερα μέρη για να ζεις, να εργάζεσαι και να επενδύεις».

Η ελληνική πρόκληση
Ωστόσο, η χώρα μας έχει να ξεπεράσει ένα ακόμη μεγαλύτερο εμπόδιο: Να μπορέσει να κρατήσει εντός συνόρων τους επιστήμονες που φεύγουν για σπουδές και εργασία στο εξωτερικό. Αλλωστε, κάποιοι στην Ελλάδα ακόμη προτιμούν να στέλνουν οι Ελληνες τα παιδιά τους σε ιδιωτικά πανεπιστήμια της Ουγγαρίας ή της Τσεχίας, παρά να επιτρέψουν την ίδρυση εδώ παρόμοιων σχολών.

Συνεπώς, το να σταματήσει η «διαρροή εγκεφάλων» στο εξωτερικό ή αλλιώς αυτό που ονομάζουν “brain-drain”, θα μπορούσε να αποτελέσει ύψιστο εθνικό στόχο. Στόχο, όμως, βασισμένο σε στοιχεία εξωστρέφειας. Δεν πρέπει να επιδιώξουμε δηλαδή το να μείνουν εντός χώρας μόνο οι Ελληνες επιστήμονες, αλλά να προσελκύσουμε και επιστήμονες άλλων εθνικοτήτων που θα ήθελαν να εργαστούν στην Ελλάδα. Αυτό, ωστόσο, προϋποθέτει τη στοιχειώδη ευελιξία στη λειτουργία των πανεπιστημιακών και ερευνητικών ιδρυμάτων, αλλά και την ανοιχτή σχέση μεταξύ πανεπιστημίων, ερευνητικών κέντρων, επιχειρήσεων και κοινωνίας. Προς αυτή την κατεύθυνση η χώρα μας έχει ακόμη αρκετό δρόμο να διανύσει. Και γι’ αυτό δεν ευθύνεται αποκλειστικά το κράτος.

1. Thinking big, Midsize companies and the challenges of growth, A report from the Economist Intelligence Unit
2. How to be top, Oct 18th 2007, The Economist

Η δύναμη και η ευθύνη των μέσων μαζικής ενημέρωσης

Λίγα παραδείγματα:

1. Θυμάστε πόσο κράτησαν και πόση ένταση είχαν οι περυσινές καταλήψεις στα σχολεία της Χώρας; Σίγουρα τα αιτήματα πέρυσι δεν ήταν πιο ισχυρά από ό,τι ήταν φέτος. Αυτό που έλειπε φέτος ήταν η κάλυψη από τα ΜΜΕ. Και αυτό γιατί είχαν άλλα θέματα, πιο "εμπορικά" για να προβάλλουν (Ζωνιανά, εκλογή ΠροέδρουΠΑΣΟΚ).

2. Το ίδιο ισχύει και τα πανεκπαιδευτικά συλαλλητήρια. Αν δεν έχουν συμπλοκές, δακρυγόνα, και λοιπές ιστορίες, δεν πουλάνε τηλεοπτικά και φυσικά "χάνουν" σε μαζικότητα.

3. Αξίζει πραγματικά συγχαρητήρια η προσπάθεια της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ, η οποία επιμένει να προβάλλει στα πρώτα θέματα του δελτίου ειδήσεων "αντιεμπορικά" θέματα που σχετίζονται με την προστασία του περιβάλλοντος, με συγκεκριμένα αποτελέσματα (Οινόφυτα, Πάρνηθα, κλπ.). Γιατί τα υπόλοιπα ΜΜΕ δεν πάνε κόντρα στη λογική της αγοράς; Γιατί δεν κάνουν πρώτο θέμα κάποιο από αυτά που πραγματικά αφορά τη ζωή των πολιτών;

Τα παραπάνω γεγονότα δείχνουν το μέγεθος της ευθύνης των ΜΜΕ όχι μόνο στη διαμόρφωση της θεματολογίας των δελτίων τους, αλλά και στον ορισμό των πολιτικών και κοινωνικών προτεραιοτήτων.

Οποία έκπληξη

Καμία απολύτως έκπληξη στην Εθνική Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ, όπου όλοι οι εν δυνάμει δελφίνοι (Α. Διαμαντοπούλου, Π. Ευθυμίου) ετάχθησαν στο πλευρό του νυν Προέδρου. Οι λόγοι είναι δύο: 1ον Θεωρούν τον νυν Προέδρο περισσότερο αναλώσιμο και 2ον Διαβάζουν τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων και επιλέγουν να πάνε με το νικητή.

Το θέμα είναι τι θα κάνει ο Γ. Παπανδρέου με όλους αυτούς μετά τη διαφαινόμενη νίκη του.

Και φυσικά το επόμενο μεγάλο πολιτικό ερώτημα είναι πότε θα γίνουν οι επόμενες εκλογές και φυσικά με ποιον εκλογικό νόμο;

Μήπως συμφέρει και τα δύο μεγάλα κόμματα να τον κάνουν λιγότερο αναλογικό;

Καλή σχολική χρονιά....

Για άλλη μία χρονιά οι γνωστοί άγνωστοι ταγοί (πολιτικοί, δάσκαλοι, δημοσιογραφοί κτλ) της χώρας, ανέλαβαν την εκπαίδευση των νέων μαθητών και φοιτητών.

Μάθημα 1ον: καταλήψεις.

Μάθημα 2ον: πορείες στο κέντρο.

Συνεχίζουν έτσι το "θεάρεστο" έργο της εκπαίδευσης και της πνευματικής ανάτασης των νέων γενεών. Την εκπαιδεύουν να ζητά τα πάντα από τους άλλους, την εκπαιδεύουν ότι αυτή δεν φταίει σε τίποτα. Για όλα φταίνε οι άλλοι: πολιτικοί, τα συμφέροντα. "Για όλα φταίει ο... κράτος", που θα έλεγε και ο "μήτσος" του Αλ-Τσαντίρι.

Εκπαιδεύουν έτσι τους νέους δυστυχισμένους και ....αδικημένους του μέλλοντος, οι οποίοι διεκδικούν τα δικαιώματά τους μόνον εις βάρος των υπολοίπων, οι οποίοι είναι οι αλάνθαστοι, ένας τύπος περιούσιου λαού, ο οποίος παλεύει εναντίον του ξένου παράγοντα.

Υ.Γ. Και όλα αυτά προς όφελος των ανεξέλεγκτα λειτουργούντων κέντρων ελευθέρων σπουδών της χώρας, οι ιδιοκτήτες των οποίων τα βλέπουν αυτά και δικαιολογημένα τρίβουν τα χέρια τους. Αρνούνται τόσα χρόνια την ιδιωτική γ'βάθμια εκπαίδευση, αλλά κλείνουν τα μάτια στη λειτουργία των κέντρων χωρίς κριτήρια και έλεγχο.

Διαβάζοντας το site της Ναυτεμπορικής

Αντιδράσεις για την παρότρυνση Μιλοσόσκι περί «Αρχαίας Μακεδονίας»


"Αντιδράσεις προκάλεσε η δήλωση του υπουργού Εξωτερικών της ΠΓΔΜ Αντόνιο Μιλοσόσκι με την οποία παρότρυνε την Αθήνα να ονομάσει την ελληνική -όπως είπε- Μακεδονία, «Αρχαία Μακεδονία» και να αναγνωρίσει τη χώρα του με το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας». «Δεν σημαίνει ότι θα έχετε κερδίσει στο θέμα της ονομασίας, αλλά θα έχετε κερδίσει τις καρδιές μας», είπε ο κ. Μιλόσοσκι, αγγίζοντας τα όρια της ειρωνείας.

Παράλληλα επανέλαβε ότι η χώρα του δεν πρόκειται να υποχωρήσει από τη θέση της για αναγνώριση με το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» μόνο και μόνο εξαιτίας των ενστάσεων της Ελλάδας, προτείνοντας και πάλι τη διευθέτηση του ζητήματος σε διμερές επίπεδο (η γνωστή θέση της διπλής ονομασίας).

Ερωτηθείς σχετικά, στο περιθώριο συνέντευξης Τύπου που παρέθεσε στα πλαίσια της 23ης Διεθνούς Έκθεσης Philoxenia, ο υπουργός Τουρισμού, Αρης Σπηλιωτόπουλος χαρακτήρισε τη δήλωση του υπουργού Εξωτερικών της ΠΓΔΜ αστεία. «Δεν μπορούν τα Σκόπια να υποδεικνύουν σε μας, που μας βρήκαν, ποιο θα είναι το όνομα των Σκοπίων», τόνισε και πρόσθεσε:

«Τα Σκόπια πρέπει να αντιληφθούν ότι οφείλουν να σοβαρευτούν και να καταλάβουν ότι αν θέλουν, ως μικρή χώρα, τη συνεργασία με μια ευρωπαϊκή χώρα, με μια σημαντική δύναμη των Βαλκανίων, όπως είναι η Ελλάδα, θα πρέπει να σεβαστούν κάποιους όρους καλής γειτονίας». «Και αυτό», κατέληξε, «προϋποθέτει καλόπιστα να προσέλθουν στον διάλογο και τη διαπραγμάτευση για να βρούμε μια λύση ρεαλιστική, πέρα από άκρα και ακρότητες, μια λύση η οποία μπορεί να σταθεί προς όφελος των δύο χωρών τα επόμενα χρόνια»."

Ποιος τελικά είπε το «ΟΧΙ»;

Άλλο ένα από τα βασανιστικά...... ερωτήματα των τηλεπαραθύρων τις τελευταίες ημέρες ήταν το ποιος είπε το "ΟΧΙ" στους Ιταλούς και τους Γερμανούς, το 1940.

Δύο ερωτήσεις προς τους μαχητές της αλήθειας των τηλεπαραθύρων:

Αλήθεια τί έχει μεγαλύτερη σημασία το ποιος είπε το ΟΧΙ ή το ποιος λαός και πως πολέμησε τον εχθρό στην Αλβανία;

Επιπλέον γιατί ένας δικτάτορας να "ακούσει" το λαό και να αναγκαστεί να πει ΟΧΙ, αν ήθελε να πει ΝΑΙ;


Μία περισσότερο εμπεριστατωμένη απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα δίνει σήμερα ο κ. Αντώνης Καρκαγιάννης στην Καθημερινή.

Ένα ακόμη από τα πολλά ελληνικά παράδοξα

Ξαφνικά βρήκαμε το πρόβλημα που μας απασχολεί ως κοινωνία, και μάλιστα κάποιο από τα πολιτικά κόμματα που εκπροσωπείται στην ελληνική Βουλή, διοργανώνει και εκδηλώσεις για να το προβάλει.

Ποιό είναι αυτό: η συνέχιση ή κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων.

Πραγματικά είναι να αναρωτιέται κανείς ποιος εφευρίσκει τη θεματολογία της επικαιρότητας. Αυτό δηλαδή είναι το πρόβλημά μας.

Ποιος όμως είναι ο λόγος που δεν πρέπει να γίνονται σχολικές παρελάσεις;

Ποιος είναι ο λόγος που δεν πρέπει να τιμούμε τους παππούδες μας που αγωνίστηκαν για να είμαστε εμείς ελεύθεροι;

Και το παράδοξο της υπόθεσης: Γιατί αυτοί που εναντιώνονται στις μαθητικές παρελάσεις, επιλέγουν να το υποστηρίζουν αυτό- όπως και κάθε άλλη διεκδίκησή τους - με "παρέλαση"(δηλ. με πορείες στους δρόμους, και μάλιστα όχι σε αργίες).

Υ.Γ. Σαφώς αυτοί που υπερασπίζονται τις παρελάσεις στα τηλεπαράθυρα είναι "σοφά" διαλεγμένοι για να οξύνουν την αντιπαράθεση και όχι για να μιλούν για τα αυτονόητα.

Κλιματική αλλαγή και επιχειρηματική ανταγωνιστικότητα

* Δημοσιεύθηκε την Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2007 στην ελληνική έκδοση του Economist που κυκλοφορεί με την "Καθημερινή".

Η φετινή βράβευση του πρώην αντιπροέδρου των ΗΠΑ κ. Al Gore και της διακυβερνητικής επιτροπής του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή (IPCC - Intergovernmental Panel on Climate Change) με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, αποδεικνύει ότι το θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος βρίσκεται πλέον στην κορυφή της διεθνούς πολιτικής θεματολογίας (ατζέντας). Σημειώνουμε ότι ο Al Gore χαρακτηρίστηκε από τη νορβηγική επιτροπή Νόμπελ ως ο άνθρωπος με τη μεγαλύτερη συμβολή στη συνειδητοποίηση, σε παγκόσμια κλίμακα, των μέτρων που απαιτούνται για τη σωτηρία του πλανήτη.

Η συμβολική, αλλά και ουσιαστική, αυτή κίνηση της νορβηγικής επιτροπής Νόμπελ δείχνει σε όλο τον κόσμο την πρόκληση που αντιμετωπίζουμε όλοι σε καθημερινό επίπεδο για την αντιμετώπιση του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής. Η διπλή μάλιστα αυτή βράβευση θεωρούμε ότι έχει κι έναν ισχυρό συμβολισμό. Βραβεύεται στο πρόσωπο του Al Gore, ο πρώην πολιτικός αλλά και ο νυν πολίτης που ασχολείται ενεργά με την προώθηση της ιδέας της προστασίας του περιβάλλοντος. Ταυτόχρονα, βραβεύεται μία διακυβερνητική επιτροπή του ΟΗΕ. Η νορβηγική επιτροπή επιδιώκει έτσι να στείλει το διπλό μήνυμα ότι η αντιμετώπιση του φαινομένου απαιτεί την ξεχωριστή προσωπική προσπάθεια του καθενός από εμάς (πολίτη και πολιτικού), αλλά και τη στενή διεθνή συνεργασία σε επίπεδο κρατών.
Με αυτή τη βράβευση ενισχύεται, όπως επισημαίνει και η Wall Street Journal (στις 13 Οκτωβρίου 2007, σε άρθρο των Jackie Calmes και Jeffrey Ball), το αίσθημα ευθύνης όλων απέναντι στο φαινόμενο της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Παράλληλα, σε παγκόσμιο επίπεδο, αυξάνονται και οι απαιτήσεις της κοινωνίας των πολιτών για τη λήψη μέτρων από τη μεριά της πολιτείας, αλλά και τη συμμόρφωση των επιχειρήσεων στα νέα δεδομένα και τις νέες συνθήκες. Οι πολίτες πιέζουν για περισσότερο περιβαλλοντικά ευαίσθητη λειτουργία των επιχειρήσεων και για αντίστοιχους κανόνες.

Ετσι για τις επιχειρήσεις, το θέμα της υπερθέρμανσης του πλανήτη και τα μέτρα για την αντιμετώπισή της αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες οικονομικές και στρατηγικές προκλήσεις. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η κλιματική αλλαγή επηρεάζει άμεσα τον τρόπο λειτουργίας των επιχειρήσεων και τις σχέσεις τους με το περιβάλλον που είναι εγκατεστημένες, τους προμηθευτές τους, τους πελάτες τους.

Θα πρέπει λοιπόν οι επιχειρήσεις να αντιμετωπίσουν στρατηγικά τη συγκεκριμένη πρόκληση. Να κατανοήσουν την ουσία του προβλήματος ή καλύτερα της πρόκλησης και να αποκτήσουν ένα ουσιαστικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών τους.
Είναι χαρακτηριστικές οι αναφορές που γίνονται στο πρόσφατο τεύχος του Harvard Business Review από δύο καθηγητές του διάσημου αμερικανικού πανεπιστημίου, τον Michael Porter και τον Forest Reinhardt, οι οποίοι επισημαίνουν, ίσως και λίγο κυνικά, ότι: «Οι επιχειρήσεις που εμμένουν να αντιμετωπίζουν την κλιματική αλλαγή απλώς ως ζήτημα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης και όχι ως ένα βασικό επιχειρησιακό πρόβλημα, θα διακινδυνεύσουν με τις χειρότερες συνέπειες γι’ αυτές». Και συνεχίζουν γράφοντας ότι: «Μερικές εταιρείες, στο στάδιο της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, θα βρουν ευκαιρίες να ενισχύσουν ή να επεκτείνουν την ανταγωνιστική τους θέση με τη δημιουργία προϊόντων (όπως τα υβριδικά αυτοκίνητα) που εκμεταλλεύονται τις νέες συνθήκες που απαιτεί η κλιματική αλλαγή».
Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο έχουμε ήδη την εμφάνιση και χρήση παγκοσμίως του όρου κλιματική ανταγωνιστικότητα (climate competitiveness). Η «κλιματική ανταγωνιστικότητα» για μία επιχείρηση επηρεάζεται κυρίως από δύο παράγοντες. Ο ένας είναι η έκθεση της επιχείρησης στους κινδύνους της κλιματικής αλλαγής, αλλά και στα κόστη που θα επιφέρουν οι πολιτικές για τον περιορισμό της, και ο δεύτερος παράγοντας είναι το αν και κατά πόσο θα μπορέσει να αξιοποιήσει τις νέες επιχειρηματικές ευκαιρίες που θα προκύψουν από τα μέτρα για την αντιμετώπιση του φαινομένου.

Με αφορμή τη διπλή αυτή όψη (θετική και αρνητική) της νέας πρόκλησης για τις επιχειρήσεις, θα πρέπει όλοι λοιπόν να κατανοήσουμε ότι οι δράσεις για την προστασία του περιβάλλοντος μπορεί να έχουν βραχυπρόθεσμα κάποιο οικονομικό κόστος, ωστόσο μακροπρόθεσμα θα οδηγήσουν τον πλανήτη σε μία νέα κατάσταση ισορροπίας (οικονομικής, κοινωνικής και περιβαλλοντικής), που θα μας ωφελήσει όλους. Στόχος, λοιπόν, είναι να καταπολεμήσουμε την αδράνεια του συστήματος και τα στερεότυπα παλαιότερων εποχών ότι η οικονομική ανάπτυξη δε συμβαδίζει με την προστασία του περιβάλλοντος.
Σε αυτό το σημείο αξίζει να θυμηθούμε, λοιπόν, την απάντηση που έδωσε ο Al Gore στο δημοσιογράφο Αλέξη Παπαχελά, στη συνέντευξη που του παραχώρησε τον περασμένο Ιούνιο, κατά την επίσκεψή του στη χώρα μας:

«Πιστεύετε ότι αυτή η εκστρατεία σας έχει αντίκτυπο στις πολιτικές αποφάσεις;»
«Πιστεύω πως αρχίζει να έχει ένα μικρό αντίκτυπο, αλλά δεν βρισκόμαστε ούτε καν κοντά στο σημείο που χρειάζεται. ...Οι αλλαγές που χρειάζεται να κάνουμε είναι αυτές που θα βελτιώσουν τις ζωές μας, τις δουλειές μας, θα κάνουν τις επιχειρήσεις μας επικερδέστερες, αλλά η αλλαγή πάντα δείχνει δύσκολη, ακόμα κι όταν είναι καλή για εμάς».

Η εξωστρέφεια των επιχειρήσεων: Παράγοντας ανάπτυξης, αλλά και επιβίωσης

* Δημοσιεύθηκε στο 32ο Τεύχος της "Φιλελεύθερης Έμφασης", τριμηνιαίας επιθεώρησης του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής.

«Εάν κάθε έθνος ειδικεύεται στην παραγωγή κατηγορίας αγαθών για τα οποία έχει συγκριτικό πλεονέκτημα κόστους και κατόπιν τα ανταλλάσσει με ένα άλλο έθνος, το οποίο έχει πλεονέκτημα κόστους σε μία άλλη κατηγορία αγαθών, τότε θα υπάρξει συνολικό εμπορικό κέρδος, και παράλληλα θα αυξηθεί το συνολικό εισόδημα και στις δύο χώρες». Αυτή είναι η θεωρία που ανέπτυξε ο Άγγλος οικονομολόγος Ντέιβιντ Ρικάρντο (1772-1823) σχετικά με το συγκριτικό πλεονέκτημα στο ελεύθερο εμπόριο. Ιδιαίτερα στις μέρες μας, σχεδόν 200 χρόνια μετά τη διατύπωση της θεωρίας του Ρικάρντο, η ενίσχυση της εξωστρέφειας αποτελεί μονόδρομο ανάπτυξης τόσο για τα κράτη και τις επιχειρήσεις, όσο και για τα μεμονωμένα άτομα. Στην εποχή της πτώσης των διεθνών συνόρων για τα εμπορεύματα, τα κεφάλαια, αλλά και τους εργαζόμενους, απαιτείται η υιοθέτηση μιας περισσότερο εξωστρεφούς στάσης από όλους. Μιας νοοτροπίας υιοθέτησης όλων εκείνων των καινοτόμων παραγόντων που θα μπορέσουν να βελτιώσουν την ουσία, αλλά και την εικόνα των προϊόντων που παράγουμε και των υπηρεσιών που παρέχουμε. Την ουσία και την εικόνα των δυνατοτήτων μας, ως οικονομίες, επιχειρήσεις, εργαζόμενοι.
Έτσι, η εξωστρέφεια αποτελεί κρίσιμο παράγοντα, όχι μόνο, ανάπτυξης αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις, και επιβίωσης μιας οικονομίας ή μιας επιχείρησης.
Προς αυτή την κατεύθυνση έχουν συντελέσει αποφασιστικά εξελίξεις των τελευταίων ετών, όπως:

- Η επέκταση της χρήσης των νέων τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών,
- η απελευθέρωση του Διεθνούς Εμπορίου, και
- η είσοδος νέων αναδυόμενων αγορών σε αυτό.

Εξελίξεις, οι οποίες τα τελευταία χρόνια ουσιαστικά διαμόρφωσαν ένα νέο παγκόσμιο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό τοπίο,- ανοιχτό σε αποκλεισμένες έως πρόσφατα γεωγραφικές περιοχές-, και οι οποίες σηματοδοτούν μία νέα περίοδο παγκόσμιας ανάπτυξης. Σε αυτό το πλαίσιο, οφείλουμε να βλέπουμε, όχι μόνο τις προκλήσεις και τους κινδύνους, αλλά και τις ευκαιρίες για νέους δρόμους ανάπτυξης. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Κίνας και της Νοτιανατολικής Ασίας. Όταν η Κίνα προσχώρησε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου το 2001, όλα τα γειτονικά σε αυτή κράτη (αναπτυσσόμενα ως επί το πλείστον) φοβήθηκαν ότι θα χάσουν σημαντικό μερίδιο σε Ξένες Άμεσες Επενδύσεις (ΞΑΕ), με το σκεπτικό ότι όλες αυτές πλέον θα κατευθύνονταν προς τον «Κόκκινο Δράκο». Ωστόσο αυτό δεν συνέβη, γιατί η ανάπτυξη της Κίνας λειτούργησε συμπληρωματικά και για τις γειτονικές σε αυτή χώρες. Συγκεκριμένα, από το 2003 και μετά, οι ΞΑΕ προς την Κίνα, καθώς και οι εξαγωγές της αυξάνονταν με το μεγαλύτερο ρυθμό από το 1990 και μετά, ενώ το 2004 η Κίνα ξεπέρασε την Ιαπωνία σε όγκο εξαγωγών και κατετάγη στην τρίτη θέση της παγκόσμιας κατάταξης, πίσω από τις ΗΠΑ και τη Γερμανία. Παράλληλα, και αυτό είναι το σημαντικό της υπόθεσης, οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, που συνορεύουν με την Κίνα, προσέλκυσαν ποσό ρεκόρ ΞΑΕ, το οποίο το 2005, έφτασε στα 37 δισ. $. Το συμπέρασμα είναι ότι η εξωστρέφεια και το άνοιγμα των αγορών λειτουργεί συμπληρωματικά - αθροιστικά και έχει οφέλη για όλους όσοι συμμετέχουν σε αυτό. Στη Χώρα μας, τα τελευταία χρόνια υπάρχει έντονη κινητικότητα και έμφαση στην ενίσχυση της εξωστρέφειας της ελληνικής οικονομίας. Είτε αυτή αφορά στην αύξηση των εξαγωγών, είτε στην αύξηση των Ξένων Άμεσων Επενδύσεων προς και από την Ελλάδα.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι το 2006, οι ξένες άμεσες επενδύσεις ήταν σχεδόν δεκαπλάσιες σε σχέση με το 2005. Συγκεκριμένα, η καθαρή εισροή ξένων κεφαλαίων για άμεσες επενδύσεις στην Ελλάδα έφθασε τα 4,3 δισ. €. Επιπλέον, πέρυσι σημειώθηκε η μεγαλύτερη αύξηση των εξαγωγών κατά την τελευταία 20ετία. Παρουσίασαν αύξηση κατά 18,2% σε σχέση με το 2005, αύξηση που αντιστοιχεί στο ποσό των 2,56 δισ. €, συνολικά, οι εξαγωγές έφθασαν τα €16,6 δισ. €. Παράλληλα, οι ελληνικές επενδύσεις στο εξωτερικό αυξάνονται με γρήγορους ρυθμούς. Σύμφωνα με στοιχεία[1], τα τελευταία χρόνια ο ετήσιος ρυθμός αύξησης των ελληνικών επενδύσεων στο εξωτερικό πλησιάζει το 50%. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι το 2005 οι συνολικές άμεσες επενδύσεις στο εξωτερικό ήταν σχεδόν 11 δισ. € και στις αρχές του 2007 υπολογίζεται ότι ξεπερνούσαν τα 15 δισ. €. Αυτή η εξωστρέφεια των ελληνικών επιχειρήσεων ενδυναμώνει τη διεθνή παρουσία της ελληνικής οικονομίας και σύμφωνα με εκτιμήσεις στελεχών ελληνικών επιχειρήσεων, μέσω αυτών των επενδύσεων εισάγονται στην Ελλάδα κέρδη ύψους 2 δισ. € ετησίως, ποσό που προσεγγίζει το 1% του ΑΕΠ.
Ωστόσο, αυτή η εξωστρέφεια θα πρέπει να ενισχυθεί και να αποτελέσει κοινή πρακτική όχι μόνο για τις μεγάλες[2], αλλά και για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (ΜμΕ). Ιδιαίτερα οι ΜμΕ ορισμένων κλάδων της οικονομίας αντιμετωπίζουν τη συμμετοχή τους στις διεθνείς αγορές, ως σημαντικό στοιχείο για την επιβίωσή τους, τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης και τη μεγέθυνσή τους.
Τη σημασία της εξωστρέφειας για τις ελληνικές επιχειρήσεις καταγράφει και πρόσφατη έρευνα που πραγματοποίησε ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος (ΣΒΒΕ) για λογαριασμό της Ειδικής Γραμματείας για την Ανταγωνιστικότητα του Υπουργείου Ανάπτυξης, με σκοπό τον προσδιορισμό των κινήτρων, των ωφελειών και των στρατηγικών των διεθνοποιημένων ελληνικών επιχειρήσεων. Από τη συγκεκριμένη έρευνα, η οποία εκπονήθηκε το χρονικό διάστημα Σεπτεμβρίου – Δεκεμβρίου 2006, με τη συμμετοχή εβδομήντα επιχειρήσεων, προκύπτει ως γενικό συμπέρασμα ότι «η διεθνοποίηση ευνοεί και αυξάνει την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων που αναλαμβάνουν αυτού του είδους τις δράσεις».
Αναφέρεται χαρακτηριστικά, ότι στην ερώτηση, προς τις επιχειρήσεις του δείγματος-οι οποίες χωρίστηκαν σε δύο κατηγορίες-, να αξιολογήσουν την ανταγωνιστική τους θέση πριν και μετά την ανάληψη των δράσεων διεθνοποίησης, προέκυψαν τα εξής αποτελέσματα (σε κλίμακα από το 1: χαμηλή θέση, έως το 5: υψηλή θέση):

....(σημ.: για τους Πίνακες δείτε εδώ )

Από τους δυο παραπάνω πίνακες εξάγονται, σύμφωνα και με τη μελέτη του ΣΒΒΕ, τα εξής συμπεράσματα:
1. οι επιχειρήσεις που έχουν θυγατρικές στο εξωτερικό, «ξεκινούν», στις περισσότερες των περιπτώσεων, από ανταγωνιστικότερη θέση σε σχέση με εκείνες οι οποίες ασκούν αμιγώς εξαγωγική δραστηριότητα,
2. η μεγαλύτερη ποσοστιαία αύξηση της ανταγωνιστικότητας σημειώνεται μετά τη διεθνοποίηση στην αγορά των Βαλκανίων, τόσο για τις επιχειρήσεις που διατηρούν θυγατρικές, όσο και για εκείνες που μόνο εξάγουν,
3. τη μικρότερη αύξηση ανταγωνιστικότητας, όλες οι επιχειρήσεις, τη σημειώνουν στην ελληνική αγορά.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία τρία χρόνια, η Κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι δίδει ιδιαίτερη σημασία στην ενίσχυση της εξωστρέφειας, μέσω της ανάληψης συγκεκριμένων πρωτοβουλιών και της υλοποίησης ειδικών δράσεων. Ενδεικτικά αναφέρονται οι εξής:
- Το Υπουργείο Ανάπτυξης διοργάνωσε, το Νοέμβριο του 2006, Παγκόσμια Διάσκεψη σε συνεργασία με τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), με τη συμμετοχή 450 περίπου εκπροσώπων από 65 χώρες και 15 διεθνείς οργανισμούς, με θέμα «Εξάλειψη των Εμποδίων Πρόσβασης των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων στις Διεθνείς Αγορές».
- Το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών ενίσχυσε τον Ελληνικό Οργανισμό Εξωτερικού Εμπορίου (ΟΠΕ) και πολλαπλασίασε τις Δράσεις του, με απτό αποτέλεσμα την εντυπωσιακή αύξηση των εξαγωγών.
- Η Κυβέρνηση, στο σύνολό της, δίδει κίνητρα για την προσέλκυση των Ξένων Άμεσων Επενδύσεων, ιδιαίτερα στον τουριστικό, τον ενεργειακό και τον τραπεζικό τομέα. Επιπλέον, το Υπουργείο Ανάπτυξης σχεδίασε το νέο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανταγωνιστικότητα και Επιχειρηματικότητα» με κεντρικό στόχο την αύξηση της εξωστρέφειας των ελληνικών επιχειρήσεων. Πιο συγκεκριμένα, το νέο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανταγωνιστικότητα και Επιχειρηματικότητα» για την Περίοδο 2007-2013, έχοντας ως κεντρικό αναπτυξιακό στόχο τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και της εξωστρέφειας των ελληνικών επιχειρήσεων και του παραγωγικού συστήματος, με έμφαση στη διάσταση της καινοτομικότητας, περιλαμβάνει Δράσεις που στοχεύουν κυρίως στην ενδυνάμωση της ίδιας της επιχείρησης, ώστε να καταστεί ικανή να αξιοποιεί αποτελεσματικά τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται στη διεθνή αγορά.

Ιδιαίτερα ο 2ος Άξονας Προτεραιότητας του νέου Προγράμματος επιδιώκει την «ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και της εξωστρέφειας, την αναβάθμιση του παραγωγικού ιστού της Χώρας, την αύξηση των παραγωγικών επενδύσεων και της εισροής Ξένων Άμεσων Επενδύσεων και την ποιοτική αναβάθμιση των προσφερόμενων προϊόντων και υπηρεσιών».
Ωφελούμενοι από τις Δράσεις του συγκεκριμένου Άξονα, προβλέπεται να είναι:

- Οι επιχειρήσεις και τα δίκτυα επιχειρήσεων (clusters) όλων των κλάδων και όλων των μεγεθών, με έμφαση στις ΜμΕ.
- Φυσικά πρόσωπα και επιχειρηματίες / επενδυτές.
- Άτομα που ανήκουν σε ειδικές κοινωνικές ομάδες.

Με την ευρύτερη έννοια του όρου, ωφελούμενη από τις παρεμβάσεις του Άξονα πρόκειται να όλη η κοινωνία, μέσω της ανάπτυξης της επιχειρηματικότητας, της ενίσχυσης της απασχόλησης και της βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου. Σε αυτό το πλαίσιο πρόκειται να υλοποιηθούν Δράσεις, ώστε να:
- Αυξηθούν οι παραγωγικές επενδύσεις που συμβάλλουν στην ενίσχυση της παρουσίας των ελληνικών επιχειρήσεων στις διεθνείς αγορές.
- Δοθεί έμφαση στην ποιοτική αναβάθμιση, την τυποποίηση και την πιστοποίηση των ελληνικών προϊόντων και υπηρεσιών.
- Ενισχυθούν οι συσσωματώσεις επιχειρήσεων, που εμφανίζουν τις θετικότερες προοπτικές ή έχουν τις ισχυρότερες ανάγκες, με τον αναπροσανατολισμό της μεταποιητικής δραστηριότητας προς κλάδους και προϊόντα υψηλότερης προστιθέμενης αξίας.
- Διασυνδεθεί η Ελλάδα με τα διεθνή ολοκληρωμένα συστήματα παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών και να ενισχυθούν οι δεσμοί συνεργασίας μεταξύ ελληνικών και διεθνών επιχειρήσεων, με έμφαση σε περιοχές δραστηριότητας συγκριτικού πλεονεκτήματος.
- Επεκταθούν οι δικτυώσεις μεταξύ επιχειρήσεων διαφορετικών κλάδων (π.χ. βιομηχανία – εμπόριο – υπηρεσίες).
- Αναβαθμισθεί η ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού.
Ωστόσο, η ενίσχυση της διεθνοποίησης των επιχειρήσεων απαιτεί την ανάπτυξη νέας νοοτροπίας από τις ίδιες τις επιχειρήσεις. Η επιτυχής δραστηριοποίηση στις διεθνείς αγορές χρειάζεται ειδικές δεξιότητες και γνώσεις και απαιτεί, μεταξύ άλλων, την εκμάθηση της εξ’ αποστάσεως διοίκησης, την εξοικείωση με διαφορετικά επιχειρηματικά περιβάλλοντα, με «ξένες» επιχειρηματικές, και όχι μόνο, νοοτροπίες.
Όπως, άλλωστε, επισημαίνει το Σχέδιο Δράσης της Αθήνας του ΟΟΣΑ για την εξάλειψη των εμποδίων πρόσβασης των Μικρομεσαίων επιχειρήσεων στις διεθνείς αγορές: «η είσοδος σε νέες αγορές αυξάνει τις απαιτήσεις σε χρηματοδοτικές και διαχειριστικές δυνατότητες, συμπεριλαμβανομένης της κατανόησης της χρήσης πιο εξειδικευμένων χρηματοοικονομικών εργαλείων, τη δυνατότητα για αποτίμηση των κινδύνων καθώς και τη χορήγηση πίστωσης σε πελάτες, συλλογή πληρωμών και εφαρμογή συμβολαίων».
Για τις επιχειρήσεις αυτό είναι δυνατό με τη βελτίωση της οργάνωσή τους, και συγκεκριμένα με:

- την υιοθέτηση καινοτομιών και της νέας τεχνολογίας,
- τη βελτίωση της χρηματοοικονομικής δομής της,
- την εκπαίδευση και κατάριση του ανθρώπινου δυναμικού της,
- τη συνεργασία και τη δικτύωσή της με φορείς και επιχειρήσεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Σε αυτή την προσπάθεια η Πολιτεία έχει την ευθύνη και τον ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο να υποστηρίζει τις πρωτοβουλίες των επιχειρήσεων-και κυρίως των μικρομεσαίων (ΜμΕ)- για την ενίσχυση της εξωστρέφειας και την «κατάκτηση» νέων αγορών και την αξιοποίηση των παρουσιαζόμενων ευκαιριών, συμβάλλοντας στο να εξαλειφθούν τα εμπόδια που συναντούν στην προσπάθειά τους για πρόσβαση στις διεθνείς αγορές.

Ωστόσο, μεγάλο ποσοστό της ευθύνης για την ενίσχυση της εξωστρέφειας των επιχειρήσεων εναπόκειται στις ίδιες τις επιχειρήσεις. Στην εποχή της παγκοσμιότητας και του ανοίγματος των οικονομιών, στην εποχή των ραγδαίων ποσοτικών και ποιοτικών αλλαγών και των έντονων τεχνολογικών εξελίξεων, όποιος δεν αλλάζει, μένει στάσιμος. Το στοίχημα της ανάπτυξης κερδίζεται με την εφαρμογή νέων διαδικασιών, νέων πολιτικών και νέων τρόπων για την αντιμετώπιση των παλαιών και των νέων προβλημάτων. Με την εφαρμογή νέων μεθόδων και σύγχρονων εργαλείων για την αποτελεσματική διαχείριση της αλλαγής.

Σε αυτό το πλαίσιο το χαμηλό κόστος δεν μπορεί και δεν αποτελεί τη μοναδική κρίσιμη παράμετρο για την ανάπτυξη, ούτε συνιστά χαρακτηριστικό υψηλής ανταγωνιστικότητας. Αρκεί κάποιος να κοιτάξει ποιες χώρες βρίσκονται στην κορυφή της κατάταξης των δύο πιο σημαντικών διεθνών δεικτών ανταγωνιστικότητας. Στην κατάταξη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, για φέτος, στις πρώτες θέσεις κατατάσσονται: η Ελβετία, η Φινλανδία, η Σουηδία, η Δανία, η Σιγκαπούρη και οι Η.Π.Α.. Στην αντίστοιχη κατάταξη του Institute for Management Development, στις πρώτες θέσεις βρίσκονται: οι Η.Π.Α., το Χονγκ-Κονγκ, η Σιγκαπούρη, η Ισλανδία, ο Καναδάς και η Αυστραλία. Δηλαδή και στις δύο κατατάξεις τις πρώτες θέσεις καταλαμβάνουν χώρες με υψηλό κατά κεφαλήν ΑΕΠ.

Είναι, επίσης, χαρακτηριστικά τα αποτελέσματα έκθεσης της ανεξάρτητης αμερικανικής ερευνητικής ομάδας Conference Board, σύμφωνα με την οποία το πλεονέκτημα του χαμηλού κόστους τείνει να εξανεμισθεί ακόμη και για τις αναδυόμενες οικονομίες. Η έκθεση υποστηρίζει ότι το εν λόγω πλεονέκτημα εξασθενεί αν ληφθεί υπόψη η μέση παραγωγή ανά εργαζόμενο.

Όπως τονίζει ο επικεφαλής της συγκεκριμένης ερευνητικής ομάδας Bart van Ark, «Το κλειδί ακόμη και για τις αναδυόμενες οικονομίες είναι η προώθηση της παραγωγικότητας μέσω των τεχνολογικών αλλαγών και καινοτομιών».

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι η Κίνα, το 2005, ξεπέρασε για πρώτη φορά τις ΗΠΑ σε εξαγωγές προϊόντων υψηλής τεχνολογίας, ενώ στην αντίστοιχη κατάταξη του 1986 δεν ήταν ούτε στις 10 πρώτες χώρες. Επιπλέον, είναι εντυπωσιακό ότι ενώ το 1986 ο κατάλογος με τις 10 πρώτες χώρες σε εξαγωγές προϊόντων υψηλής τεχνολογίας περιελάμβανε 6 ευρωπαϊκές και μόλις 3 ασιατικές χώρες, ο αντίστοιχος κατάλογος για το 2005, περιλαμβάνει μόλις 2 ευρωπαϊκές χώρες (Γερμανία και Μεγάλη Βρετανία) και 7 ασιατικές.

Συνεπώς, βασικά συστατικά για την επίτευξη διατηρήσιμης ανάπτυξης αποτελούν η εξωστρέφεια και η καινοτομία, δηλαδή η δημιουργική αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων μιας οικονομίας, μιας επιχείρησης, ενός ατόμου.

Η εξωστρέφεια και η καινοτομία προσφέρουν τις νέες ιδέες, οι οποίες δημιουργούν το μέλλον και προσφέρουν τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που δίνουν το επιζητούμενο προβάδισμα έναντι των ανταγωνιστών.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο ιδιαίτερα σημαντικός κρίνεται ο ρόλος του ανθρώπινου δυναμικού. Του εξειδικευμένου και υψηλών δυνατοτήτων ανθρώπινου δυναμικού που θα αξιοποιήσει τα θετικά αποτελέσματα από την ενίσχυση της εξωστρέφειας και θα μετατρέψει την καινοτομία σε απτά αποτελέσματα.

Άλλωστε, η θέληση για επιτυχία και η συνεισφορά του ανθρώπινου δυναμικού στην αύξηση της ποιότητας της εργασίας είναι χαρακτηριστικά, τα οποία δεν μπορούν να αναπληρωθούν εύκολα στην προσπάθεια βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας. Αυτό επιβεβαιώνει και έρευνα της Deutche Bank για τις παγκόσμιες τάσεις, η οποία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το ανθρώπινο δυναμικό είναι ο κρισιμότερος παράγοντας για τις οικονομίες των κρατών. Μάλιστα η αναβάθμισή του είναι άμεσα συνδεδεμένη με την αύξηση του ΑΕΠ μιας χώρας.


[1] Εφημερίδα «Η Καθημερινή», 6-7 Ιανουαρίου 2007.
[2] Σύμφωνα με το κείμενο του νέου Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανταγωνιστικότητα και Επιχειρηματικότητα» 2007-2013 του Υπουργείου Ανάπτυξης (σελ. 16), οι 10 μεγαλύτερες ελληνικές επιχειρήσεις πραγματοποιούν το 47% του κύκλου εργασιών τους και το 42% των κερδών τους στο εξωτερικό.

Επιχειρηματικές Πρακτικές 2007

Η Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου (ΑΤΗΚ-CYTA) διοργανώνει την Τετάρτη 7 Νοεμβρίου 2007 το ετήσιο φόρουμ διακίνησης ιδεών και πρακτικών:

Επιχειρηματικές Πρακτικές 2007.

Λίγες σκέψεις για τα τρέχοντα.....

- Καταγράφουμε μία εξαιρετική απάντηση του Υπουργού Τουριστικής Ανάπτυξης κ. Σπηλιωτόπουλου στον Ελεύθερο Τύπο, σχετικά με τις δηλώσεις βουλευτών της Ν.Δ.. Θα λέγαμε μάλιστα ότι εκτός από έξυπνη είναι και πολύ κοντά στην πραγματικότητα.

"Την αναταραχή στην Κοινοβουλευτική σας Ομάδα πώς τη βλέπετε;

Ανέκαθεν πίστευα ότι οι διαφορετικές απόψεις είναι ένα στοιχείο αυτοπεποίθησης για μια μεγάλη παράταξη που θέλει να είναι δημοκρατική και φιλελεύθερη, όπως η Νέα Δημοκρατία. Δεν φοβάμαι τις διαφορετικές απόψεις. Η έκφραση διαφορετικών απόψεων επιτρέπει και τη σύνθεση των ιδεών. Για εμένα, το να μην ακούς την άλλη άποψη, η μονολιθικότητα στην πολιτική φυσιογνωμία και την έκφραση είναι έλλειψη αυτοπεποίθησης. Κρύβει βαθιά ανασφάλεια. Και η Νέα Δημοκρατία έχει κάθε λόγο να αισθάνεται ασφαλής."

- Η κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ βρίσκεται εκτός ελέγχου και επιβεβαιώνεται η άποψή μας ότι το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι ο αρχηγός του, αλλά το γεγονός ότι δεν μπορεί να βρει τον αντικαταστάτη του, από τη στιγμή που συμφώνησε ότι θέλει να τον αλλάξει. Και αυτό γιατί δεν υπάρχει καλύτερη λύση εντός ΠΑΣΟΚ από τον Γιώργο Παπανδρέου. Το γεγονός αυτό, οδηγεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μία ατέρμονα αναζήτηση, η οποία μπορεί να περαιωθεί μόνον με σκληρές λύσεις. Για αυτό είναι αρκετά πιθανό, μετά τις εσωκομματικές εκλογές να δούμε ισχυρές διαγραφές. Φυσικά όχι σε επίπεδο ηγετικών στελεχών, αλλά σε επίπεδο μεσαίων και κατώτερων.

Δρυός πεσούσης........

Με βάση τη σημερινή είδηση από το site της Ναυτεμπορικής : http://www.naftemporiki.gr/news/static/07/10/12/1424509.htm, συνάγει ο καθένας το συμπέρασμα ότι στο ΠΑΣΟΚ όλοι οι εν δυνάμει δελφίνοι συντάσσονται στο πλευρό του νυν Προέδρου στην κούρσα της διαδιοχής, με τη λογική του: με ένα σμπάρο δυο τρυγώνια. Δηλαδή με νίκη του Γιώργου και ξεφορτώνονται οριστικά το Βενιζέλο, αλλά και έχουν έναν ευάλωτο σε κριτική αρχηγό, μιας και έχει ήδη χάσει τουλάχιστον τρεις εκλογικές αναμετρήσεις (όπως ισχυρίζονται και οι ίδιοι).

Μεταρρύθμιση

Νέο ιστολόγιο.

Ασύρματα δίκτυα. Ασύρματη ζωή;

*Δημοσιεύθηκε στην ελληνική έκδοση του Economist που κυκλοφόρησε την Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου 2007 με την "Καθημερινή"

Κάνοντας μία σύντομη αναζήτηση στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα στη μηχανή αναζήτησης Google για τη λέξη «ενσύρματο», αυτή μας δίνει 48.000 αποτελέσματα. Αντιθέτως για τον όρο «ασύρματο», τα αποτελέσματα εκτοξεύονται στα 640.000, δηλαδή 13 φορές περισσότερα. Αυτό μπορεί να σημαίνει πολλά, αλλά μπορεί και τίποτα. Το σίγουρο είναι ότι ζούμε σε μία εποχή η οποία τρέχει με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Μία εποχή γεμάτη καινοτομίες, μία εποχή τουλάχιστον ενδιαφέρουσα. Η εξέλιξη της τεχνολογίας διευκολύνει τη ζωή μας και μας προσφέρει πλήθος νέων δυνατοτήτων έκφρασης, εργασίας, ψυχαγωγίας.
Αλήθεια, σκεφτείτε πόσο καινοτόμο φαινόταν μέχρι πριν από 20 χρόνια το τηλεχειριστήριο της τηλεόρασης. Από τότε τα τηλεχειριστήρια και ο εξ’ αποστάσεως χειρισμός συσκευών έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας. Τηλεχειριστήρια για την γκαραζόπορτα, τηλεχειριστήρια για τη λειτουργία του στερεοφωνικού συγκροτήματος, για το φωτισμό και το συναγερμό του σπιτιού. Και βεβαίως ασύρματα δίκτυα υπολογιστών (intranet και internet) και κινητή τηλεφωνία.
Πολύ σύντομα όλες οι συσκευές θα μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους, θα μπορούν να επισκευάζονται και να αναβαθμίζονται εξ αποστάσεως. Ασύρματα συστήματα στις καλλιεργήσιμες γαίες θα μετρούν θερμοκρασία και υγρασία και θα ρυθμίζουν την άρδευσή τους. Ειδικοί κωδικοί θα ελέγχουν την προέλευση και διανομή των τροφίμων και τη γνησιότητα των φαρμάκων, ενώ σχεδόν αόρατα μικροτσίπ εμφυτευμένα στο σώμα μας θα αποστέλλουν κάθε στοιχείο για τις λειτουργίες μας στις κλινικές και θα μας επιτρέπουν να διατηρούμεθα σε άριστη υγεία.
Ηδη, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι ζούμε μία ζωή εξ’ αποστάσεως. Κάποιος μπορεί να μαγειρέψει ή να ζεστάνει το σπίτι του παραμένοντας στο γραφείο. Μπορεί να ταξιδεύει στην Ιαπωνία και να παρακολουθεί τι συμβαίνει μέσα στο σπίτι του που βρίσκεται στην άλλη άκρη της γης, με τη βοήθεια του δορυφορικού internet. Ιδιαίτερα το κινητό τηλέφωνο επεκτάθηκε τα τελευταία χρόνια με γοργούς ρυθμούς σε όλο τον κόσμο. Επεκτάθηκε ακόμη και στα αναπτυσσόμενα και φτωχά κράτη, ακόμη και σε περιοχές του κόσμου που δεν είχαν δει μέχρι σήμερα ούτε ενσύρματο-σταθερό τηλέφωνο. Σύμφωνα με τον Economist, 2,8 δισ. συσκευές κινητών τηλεφώνων είναι εν χρήσει παγκοσμίως και άλλες 1,6 εκ. προστίθενται σε αυτές κάθε μέρα. Αυτό δεν είναι μόνο μία τεχνολογική, αλλά και μία κοινωνική και πολιτισμική επανάσταση γιατί αλλάζει τον τρόπο ζωής, την καθημερινότητα των ανθρώπων.
Οι νέες αυτές τεχνολογικές εξελίξεις δημιουργούν νέα δεδομένα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά. Δημιουργούνται όχι μόνο ασύρματα τεχνολογικά δίκτυα, αλλά και ασύρματες κοινότητες με σκοπό την ανάπτυξη και και προώθηση των ασύρματων (ευρυζωνικών) δικτύων στις πόλεις και τα κράτη. Κοινότητες με μέλη τους πολίτες κάθε ηλικίας, με υψηλό μορφωτικό επίπεδο και με βασικό χαρακτηριστικό την εθελοντική προσφορά.
Η προώθηση των ασύρματων ευρυζωνικών υπηρεσιών δημιουργεί νέα δεδομένα στην εκπαίδευση και αλλάζει τις καθημερινές εμπειρίες και τις προσλαμβάνουσες στις νέες γενιές.
Αυτά τα νέα δεδομένα δημιουργούν νέες προκλήσεις και για τους πολιτικούς. Δεν είναι δυνατόν σε αυτήν τη νέα γενιά, οι πολιτικοί να απευθύνονται ακόμη με τα μέσα και τη γλώσσα του 1960 και του 1970.
Από την άλλη φανταστείτε τι θα γινόταν αν μπορούσαμε να δούμε τα δεδομένα που ταξιδεύουν γύρω μας κάθε ημέρα. Είναι σίγουρο ότι θα τρομάζαμε ακόμη και αν είχαν τη φυσική υπόσταση του ατμού, γιατί είναι πάρα πολλά. Ωστόσο, μήπως ακόμη και τώρα που εμείς δεν τα βλέπουμε, κάποιοι μπορούν να τα δουν; Αυτός είναι και ο μεγάλος κίνδυνος της ασύρματης διακίνησης δεδομένων, τα αποτελέσματα της οποίας μπορεί να είναι από ευεργετικά έως εφιαλτικά. Σε αυτό ακριβώς το σημείο ο ρόλος των ανεξάρτητων αρχών (πχ. EΕΤΤ) και των πολιτικών κρίνεται ιδιαίτερα σημαντικός.

Η νέα Κυβέρνηση